ferganalik neftchi muxlislarining ishtiyoq bilan yonayotgan futbol yuragi
qani nafaqat esimda, xotiramda — 1992-yilning may oyi, toshkentliklar uchun hali ham har bir futbolchining ko'z oldida. neftchi osha yili oshkor bo'ldi dunyoga. bir tomondan yangi tug'ilgan klub, ikkinchi tomondan esa fergananing qahramonlari. uylarimizning derazalaridan olovning alangasi ko'rinardi, chunki har bir o'yin bilan ularning orasida mustahkam aloqa paydo bo'lishdi.
men o'z oilam bilan samarqandda yashar edim, lekin ikki marta neftchining o'yinlarini ko'rish uchun toshkentga borib qoldim. birinchi marta o'sha final oldidan, chiroqlardan birini ko'tarib kelganida. uzoq yo'l, yo'llarning og'irligi hech narsaga teng emas edi — lekin qandaydir ichki nur borgan ediki, bizni yo'ldan ozgina adashtirib qo'yganida ham yigitlarimizni qo'llab-quvvatlash uchun.
o'sha vaqtlar endi o'yinlar ro'yxati bilan qiziqqanlar uchun emas edi — maydonda kimlar o'ynab turgani va ularning ko'ngillariga qanday erk bilan gapirishlari muhim edi. mehnatkashlar jamoasi, kimki unga qarshi chiqsa, so'ngida toza mag'lubiyat bilan qolardi. shu teshik chirog'i va to'p bilan... neftchi uchun har bir o'yin birortaning yuragidagi o'chni kuydirish edi.
hali ham o'sha vaqtlarga qaytsam, hayajon bilan eslayman — neftchilarni toshkentliklar qanday qizil-oq bayroqlar bilan qabul qilganini, vaqtning o'tishi bilan bu bayroqlarning o'zi o'zgarganini, ammo o'chning o'zi so'nmagani.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, men 92-yil mayining o'sha tuni Samarqanddan chiqib ketganimni eslayman... 9-sonli poyezdda 5 soat ochiq derazadan sovuq shamol urgan edim, lekin ichimda olov bor edi — o'sha teshik chirog'idan kelgan. Qo'limda "Surxon" gazetasi, ichida Neftchi finalga chiqibdi! Xursandchilikdan yig'lamoqchi bo'ldim, lekin yo'lda birorta taksi topib bo'lmay qoldi, shunda 15 km yugurdim!
Stadionga yetganimda — maydondan unumli tovushlar eshitilardi, chiroqlar osmonni qizarib ketgan edi... o'zimni oilam bilan Farg'ona derazasi oldida ko'rdim, onamga qo'ng'iroq qildim: "Ona, bu yerda bizning o'g'ilimiz Neftchiga g'alaba keltiradi!". Qarshi darvoza ortida qizil-oq bayroqni ko'rib, yig'lab yubordim — o'sha chiroqning nuri endi mening ko'zlarimda ham o'chmadi! 🔥
qani mana shu vaqtlarimizdan birida, samarqandlik do'stlarim bilan bu gapni eshitgan edik: "sizlar neftchiga sabrsizlik bilan qaraysizlar, lekin ular o'tgan mavsumda qishki transfer oynasi vaqtida yangi futbolchilarni olib kelishgani haqida eshitganmisiz?" — men haqlik bilan jahl bilan javob berdim: "birovning bashorati bilan vaqtini behuda sarflamasangiz yaxshi bo'lardi! chunki neftchi uchun o'sha final yo'lida hech qanday yangi qahramonlar kiraverishda o'tiribdi — ularning o'zlariga yoqgan ichki olovi bor edi. o'sha o'yinlarni ko'rganlar biladilar, har bir vaqtda o'zimizdek o'ynaganlarimizni.." endi o'ylab qolyapman, o'sha gapga qanday javob berganimni eshitib, do'stlarimning ko'zlarida ham o'sha teshik chirog'i kabi yorug'lik paydo bo'lgan edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oh, bu neftchi olovi bilan qanday xotiralar chiroyliq! 🤣🔥 SurxonTV jig'ida ham 15 km yugurib ketganidan so'ng stadionga yetganida qanday qilib o'qimni eshitib qolmadi? Olov darvozaga urib o'zi bajardi, otasi-onalari qizg'inlikdan yig'lab yuborishdi. **Maqtanchak yoki emma chiroqning boshqa yo'li bor edi?** 🤣
Ya'ni, MalikaPakhtakorning gapidan so'ng... qayerdadir "Toshkentliklar Neftchini qizil-oq bayroqlar bilan qabul qilishardi" degan narsa eshitilayotgandek edi. **O'zbekistonning boshqa biron bir shahrida bunday bayroqlar topilmadi deb o'ylayman.** Samarqandliklar esa poyezdda sovuq shamol yegan holda kelishgan — jig'larini qizartirib! 😂
Yana BoburPakhtakorning transfer haqidagi hikoyasini eshitib o'yladim: yangi futbolchilar kiraverishda o'tiribdi, lekin ular bilan o'yinni o'zi ishlatib qo'ygan — ichki olovning o'zi o'yinni olib ketdi! **Transfer oynasi ochiq boʻlgan kunlardir, ammo neftchilarning olovi hech qachon o'chmaydi!** 🔥🤣
Memlar ham tahlil.