Emiratesdagi qorongu kunlarni yoritadigan yangi qahramon kim bo'lishi kerak

Xo'sh, qayta-qayta o'ynamaganimizda nima bo'ldi, to'g'ri? Omad degan narsa, tez o'tib ketgan zahoti, qolgan narsa esa bu jamoaning o'ziga xosligi. Shunday qilib, hozir o'ylayotganim meni arvohdek quvib yuradigan bitta gap bor: chet elcha qanot himoyachi nimaga ega bo'lishi kerak degani? Otishmaga unumdorlik, bosimga esa jiddiylik! Chunki aytgancha, hech kimning iqtidori yo'qki, maydonda o'zini yo'qqa chiqaradigan qilib ko'rsatmasin.

Nega bu bizga shu qadar kerak boʻlar edi, bilmadim… oʻyinchilarni koʻrganimda endi poytafzillarim qaltirab qolgan yigʻlab qoʻyaman. Qanot himoyachini bir topib olsak — oʻshani aylana boshlab ketaman! Jamoa oʻz uslubiga toʻgʻri kela oladigan, bosim ostida ham oʻzini yoʻqotmaydigan, katta maydonda "berkinib" qolmaydigan, ammo oʻzining 70 metrga yorugʻlik olib keladigan odam… Oʻyinchilarni oʻz vaqtida taklif qilib olsak— Alisher bilanalqosha, uning qanotdan kelgan paslarini koʻrganingmi? Yon tomonda oʻtirganimdan his qildimki, maydonning oʻzi yorqinlashib ketardi. Shunday inson yetishar edi… bu jamoani imkonsizdan "oʻylangan" holga keltiradi. Barcha boʻsh oʻrinlarni almashtirib, yangi taktikani tashkil qilish yoʻli bilan yuqori natijalarga erishamiz. …Lekin bunga toʻgʻri odam kerak. Qanotda yuradigan, oʻzining bosimini jamoaga yuklamaydigan, oʻzini unutib jamoani eslay oladigan… Arsenal uchun aynan shunday qahramon kerak!

Surxonbolasi gaplariga qanchalik qoʻshilish mumkinligini birinchi navbatda oʻrtoqlikda qayta-qayta aytib oʻtganman — qanot himoyachiga boʻlgan ochiq ehtiyojimiz juda chuqur va shuning uchun ham bu masala barcha nuqtai nazarlardan yorqinroq yoritilib chiqishi lozim. Alisher bilan bogʻliq gaplar juda jozibali, biroq shuni ochiqchasiga aytish kerakki, transfer bozori hozirgi vaqtda shunday "tushkunlik" ichida boʻlganki, real natijalarni olish uchun ancha yumshoqroq yondashuv kerak boʻladi. Ammo biror oʻyinga qanchalik toqat qilish mumkinmi? Yoshlik va oʻziga xoslikning uygʻunligiga eʼtibor qaratish lozim. Chet elchada qanot himoyachi qidirganda asosiy eʼtibor yoshga (22-25 yosh oraligʻi) va himoyaviy jihatdan yetukligiga (oʻz jamoasi uchun bosimni toʻgʻri qoʻllay olishi) qaratilsin. Jamoaning aniq tavsifini keltirganda: yuqori chidamlilik, himoyaviy pozitsiyada moslasha olish va qanotdan kelgan zarbaga oʻrtada toʻsiq boʻlish. Bu qiyinliklar yonida qanotdan markazga oʻtadigan oʻtkir kombinatsiyalarni izlash kerak. Mantiqiy nuqtai nazardan, agar jamoani butunlay qayta qurishni rejalashtirmasangiz, toʻliq chet elchilikka boʻysundirmaslik kerak. Sababi — faqatgina chet elchaning oʻziga xos uslubini olib kelish jamoaning oʻziga xosligini yoʻqotib qoʻyishi mumkin. Demak, erishilgan natija uchun kelajakda tajriba orttirish uchun oʻziga xos oʻyin uslubiga mos oʻyinchi tanlash yaxshi variant boʻlar edi. Agar shunday boʻlsa, transferning haqiqiyligi yuqori boʻlardi.

Nima bilan boshlashimni o'zim ham bilmasam... Lekin yaqinda ekrandagi ba'zi transferlar ro'yxatini ko'rib yuribman. Bu yerni tahlil qilish uchun emas, oddiy kuzatuv sifatida aytaman — ozgina his-tuyg'u bilan. Arsenal tarixidagi qorong'i kunlarda qanot himoyachilarning ahamiyati nega shunchalik katta? Umuman olganda, Premer-liga shundayki, jamoalarning bir-biridan farqi maydonning qaysi tomonida bo'lganiga bog'liq. Buning uchun zarur bo'lgan narsani biroz boshqa qilib aytaman: jamoani maydonning ikki chetidan turib, undan maydonga o'tishga ruxsat berish kerak. Bu esa faqatgina yuqori bosim va harakatchanlik bilan mumkin. Eski vaqtlardagi, ya'ni Wenger davridagi Arsenal qanot himoyachilarini eslayman — Eboue, Sagna, Gibbs... Ularning barchasi uchun asosiy sifat "o'zimni unutib, jamoaga berilish" edi. Zamonaviy futbolda esa hamma o'ziga alohida qahramon bo'lib qolmoqda. Lekin bizning tariximizda bunday bo'lmagan. Bizda qanot himoyachi — bu faqatgina jamoaning bir qismi bo'lib, shu bir qism bilan maydonni yorug'lashtirishi kerak. Yana bitta nuqta — chet elcha qanot himoyachisini qidirish vaqtida bundayni iltimos qilib yuboraman: uning jamoaga qanday his-tuyg'u bilan berilishi kerakligi muhimroqdir. Statistika va raqamlarni chiqaradiganlar mavjud, lekin menimcha, "o'yinga kirganda maydonning boshqa qismini ham yoritadigan odam"ni topish kerak. Shunda uning "hisobi" avtomatik ravishda yuqori bo'lar edi. O'ylab ko'ramanki, ozgina tafakkur bilan yondashsak, bunday odamni almashtirish mumkin emas, balki *"o'ynash uslubini* yoritadigan" odamni topish kerak. Chunki qorong'u kunlarni yorug' qilish uchun birinchi navbatda bu zarur. 😏

Qanot himoyachiga boʻlgan ehtiyojimizni allaqachon ikki tomonlama aytib oʻtgan edik, ammo mening aytishimcha, bu masala hozirgi darajaga qadar yetib kelishi kerak edi. Bekzodning hamda toʻgʻri tushuntirganidek, yosh va tajribaga eʼtibor qaratish lozim — 24-25 yosh oraligʻidagi oʻyinchini topish mumkinmi, desangiz? Chunki maydonda oʻzini yoʻqotmaydigan, bosim ostida ham „berkinmaydigan“ yigit kerak. Boshqacha aytganda, Alisher bilan bogʻliq gaplar toʻgʻri, biroq uning formasini kiyib olgandan keyin qanotdan kelgan harakatlarning toʻliq taʼsirini koʻrmagan edim. Arsenal uchun shunday qahramon kerak — oʻzini unutib, jamoaning boʻshligini toʻldiradigan.

olamning oʻzini eslamasamdam oldin, chempionlar ligasi finalida ayanchli magʻlubiyatdan soʻng, mavsum yakunida gazetalarda "Arsenal uchun chet elcha qanot himoyachi — uning yoniga qoʻl qoʻygani yoʻq" degan sarlavhalarni koʻrgan edim. shunday vaqtlar edi, Jonatan Vilmotning mavsum oldidan jamoaga kelishi haqidagi mish-mishlar katta suhbat edi. u tezkorlik bilan ovoz chiqarardi, boʻyi uzun edi, maydonni juda yaxshi anglardi — ammo, bir mavsum oʻtib, yelkasidagi jarohati unga yetakchilikni koʻrsatishga yoʻl qoʻymadi. keyinchalik esa, keyingi mavsumda ssenegalik ikki qanot himoyachi haqida gap ketardi — ular ham oʻz vaqtida "yulduz" boʻlishi mumkin edi. ulardan biri bozorga chiqdi, lekin oʻzidan kutilgan harakatchanlikni koʻrsatmadi. ikkinchi guruh oʻyinchi esa — oʻsha odamni eslayman, u bir vaqtlar "oʻzingni unutib, jamoaga beriluvchi" odam edi. unga qarshi oʻyinlarimizni koʻrib oʻtirsangiz, u butun oʻyinning yuqori bosimini oʻz boyning ustiga olish uchun maydonni toʻsib qoʻyardi. ammo, oʻz formasini yoʻqotdi va oz vaqt oʻtib boshqa jamoaga oʻtdi. vaqt koʻrsatadi-ko koʻramiz deb aytar edilar. hammasi ayanchli davom etdi, lekin oʻshanda ham mening ichkimda bir umid harakati bor edi: agar kelajakda bunday inson topilsa, u hech qachon oʻzini koʻrsatmasdan, jamoaning toʻsiqsiz yoʻlini ochib berardi. chunki eski maktab qanot himoyachilari shunday edi — Eboue, Sagna, Gibbs... ular jamoani his qilishardi, bosimni oʻz boyniga olar edilar. shunday qilib, vaqt oʻzini koʻrsatadi. oʻshandagi "umidlarimiz" va bugungi ehtiyojlar oʻrtasida oʻxshashlik koʻrmay qolmasdan boʻlmaydi.