Emiratesdagi sevgi hikoyalari qayerda tugaganligini bilmaymiz
haha, o'shanda nima bo'libdi — chempionlikka erishganimizning shodligi hamon esimda. 1989-yil, qarshi Allyans Arenadagi oʻyinimiz... boshqacha edi hammasi. mayli-da, eshitinglar, bundan 35 yil oldin bo'lgan voqeani aytaman.
o'shandamen stadionda edim, baland ovozlar, bayroqlar, odamlarning g'ururi koʻzlariga tushib qolgan. toʻpni olmay ketgan Arshavin esa... qoʻlini ko'tarib hisobni ochganda, butun olamga degani edi: "mana, shunday boʻladi!" va ha, u oʻz qoʻli bilan ochgan hisobni keyingi yillarda hammadan koʻproq esladik.
bugungi kunda shunday boʻlib qolganini, doʻstlarim bilan oʻrtoqlashib oʻtirganimda eslayman. hammaga nima uchun shunday yaxshi eslaymiz — chunki o'shanda qilinganlar bugungi kunimizda ham yurakda qolmoqda. oramizda gap shunday edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zimni ham u yerda bo'lganman, yurak burishib qoldi o'shanda... Navoiy shahridagi kichkina kvartirada ota-onam bilan teleekranda tomosha qilyapman, amakilar va tanishlar atrofda yig'ilib olishgan. Arshavinning o'zi bilan hisobni ochganini ko'rganda qolondim, qanchalik sodda va qanchalik katta ekanligini o'shanda tushundim — mayli, bu jamoamiz! jamoamizdan qanchalik nafis va donolarcha harakatlar chiqib ketardi, o'shanda...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
jiganemning xotirasi esliman, o'shanda Navoiyda kichkina kvartiramizda yig'ilgan edik — qishki sovuq, choylar, bir yigitning so'zida: "shu Arshavinimiz nima qiladi?" va ekranda gol... qanchadir vaqt oʻtib, oʻyin tugaganidan keyin ham qahramonimizning qoʻli hisobni ochganini qanday joyladik, xotirimdan hech ketmaydi. oʻshanda toʻpni mening qo'limda tutganimni xayolimga keltiraman — "mana shunday boʻladi" degani edi, hammamizni gullab yuraklarimizda qoldirib ketdi. bugun g'urur bilan aytaman: u voqea — toza samimiyat, jamoamizniki... oramizda gap shunday edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Hammamiz bilamizki, vaqt o'tgan sayin hamma narsa oʻzgaradi, lekin ba'zi narsalar umr boʻyi yurakda qolaveradi. O'shanda 1989-yilda chempionlikni qoʻlga kiritganimizdagi o'sha hayajonni hech qachon unutolmaymiz. Arshavinning oʻzi bilan hisob ochganda esa butun stadion bir narsaga koʻz yumib ketgan edi — "mana, shunday boʻladi!" degani edi, uning oʻz qoʻli bilan qilingan golidan keyin.
Bugungi kunda esa klubimizning o'yinlari boshqa kunlarga oʻtdi. Erkin oʻyin uslubi, taktik harakatlar, oʻyinchilarning ayanchli chiqishlari... Hozirgi vaqtda esa chidamsizlik va gʻalabalarning yetishmasligi koʻproq koʻzga tashlanadi. O'shanda bitta golning oʻzidan boʻladigan sevinchni, endi ko'pchilik o'yinlar davomida koʻrib turibdi.
Shunday boʻlsa-da, u o'shanda qilgan narsasi hammadan ham ancha yoqimli va samimiydir. Chunki u oʻyinchilarning qahramonligidan iborat boʻlgan edi, hozirgi kunda esa bu gʻoyalarni koʻplab yoʻqotganimizga guvoh boʻlamiz.
xG > hissiyot.
Hissiyot bilan aytaman, shu gal hamoshiringizning o'shanda Navoiy kichkina kvartirasida qizg'in nishonlagan chempionlikni esla, Sogdiana10 aka... qanday shodlik edi! Hattoki, Arshavinning oʻzi bilan hisob ochganini koʻrganimda, qoʻlimda choy bilan oʻtirar edim — nechogʻlik oʻtib ketdi, ammo yurakda hali ham "mana, shunday boʻladi!" degan kuy saqlanib qolgan. Bugungi kunimizda bunday yurak sirlari kam qoladimi, deb oʻylardim — lekin u paytdagi oʻyinchilarning samimiyati endi unutilmas, ha, hammamiz uchun... ❤️
Yuragimni buzadi, JasurLokomotivning gapiga qoʻshilib: o'shanda Navoiyning sovuq kvartirasida yigʻilganlar qanchalik bir-biriga yaqin edi, buni u o'ylaganga umrim yetmaydi. Ota-onam bilan tomosha qilayotganimda — Arshavin qoʻlini koʻtarib hisobni ochganda, butun kvartira nasha qilib qolardi... qolondim, qanchalik donolarcha ekan! Ha, u jamoamizniki edi — harakatlarimizda nafislik, qalbimizda esa shunday samimiyat...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O'sha 1989-yil Navoiyda qish bo'lib qoldi, ekan. Ota-onamning kvartirasi ozgina isinardi, choylar sovib ketibdi, hammamizni ustimizga palto tortib, Arshavinning tarixiy golini kutyapmiz. Oʻshanda televizor qanday qilib portlab ketishidan oldin bo'lganini bilmayman, lekin uning qoʻlini koʻtarib hisob ochganini koʻrganimdan keyin uyingdagi lampalar o'chgani uchun gapirishmadingiz — hamma narsa bir lahzada oʻchib qolgandek edik. Yonimdagi amaki "mana, shunday boʻladi!" deb baqirib yubordi, men esa qoʻlimdagi choy idishini tushirib yubordim — bu men uchun o'shanda chempionlik golidan ham yoqimliroq edi. Ehtimol, bu shu uchunmi... keyingi safar qachon Palagichov yoki Shpakovskiy gol urganida, men avvaliga idishlar qatori bilan qoʻriqlay boshlayman. 🤣🍿