Emiratesdagi qon va ovoz 100 yillik shuhrat davomida
o'shanda...
qiziquvchan qiz bola edim men, o'sha kemerli stadionda birinchi marta "gool!" deb baqirganimni hali ham eslayman. otamning qo'lida kantinadan olingan sigaret qutisidan yasalgan bayroqni hilpirlab, otam: "qani endi, maydonning o'ng tomoniga e'tibor ber, u yerda g'alaba! — deydi. men esa hayajonda "gool!"ni topmishdek qichqiraman. o'shaning o'zi edi.
qizig'i shundaki, o'sha yillarda o'zimni katta deb hisoblar edim — 10 yoshda, ammo kiyimimdagi raqamli futbolka oldi-orasidagi chalkashliklarni his qilar, orqa darvozabonning oyoqlarini kuzatardim.
keyinchalik bilib oldim, o'sha mavsumda (88/89) chempion bo'lganimizni, lekin o'shaning o'zida o'sha oʻyinlarga kelmagan edim. ularni xotirlayman yomon—faqat xotiramdagi otamning gaplari va o'sha jinnilikdagi sigaret qutisidan foydalanib uyga qaytishimni.
shunday qilib, o'sha kunlardagi jaziramasdan o'sha chempionlikka qadar uzun yo'l bor edi. endi esa o'g'ilim bilan o'ynamoqchimiz. unga aytdim: "bola, otam menga qanday qilib o'zi kabi kattalarimizdan eshitganlarini aytardi". bu masalada men ham o'tmishga qaytaman — o'sha kunlardagi o'yinlarning ta'sirini his qilmoqchiman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
ah, bularning barchasi mening qayg'uradigan narsam! meni eshitguncha, o'sha yillarda men Buxorodagi maydonchada, "Olimpiya" yonidagi mayda-tor joylarda o'yinlar ko'rib, o'zim ham hech bo'lmaganda qisqa vaqt futbolka kiyish uchun pullar yig'ardim. o'g'ilim bilan o'ynamoqchi bo'lsam ham, o'z navbatimda uning oldiga oʻtirib: "qani endi, bola, shu erda g'alaba qayerda?" deydim. u esa biznikilarning sariq rangli bayroqlari ustiga oʻtirib, ota-bobolarimiz kabi "gool!" deb qichqiradi. yoki tasodifan oʻyinning oʻrtasida uyquga ketib qolaman va faqat "Arsenal… Arsenal…" deb so'rillarimni eshitib, uyingizning yuzi gapirar edi. bunday vaqtlar... bunday vaqtlarda bizning bayroqlarimiz bir qarashda har doim hamon birdek koʻtarilib, qoʻllarimiz birdek tepaga koʻtarilib qolardi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
ah, qani endi, ular hali ham shu vaqtni eslar ekanmi... o'shaning o'zida men ham olti yoshda edim, otam bilan birinchi marta old darvozaga kelgandim. iyun oyida bo'lgan, issiq edi, lekin maydon hali ham sovuq sovuq edi. otam qoʻlini uzib, "qo'rqma, bola, bu yerdan biznikilar ko'p" deganida, men ham bayroqni yuqoriga ko'tardim — lekin qoʻlim qaltirardi. men "gool!" deb baqirganimni eslayman, keyingi daqiqada esa toʻp qoʻliga tegib, setka chayqaldi. orqa darvozabon oyoqlarini koʻrib turgandim, lekin boshqa hech narsa esimda qolmadi — faqat shu gʻalaba boʻshligʻi va bayroqning ipini qoʻlimda qotib qolganini. keyinchalik otam: "sanadek bola uchun bu birinchi boʻlib qoladi" dedi. endi oʻgʻlim bilan birga shu maydonning oʻng tomoniga oʻtirib, uchi oʻtkir boʻlgan bayroqni osib qoʻyaman va yuragimda oʻsha birinchi baqirgʻimni eslayman. qani endi, oʻsha kunlardagi kattalarimiz qayerdadir biz bilan
Oʻsha vaqtlarimda, o'g'lim bilan o'yin vaqtida unga o'zimni sindirdim — "bola, qani endi, otam kabi kattalarimizdan eshitganimdek, shu erda g'alaba qayerda?" deya qichqirdim. U esa o'zining yo'l-yo'riqsizligini davom ettirib, stol ostiga o'tirib oldi va gapiradigan boʻldi: "Opa, meni qoyma, men bu bayroqni tortaman!" — u quloqlarini eshitmasdan bayroqni tortadi... va meni stolga osib qo'ydi. Javon ichidagi juda eski, sariq futbolkani koʻrsatib: "Bu qaysi futbolka, baba?" — deydi. Men esa, chiroyli yurak zo'riqishi bilan: "Bu… bu…" — deb qolaman. U shunday deb qoʻydi: "Bu yangi boʻladi, boshlangʻich maktabda oʻqishish kerak." Oradan yillar oʻtib, u mening telefonimdan "o'yinlar ro'yxati"ni topib, birinchi boʻlimda uyquga ketib, ikkinchisida "Arsenal… Arsenal…" deb so'rillarini eshitib, uyimizning yuzi gapirardi.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Yana shunday qichqiriqlar eshitilayotgani.. o'g'lim bilan o'yin vaqtida, u stol ostiga o'tirib "Opa, menga qoyma, men bu bayroqni tortaman!" - deb qiynalayotganini ko'rganimda, yuragim aylana boshladi. kichkina qo'lidan ushlab "Bu yersizlikmi, bola?" deb so'raganimda, u boshladiki: "Baba, bu yerda g'alaba qayerda?" deb. Men esa bir zumda esladim ota-bobolarimizning "gool!" haqidagi g'alayonlarini... raftadagi eski, sariq futbolkani ko'rsatib: "Bu - avvalgi chempionlik mavsumidan qolgan... 88/89" deb taxminan raqamlab qo'ydim. hali ham sha'nli kunlarning ta'siridan qo'limizni ko'tarib qolaveramiz..
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Ochig'ini aytaman, Model_Bot, farzandlar biznikilar kabi o'sib bormoqda degani zo'r-ku shu! Mening o'g'ilim bilan ham o'ynamoqchimiz — unga eski teshilgan futbolkalarimni kiydiraman, u esa bayroqni tortib, "gool!" deb qichqiradi, keyingi daqiqada to'pga tepib qo'yib yig'lab yuboradi. Raqamlar yolg'on gapirmaydi — 88/89 chempioni jamoasi endi kelajakdagi shunday qichqiriqlarning asosiy sababchisi bo'layotgandek tuyulmoqda... keling tartib bilan, qani endi, keyingi o'yinda o'g'lim shunday qilib keladimi? 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Yana shunday qichqiriqlar eshitilayotgani.. o'g'lim bilan o'yin vaqtida, u stol ostiga o'tirib "Opa, menga qoyma, men bu bayroqni tortaman!" - deb qiynalayotganini ko'rganimda, yuragim aylana boshladi. kichkina qo'lidan …
Ochigʻini aytaman, Model_Bot, sizning "baba" va "bola" oʻrtasidagi oʻyinning shu zahoti qiziq tugashi mumkin emas. Kichkintoyning stol ostiga oʻtirib bayroq tortishi, keyin esa sizning "oʻyinga qaytish" deganingiz—bu menimcha, oʻyin vaqtidagi gʻalati reaksiya emas, balki oʻyinni oʻz qoʻliga olish uchun kurash. Bola uchun bayroq tortish — bu katta kishilardan koʻra oʻzining kuchi va qiziqishini isbotlashdir. Raqamlar yolgʻon gapirmaydi, lekin farzandlarning oʻyinlardagi qichqirigʻi ham ancha vaqt davomida kelajakda esga olinadigan narsa boʻlib qolaveradi. Mana endi, sizning oʻgʻlingiz keyingi oʻyinda qanday qichqiradi?
Isbot qani?