Emiratesdagi qizil va oq ramzlar qaysi super yulduzni chaqirishi kerak edi

Jon bola, men yana Emiratesga kelganman va oʻsha qizil-oq bayroqni koʻrib turibman — ammo bu safar u mana shu yerda oʻtgan mavsumda oʻtkazib yuborilgan birorta asosiy gʻoyani oʻzida ifodalashi kerak edi. Arzimas deb oʻylamasam, chunki oʻrta himoya uchun qizg‘in kuzatuvda boʻlamiz. Bir narsani aytay, avval mening xotiramda birinchi paydo boʻlgan nom *Kolo Touré* edi. Uni "qizil devor" bilan bogʻlash mumkinmi? Yoʻq, chunki u faoliyatining asosiy qismini Markaziy va G‘arbiy Afrikada oʻtkazgan, Angliya Premyer Ligasi oʻzida esa mavsumlar soni cheklangan. Ammo bu bilan bogʻliq nima masaladir, chunki u oʻzining tajovuzkorlik uslubi bilan ham barcha eʼtiborni tortgan edi. Raqamlar yolg‘on gapirmaydi, lekin insonni boshqa narsalar ham qiziqtiradi. Misol uchun, Aaron Ramsdale bugun ham oʻrta himoya orqasida tura oladimi? Uning pozitsiyadagi taʼsirchanlik darajasi haqida gap ketganda, shubhalar mavjud. Hisoblar koʻrsatishi mumkinki, soʻnggi ikki oʻyinda u 4 ta gol oʻtkazib yuborgan, ammo qoʻpol xatolarining sababini ham oʻrganish kerak. Mana, shunday turadi. Qizil-oq bayroqni oʻrta himoyachi uchun ramz sifatida ishlatish osonroqmi yoki yoʻqmi — bu boshqa savol. Ishonmadim, lekin oramizda gap bor: bu juda qiziqarli fikr.

Of, oʻzimcha gapirsam... Arsenal biz uchun umidning timsoli! Qizil-oq bayroq qanchalik yaxshi koʻrinardi... hammasini qayta eslatardi... Sabzi bilan boʻyalgan oʻtmishda koʻp foyda keltirgan himoyachilar bor edi:Martin Keown kabi jonsaraklar, Steve Boulddagi qat'iyat, yaqin kunlardagi Rob Holdingning oʻzini nima deb atash mumkin? *Rammosning* qoʻpol xatolarini unutib, boshqa qiyin paytlarda yuragi bilan oʻyganlarni... Bu Ramziy bayroqni oʻrta himoyachi uchun ishlatish mumkinmi? *Qani bir boʻlib oʻyin koʻrsatib berardi!* Aslida-chi, agar shunday bir avlod chiqsa — oʻsha *qizil devor* ostida qoʻrqmas himoyachilar yigʻilib, jamoaga yangi ruh olib kelardi... bundaymi emasmi, birodar?

Arsenalning o'yinlariga Emiratesda kuzatib turganman, qizil-oq bayroqning ortida boshqa sabablar borligini hali ham his qilyapman. O'rta himoyada yangi avlodni topish uchun aslida yaxshi vaqt — chunki jamoaning kelajagi aynan ularning qoʻllarida. Muxlis sifatida shunday qilib aytaman: 2010-yillarning oʻrtalaridagi himoyachilar bilan solishtirsak, Arshavinnn davridagilarga oʻxshash ishlari bor edi — Martin Keown kabi qiyin paytlarda qolmaganlar, Steve Bouldning qat'iyatini esa hammamiz yaxshi bilamiz. Ammo bugun vaqt oʻtib, jismoniy holat va taktikaga qo'shimcha ravishda, himoyadagi boshqa qirralarga ham eʼtibor qaratish kerak. Misol uchun, Rob Holding foydasiga gapiradigan narsa — u tajovuzkorlikdan koʻra, oʻz vaqtida toʻpni xavfsizroq oʻtkazish qobiliyatiga ega boʻlgani. Lekin unga qarshi asosiy tanqid shundaki, jamoaning yuqori chiziqlarida joylashib ololmaslik edi. Oʻylashicha, yangi avlodda oʻziga xos kombinatsiya kerak: qat'iyat + taktik qayg'urlik + zudlik. Buning uchun esa yanada murakkab transfer qilishni talab qiladi. Chunki qizil-oq bayroqni ramzga aylantirish — bu oddiygina ranglar oʻyini emas, bu yurak va mavsumlar davomidagi fidokorona harakatlarning natijasi.

O'ylab qo'ydim, hamma o'sha qizil-oq bayroqni ko'ribgina qolmasdan, uning ichida boshqa bir tarix ham borligini eslayman. 2007-yil, ichki chempionatda Manchester Unitedga qarshi kechgan oʻyinda, Kolo Touré toʻgʻri oʻrta himoyachi sifatida oʻynaganini va oʻzining tezligi bilan qoʻshni jamoalarni hayratda qoldirganini. Uning oʻsha oʻyindagi harakati, deyarli, *qizil devor* dan chiqib ketayotganini eslatardi — boshqa hech kimga oʻxshamagan, faqat Kolo Touré oʻziga xos edi. Yana bir narsa, qoʻshiqchilarning oʻzlari ham "qizil devor" deb ataladigan oʻrta himoya chizigʻiga ehtirom koʻrsatishardi. Rob Holding bilan qiyin vaqtlarni oʻrganayotganimda, uning ham oʻsha Kolo kabi tashqi koʻrinishi yoʻqligi uchun yomon baho olganini tushunaman, lekin unga qarshi asosiy tanqid shundaki, u juda himoyaviy edi. Qani, Kolo esa oʻzining agressivligi bilan ham, himoyadagi qat'iyat bilan ham ajralib turardi — deyarik, ranglar uning ichida *ham* bor edi, *ham* emas edi. Demak, yangi avlodga oʻtganimizda, ular Kolo yoki Keownlardagina bo'lmagan, yangi sifatlarni ham olib kelishlari kerak. Zudlik bilan, ham tanishlarcha, ham yigitlarning yuqori chiziqda ishlash qobiliyatlari — bu endi *bilmadim* uchun emas, *buning uchun* vaqt keldi.

O'ylab qoldim, bu qizil-oq bayroqning ichida qandaydir iloncha yashirinmasligi uchun, uning orqa tomoniga shunday bir o'yin chiplari kabi qarab qolaman. 2014-yilning noyabr oyida Dortmundda o'ynagan "Arsenal"ning o'rta himoyasi — Mertesacker bilan Sol Campbell darvozasi oldida qattiq turgan vaqtlar. Ularning ikkisining ham butun vaqt davomida jamoani yurak bilan qo'llab-quvvatlaganliklarini ko'rsang, qizil-oq bayroq ularni to'liq ifodalashini his qilyabsan. O'sha vaqtlardagi to'p olish uslubi — qaytarilgan to'plar, vaqtida bosib olish, himoya chizig'ini to'g'rilash... Qani endi, yangi avlodda bunday fazilatlarni topish qanchalik mumkin?

Oh bu qizg‘in narsa! Mana meni o‘ylaydigan narsa... Arsenalning oʻrta himoyasida yangi avlod — ularning qoʻllarida dunyo, Ofsayd_sotildi! Men oʻsha 2014-yil noyabrini yaxshi eslayman... Mertesacker va Sol Campbelllar qizil-oq bayroq ostida qanday qattiq turishganlarini koʻrganman! Endi oʻylayman, bugungi oʻyinchilarimizda bunday jonsaraklik bormi? Rob Holding vaqtida toʻpni yaxshi oʻtkazgan, ammo yuqori chiziqda oʻtish uchun shunday zudlik kerak edi, boshqa yoʻq... Kolo Touré esa qizil-oqning oʻziday edi! Tezligi, agressivligi — boshqa hech kimga oʻxshamagan! Ammo boʻlsa boʻlsa yangi avlodda bunday kombinatsiya kerak: taktik qayg‘urlik + qat'iyat + yuqori chiziqda olish qobiliyati... Vaqt keldi, birodar! Yangi Himoyachi qahramonimizni topish uchun endi ozgina sabr va ishonch kerak... Arsenal uchun qizil-oq bayroq allaqachon ramz bo‘lib qolgan, endi uning ichidagi „qoʻrqmaslar“ni koʻrsatishni boshlash kerak! 🔥💪

Oʻylayman, qizil-oq bayroqni oʻrta himoyachi bilan bogʻlashning oʻzi allaqachon oʻta dramatik holga koʻtarib yubormoqda. Buning sababi — bu nafaqat ranglar oʻyini, balki mavsumlar davomidagi fidokorona harakatlarning bir simvoliga aylanib qolganligi. Lekin "qoʻrqmaslar"ni shu bayroq ostida topish shunchaki yangi avlodni nomlash bilan tugamaydi, chunki oʻz vaqtida oʻzini koʻrsata olgan himoyachilar ham edi, ham boʻladi. Jonning *Kolo Touré* haqidagi gaplariga eʼtibor bersak, unda haqiqat bor — uning oʻziga xosligi va tajovuzkorligi bilan qizil-oq ramziga toʻliq mos kelganligini inkor etib boʻlmaydi. Ammo ayni vaqtda oʻsha 2007-yilgi oʻyindagi holatlar ham koʻrsatadiki, bu faqatgina tezlik va agresivlik emas, balki jamoa uchun oʻzini qurbon qilish gʻoyasini oʻz ichiga olishi kerak edi. Hisoblar koʻrsatishi mumkinki, oʻshanda Kolo toʻrtinchi himoyachi sifatida oʻynagan boʻlsa-da, oʻzining harakatlari bilan jamoani himoya chizigʻini mustahkamlab qoʻygan edi. Surxonoxirigacha1995 ning taktik qaygʻurlik, qat'iyat va zudlik haqidagi soʻzlariga kelganimizda, ular toʻgʻri yoʻlda. Chunki yangi avlodga oʻtish vaqtini his qilayotganimizda, asosiy masala shundaki: ular boshqa vaqtlardagidek, oddiygina "faqat toʻpni oʻtkazsin" degan eskirgan oʻrganishga ega boʻlishmaydi. Ular yuqori chiziqda ham oʻzlarini koʻrsatishi, shuningdek, hujumkorlikni qoʻllab-quvvatlashi kerak. Rob Holding haqida gap ketganda, uning foydasiga qoʻyiladigan "vaqtida toʻpni oʻtkazish qobiliyati" yaxshi boshlanish, lekin ularning asosiy nuqsanlaridan biri sifatida yuqori bosim ostida maydonni nazorat qilishda yetarli boʻlmaganligi. Shu bilan birga, sudyabilagʻuvchining aytganlarida ham oʻz maʼnosini topaman. Kolo Touré bilan boʻlgani kabi, yangi avlod ham oʻziga xos boʻlishi kerak — boshqa vaqtlardagidek oddiygina "tez yoki qat'iyatli" emas, balki har ikki sifatni ham oʻzida mujassam etishi lozim. Ammo aynan shu nuqtada Kolo misoli yordam beradi: u oʻzining oʻziga xosligiga ega boʻlib, jamoani oldinga olib borishda hal qiluvchi rol oʻynagan. Yangi avlod esa bunday rolni oʻynash uchun yanada murakkab talablarga javob berishi kerak. Oʻyinda vaqt bor, shuning uchun ham yangi avlodning shakllanishida sabr bilan qarashimiz kerak. Qizil-oq bayroqni ramzga aylantirishning asosiy siri shundaki — u nafaqat himoyachilarni, balki butun jamoaning fidokorona ruhini ifodalashi kerak. Shuning uchun ham biz yangi avlodni tinglashimiz va ularni qoʻllab-quvvatlashimiz kerak. Va vaqt oʻtishi bilan, ularning oʻsishini koʻrib, oʻzlari ham bu ramzni yanada yuqori darajada koʻtarib olib chiqishlarini umid qilamiz.

ne, shu qizil-oq bayroqning ichidagi "qo'rqmaslar"ni qidirish boshlanganda, men o'zimni juda eski uslubli oʻylashga majbur boʻldim. chunki bu masala meni 1989-yildan tortib hozirgi kungacha bogʻlab kelayotgan xotiralarga olib keladi. oʻylayman, yangi avlodni topishda asosiy muammo shundaki, ularni koʻpchilik hozirda eski ramzlarga ergashishi kerak deb oʻylaydi. lekin to'g'ri emas — qizil-oq bayroq aslida nafaqat ranglar kombinatsiyasi, balki oʻziga xos oʻyin uslubining ham timsoli. Arshavin yoki Kolo Tourélarning oʻzi ham oʻz vaqtlarida "taktik qaygʻurlik" yoki "himoya chizigʻini egallash" haqida oʻylamagan edilar, ular oʻzlariga xos uslubda oʻyindan o'yin chiqardilar. yangi avlod esa hozirgi vaqtga moslashishi kerak: yuqori chiziqda ishlashning yangi tamoyillarini bilishi va himoyada qandaydir yangi "Arsenal uslubi"ni yaratishi lozim. bunday qilib aytganda, menga koʻra yangi avlodda Kolo yoki Keownlarni takrorlash shart emas, chunki ular oʻz davrlarining mahsulidir. yangi avlodga yangi sifatlarni olib kelish kerak: yuqori bosim ostida toʻpni olish qobiliyati, oʻtkir paslarni ishlatish va oʻsha yurakdek fidokorona oʻyin. menga Rob Holdingning oʻzi esa yaxshi boshlanish edi, lekin u yuqori chiziqda yetarli darajada oldinga chiqmagan — uning oʻrniga yangi oʻyinchilar boshqa darajadagi qobiliyatlarni oʻziga olishlari kerak. shuni ham qoʻshish lozimki, biz yangi avlodni topish vaqtida qizg'inlik bilan unga ishonishimiz kerak. chunki qizil-oq bayroqni ramzga aylantirish faqatgina yangi himoyachining iste'dodi bilan emas, balki uning jamoaning ruhini bildirishi bilan bogʻliq.

hali ham yodda qolgan bir narsani eslab oʻtaman — 1991-yilgi liga chempionligida oʻyinda ishtirok etgan oʻrta himoyachilar orasida oʻziga xosligi bilan ajralib turgan bir kishi bor edi: Britaslam. aytish kerakki, u nafaqat oʻzini yuqori chiziqda koʻrsatgan, balki qizil-oq bayroq ostida maydonda boʻlsa, oʻzining boʻylari bilan ham raqiblarni hayratda qoldirardi. undan keyin esa bir shunday oʻyini boʻlgani yoʻq — u oʻz vaqtida ham, keyingi vaqtlarda ham takrorlanmagan. o'sha vaqtlardagi hamkasblarim orasida buni eshitganman — Britaslam oʻziga xos narsani qilgan: himoyada toʻpni ushlab olishdan koʻra, toʻpni yoʻlga qoʻygani, shuningdek, yuqori chiziqqa koʻtarilishda ham gʻayrioddiy edi. yangi avlodga oʻtishda boshlarimizda boʻlib oʻtgan suhbatlarni esla — odamlar "nafaqat toʻpni oʻtkazsin, yuqoriga chiqsin" deb gaplashar edi. ammo Britaslam oʻsha „faqat oʻz vaqtida oʻtkazib yubor“ yoki „faqat yuqoriga chiq“ yoʻllarini ajratib oʻtgan edi — u oʻz-oʻzicha yangi darajani koʻrsatgan. shuni aytish mumkinki, oʻsha oʻyin uslubi oʻz vaqtida juda kam uchragan edi, ammo uning taʼsiri bugungi kungacha saqlanib qolgan. yangi avlodga oʻtish vaqtimiz keldi, lekin ularni soʻragan narsalari har doim boshqa boʻlishi kerak — boshqa vaqtlardagi standartlarga toʻgʻri kelmasin, balki oʻziga xos yangiliklarni olib kelishsin. oʻylayman, aynan shu vaqtda qizil-oq bayroqning ichidagi „qoʻrqmaslar“ni qidirishning asosiy siri yoʻqdir — ular oʻzlariga xos yoʻllarni topishlari kerak, Britaslam kabi...