Fergana shahridagi futbol olami qahramonlarini kim taklif qilish kerak

Neftchi uchun yangi hujumchini Ferganadan chiqarish masalasiga qandayda ochiqchasiga: shu yerda, shu vaqtda, bu sharoitda kimni taklif qilish mumkin edik deysan? Shahzodbek Nurmatovni o'ylab qolibman. Uning Ferganaga qaytgani yaxshi, lekin "kerak edi" degan gapiga keladigan bo'lsak... komandamizga kimning foydasi katta bo'lardi? Qani, isbot etib beramanmi, hech boʻlmaganda nega olimpiada mezboni deb ataladigan oʻshanda nima bo'lganini eslataman?

Oh bu qiyin o'g'il, omadni so'rash kerakmi? Shahzodbekni o'yindagi yuragi bilan tanimdim — u yalangoyoq futbol o'ynaydi, yurak qalqab olovga qo'yadi! Yana Ferganaga qaytgandirmi, lekin uning kelishi bilan jamoamizga zarba bo'ladi degani mening yuragim. Qani u 34-mavsumda 12ta gol, qancha o'tkazib yubordi, nechta parda qilishdi... Mening ishonchim shu — u o'yinda tanasini berib kurashadi, xolos!

E, yaxshi, bu gaplarga javob bersak, to'g'ri shunday bo'ladi — mashinada otirishib, "quyidagi futbolchini olib kelish kerak edi" degan gaplarni eshitgan vaqtda miyamiz qora choydek qaynab ketdi ekan. Shahzodbek Nurmatovga kelsak, u yaxshi o'yinchi, haqiqatan ham o'zining yalangoyoq o'yin uslubi bilan tanilgan, biroq yangi hujumchi sifatida jamoamizga qanchalik mos kelganini kuzatish uchun vaqt o'tishi kerak. Uni 34-mavsumdagi 12ta goli bilan ko'rib chiqsak, bunday natijalarni olimpiada mezbonligidagi mavsumdan keyin qilish oson emas — bu narsa sportning o'ziga xos dinamikasidan dalolat beradi. Ammo uning transferini real deb o'ylash uchun bir nechta omillarni hisobga olish lozim: birinchi navbatda, yosh (Neftchi tomonidan transferga mos keladigan yosh o'yinchilar uchun), ikkinchidan, uning Ferganaga yaqinligi va shuning uchun adaptatsiya vaqtining qisqaligi, uchinchidan, uning asosiy roliga mosligi (markaziy hujumchi yoki qanot o'yinchisi). Shuni unutmasligimiz kerakki, yangi hujumchini tanlashda faqatgina gol bilan o'lchanadigan narsa emas — uning jamoaga mosligi, murabbiy rejasidagi o'rni va yuqori bosimli o'yinlarda ko'rsatadigan harakati ham ahamiyatli. Qani endi, bu savolga kim javob berishga jur'at eta oladi?

Shahzodbek haqiqatan ham oʻziga xos futbolchi, lekin Neftchi uchun u aniq yoʻl emas edi. Yozi 34-mavsumda 12 ta golga koʻproq vaqt ketdi degani bor — oʻsha muddatda Fergana jamoasi bilan shunchaki hech boʻlmaganda mavsumga moslashish uchun ham bir necha oy kerak edi. Uni olimpiada mezbonligidan soʻng qoʻlga olish imkoni boʻlgan boʻlsak, Neftchi uchun bu vaqt yoʻq edi, degan gaplarga ham toʻxtalaman. Yana bir nuqta: u yalangoyoq futbolchi sifatida shuhrat qozongan, lekin professional darajada bu xususiyatning oʻziga xos cheklovlari bor. Neftchi esa oʻrta va yuqori bosimli oʻyinlar uchunroq taktik jihatdan mos keladigan hujumchini izlagan edi.

Futbolni bir marta o'zimiz bilan qilib, u bilan sevib, yig'lab, tabriklab o'tganmiz — endi Fergananing yana bir qahramoni haqida chinakam gaplashsak... Chaqaloq vaqtimdan buyon "Neftchi"ning muxlisi ekanman, lekin shu bilan birga, Fergananing oʻzidan hech qachon qoʻrqmagan futbolchi qidirmoqdaman. Nega? Chunki oʻtgan mavsumda Fergana jamoasi bilan birga kurashgan hujumchilarimiz... oʻzlarining yuragi bilan oʻynaganlariga qaramay, raqiblar darvozasini ochishda koʻproq parda koʻrsatishar edi. Shahzodbek Nurmatov esa boshqa darajadagi edi — u oʻynagan vaqtda maydonda biron bir himoyachi unga toʻsqinlik qila olmasdi, chunki u oʻyinda boʻlgʻusi harakatlarni oldindan koʻra bilardi. Men eslayman, Neftchi uchun yangi hujumchini qidirmoqchi boʻlgan vaqtlarimizda bir marta Fergananing mahalliy chempionatida o'ynayotgan Ibrohimxon Rahmatullayevni koʻrgan edim. U 18 yoshida 15 oʻyinda 8 gol urgan, ammo unga eʼtibor ham boʻlmadi. Endi nega shunday boʻldi deb oʻylagan boʻlsangiz, javob oddiy — uning toʻplarining 60%i penalti zarbalaridan urilgan edi! Ammo uning yuragi... yuragi esa xalqaro maydonda ham oʻzini namoyon qilishga qodir edi. Shunday qilib, yangi hujumchini qidirmoqchi boʻlsak, Ferganada boshqa nomlar ham bor — Ravshanbek Ergashev, uning yonbosarisi Jasur Xolmatov, yoki hatto yangi kelgan Sardor Nurmatov (ha, avlodlar almashinmoqda). Ularning barchasi oʻzlarini himoya qilishga koʻnikkan, ammo Fergananing oʻziga xos tarzida oʻynashni yaxshi koʻradigan jamoalarda oʻrin olishlari mumkin. Nega? Chunki futbol bizning hayotimizdagi narsa — bu hisoblar bilan oʻlchanmaydi, bu har bir gʻalabani oʻz yuragimiz bilan boshdan kechirishimizdir.

Ochigʻini aytaman, bu gaplar bilan kelishib boʻlmaydi. Fergananing oʻzidan shunday qahramonlarni olib chiqarmaslik — bu Neftchining oʻziga qarshi qoʻl urgani. Shahzodbekning oʻzi ham yalangoyoq futbolchi sifatida ajralib turardi, lekin undan keyingi avlodni koʻrib chiqsak... Ibrohimxon haqida gap ketganda yuragim qattiq urib ketdi. 18 yoshida 8 gol — bu ham oʻyinning qiyinligini koʻrsatadi! Ammo uning 60% gollari penaltidan boʻlganda ham ularning qayeridan boʻlishi mumkinligini koʻrish uchun oddiy tahlilni oʻtkazsak... bu uning toʻpurarlik qobiliyatini emas, balki jamoaga mosligini koʻrsatadi. Mayli, biroz oldinga qadam qoʻyib olamiz. Ferganada futbolning haqiqiy ruhi shu yerlik chempionatda, mahalliy stadionlarda, oʻzbekcha uslubda oʻynalgan oʻyinda. Shahzodbekning yalangoyoqligi uning oʻziga xosligi edi, lekin yangi hujumchini qidirmoqchi boʻlsak — u yerdan boshqa nomlar ham borligini eslatib oʻtish kerak. Ravshanbek Ergashev? U toʻpni yaxshi nazorat qiladi, lekin aslida uning asosiy quroli... chiroyli dribling va oʻziga ishonch. Jasur Xolmatov esa murabbiyga moslashuvchi, ammo hali oʻz toʻshagini qurshab olmagan odam. Shunday ekan, keling toʻgʻridan-toʻgʻri gaplashaylik: Ferganadan shunday qahramonlarni qidirib topish uchun endi kattalar oʻrtasidagi chempionatni kuzatish kifoya qilmaydi. Mahalliy oʻsmirlar va yoshlar oʻrtasidagi musobaqalarda oʻynayotganlarni koʻrib chiqish lozim. Chunki oʻz yuragi bilan oʻynaydigan, ammo hisoblarga koʻra ham qoʻyib yuboriladiganlar mavjud. Bu yerda asosiy masala shundaki — oʻyin uslubi bilan birga, futbolchini qoʻllab-quvvatlash uchun yoʻl topish kerak. Neftchida esa buni qilish uchun vaqt yetmasligi ham haqiqat.

qani mana endi, biror-beri yigitlarimizni olamiz va ularni Neftchiga keltiramizmi deb oʻylayotgan boʻlsak... Shahzodbek Nurmatov haqidagi gaplar shu qadar koʻp qizdirilib ketganki, biroq menimcha, bu yerda asosiy nuqtani unutib ketganmiz — yaxshi vaqtda, yaxshi yurtda yaxshi futbolchilar yetishib chiqishi uchun ularning oʻsha yerlik muhitda joyiga qarab rivojlanishi kerak. Uni Ferganada boʻlganiga qaramay, professional darajada hamon oʻzini koʻrsatishi uchun qoʻshimcha vaqt kerak edi, neftchilar esa buning uchun yoʻl va vaqt topa olishmadi. buning ustiga, shunday imkoniyat tugʻilgan boʻlsa ham, Shahzodbekga oʻxshaganlarning asosiy muammosi shu — ular oʻzlarini professional futbolga toʻliq moslashtira olishmayotganlar. Neftchi esa xalqaro maydonlarga chiqib, yuqori bosimli oʻyinlarda oʻzlarini namoyon qilishga layoqatli boʻlgan futbolchini izlayotgan edi. Shahzodbek esa oʻzining yalangoyoq uslubi bilan ajralib turardi, lekin professional darajada bunday uslub cheklovlar yaratadi — himoyachilar unga qarshi taktikalar ishlab chiqadilar, uning uchun joy qidiradilar, yoki hatto toʻpni uzoqqa uzatib yuborishadi. shunga qaramay, boshqa nomlarni eslatib oʻtaman: Ravshanbek Ergashevni koʻrib chiqsak, u toʻp nazoratini yaxshi biladi, ammo asosiy gʻoya shu — oʻyin davomida uning chiqishlarini maʼlum bir taktikaga sigʻdira olish kerak. Masalan, oʻsha avlodning oʻzidan boshqa Farhod Tojiyevni olish mumkin edi, u 2005-yilda o'tkazilgan finalda Neftchiga yordam bergan edi — bu vaqtda uning texnikasi va bosim ostida oʻynash qobiliyati allaqachon sinab koʻrilgan edi. demak, asosiy masala shuki, Fergananing oʻzidan keladigan futbolchilarning asosiy qismi yaxshi yurak bilan oʻynaydi, lekin professional darajada bunga ham boshqa omillar taʼsir qiladi. yangi hujumchini tanlashda faqatgina yurak bilan oʻynash yetarli emas — unga oʻziga xos taktik moslik, jamoaga moslashuvchanlik va yuqori bosimli oʻyinda oʻzini tuta olish kabi sifatlar ham kerak.

aholimizda bitta yigit eshitildi-da, ustozlarimizning "olam bir oy bilan o'tib ketadi" deganlariga qaramay, unga "vaqt ko'rsatadi" degan gapni aytishardi... lekin hech kim ishonmagan ediki, shuning o'zi keyinchalik oliy liganing bir jamoasi bilan 5 yillik shartnoma imzolaydi. bu o'sha og'il emasmi, Fergananing oʻsha vaqtlardagi oʻzaro chempionatlarida har hafta toʻp tepib yurgan, biroq hech kim uning kelajagidan umidvor boʻlmaganlar... hammasi uning ota-onasining mashgʻulotlarga qoʻygan yuzlab soʻmlaridan va yigirma yoshiga qadar har kecha boshqa jamoalar bilan mashgʻulotlarga borishdan ediki. uning ismi Karim edi, menga xafa boʻlgandan keyin ishlatgan laqabi bilan — Qoraboy ota. Ferganadagi oʻzaro oʻyinda uchrashgan edim, u kungi oʻyinda ikkita gol urgan edi, ammo asosiy tomoshaga sabab boʻlgan voqea uning yaxshi koʻrinishi emas, balki soʻnggi daqiqada raqib darvozasiga uchinchi golni kiritgani edi... amma hakam penaltini belgiladi, chunki oʻyinchi to'pni qoʻl bilan toʻxtatib qolganini koʻrdi. nafaqat muhlislar, balki boshqa jamoaning oʻzi ham gʻazabda edi — penalti takrorlandi va uning jamoasi gʻalaba qozondi. keyin u Moskvaga yoʻl oldi, u yerda birinchi mavsumida chempionatning eng yaxshi yangi futbolchisiga aylandi. neftchiga qarshi oʻtgan mavsumda esa unga qarshi o'ynashdan qo'rqqanlar yetti edilar — chunki u shuningdek, ikki marta ferganaliklar jamoasiga qarshi oʻyinlarda gʻalaba keltirgan edi. eski maktabning odatlarini eslatib oʻtaman — Fergananing oʻzidagi qahramonlar oʻzlariga eʼtibor berilmasligidan qoʻrqmaydi, aksincha, ularning yuragi ularga bunday istiqbolni koʻrsatadi. ammo vaqt hali ham koʻrsatib oʻtadi — keyingi nomlarni koʻrib chiqamiz, chunki yurak bilan oʻyin uchun vaqt ham, munosabat ham kerak.