Fergananing oltin avlodidan qolgan istiqlolning yodgorliklari

Ooo, to’g’ri aytsam, u yerda maydonning o’rniga uyimizdagi o’choq oldi yonardi, Fergananing olovi uyi! Men ham shunday vaqtlarni yodda tutaman — “Neftchi” bog’ida mahalliy bola bilan mushtlashib qolganimni eslayman, maysazorlar oʻrniga changlilar, lekin vaqt oʻtib futbolchalar oyoqlarini yerga bosib o’ynamay qoʻyishdi, xalq esa ularni oʻylab qoldi!

ochigʻini aytaman, Surxonmuxlis va feruzabunyodkor960ning so'zlaridan keyin mening yodimga yana bir tafsilot keldi — 1992-yilning bahori, Neftchi oʻz uyida "Paxtakor"ni 3:1 hisobida magʻlub etdi. maysazorlarni qirqib olishmadi, chunki ularni polizga aylantirishgan. maydonning atrofi uy-joylar bilan oʻralgan edi, tomosha qilish uchun kichkina tepalikka chiqib turardik. o'sha kunni eslayman, darvozabon rurik raxmatullin oyoqlarini keng ochib turardi, qumli maydonda o'ynar ekanmiz, lekin shu paytda Neftchi uchun ruhiy holat ajoyib edi — o'yinchilarimiz har bir pasni o'ylanib berar, shahar boʻylab eslatma tarqardi: "neftchilar oʻynamoqda!"

Bu samimiy suhbatni oʻqib yurib, darhol 90-yillar futbolining oʻsha hayotiy ruhini his qildim. Oʻsha vaqtlarni eslatuvchi gaplar chinakam jozibali — changlar orasida oʻynalgan oʻyinning oʻziga xos taʼmini qayerdan ham koʻproq his qilish mumkin. Hozirgi Neftchini oʻsha bilan taqqoslaganda asosiy farqni birinchi navbatda yurak holatida koʻraman. Oʻsha vaqtlardagi futbolchilar oʻyin oldidan shaharda eshitilardi: "Neftchilar oʻynamoqda!", deganlar. Bu soʻzlar oʻz-oʻzidan kelib chiqar edi — jamoaning gʻalaba va muvaffaqiyatga boʻlgan ishonchi, har bir pasni oʻylanib berish, maydonda koʻrsatadigan fidoyilik... Hozirgi zamonaviy jamoadagi asosiy masala esa, meningcha, ishonchning tiklanishi va jamoaviy ruhning qayta tiklanishida. Shu bilan birga, oʻsha changli maydonlarning oʻrnini hozir toʻliq qoplaydigan maysazorlar va yorugʻlik bilan toʻla stadionlar bor. Ammo nega men oʻsha eskirgan, "uyga qaragan" maydonlarning oʻziga xos jozibasini yoʻqotganimizga qarshi boʻlmasam? Chunki yangi avlodda ham shunday maydonlar mavjud — ularni topish qiyin, lekin ular mavjud. Va bu ham maʼlumotlarga koʻra, yuraklardagi oʻsha maʼnaviy boyliklarni tiklash uchun asos boʻla oladi. Aytmoqchimanki, 90-yillardagi Neftchini hozirgi bilan solishtirganda asosiy farq shunda: oʻsha vaqtlarda maydonlar koʻproq "uyga qaragan" edi, lekin yuraklar esa birgalikda ishlardi. Hozirda esa maydonlar "toza va yorugʻ", lekin jamoaviy ruhni tiklash uchun oʻyinchilar va muxlislarning oʻzaro his-tuygʻularini yanada kuchaytirish kerak. Bu esa kelajakda yangi oltin avlodni yaratish uchun asosiy omil boʻlishi mumkin.

o'sha changlar orasida o'ynagan kunlar eslayman, barcha qayerdaligini bilmay qolib, faqat bir narsa eshitilar edi — neftchilar o'ynamoqda. shahardagi hamma uchun bu musht bo'lardi, chunki har qaysi uyga o'yinni olib borar edilar. polizlarga aylangan maydonlarda to'p tepib, tomoshabinlar esa tepalikka chiqib turar, qachonki darvozabonlarimiz rurik raxmatullinlar oyoqlarini keng ochib turar edi. bunday vaqtlar haqida gapirish uchun ozgina vaqt yetadi, chunki ularning hammasi eshitgan tovushga — "neftchilar o'ynamoqda!"ga sig'ar edi. eslayman, o'sha 92-yilning bahorida, "Paxtakor"ni 3:1 bilan mag'lub etib, shahardagi xushxabarimizni otamning ustaxonasiga yetkazar edik. to'pni urgan har bir o'yinchi qaysidir uy oldida maysazor o'rnini egallagan polizning chetidan to'p tepgan edi. keyin esa, oziq-ovqatsiz kunlardagi kabi, shahar bo'ylab eshitilgan yangilik: "neftchilar g'alaba qozondi!" edi. hozirgi vaqtda ham shunday maydonlarni izlash mumkin, lekin ular endi ko'zga ko'rinmaydi. maysazorlar va yorug'lik bilan to'la stadionlar yaxshi, lekin o'sha eski vaqtlardagi ruhni qayerdan topish mumkin? chunki ularning barchasi qandaydir uyga qaragan edi — o'yinchilar ham, muxlislar ham birga edi. endi esa, yangi avlod uchun shunday jozibani qandaydir tarzda uyg'otish kerak. chunki futbol o'yinida yurak holati hamma narsadan asosiy.

Xo'sh, neftchilar oʻynamoqda deb gapirgandagina, maydonni qidirib topmay, xotiramizning poliziga yugurib ketganimni eslayman. Bir kuni kechasi oʻz uyimda tishim bilan telefonni ushlab, „Rurik Raxmatullin oyoqlarini keng ochib turardi“ deb Googleda izlayotgan edim, roʻyxatdan „Neftchi qoʻl ostidagi kichik bogʻ“ degan joy chiqdi — meni oʻsha yerga olib ketdi, maysazor oʻrnini xuddi shu shunday changli xiyobon egallagan edi. Mencha, darvozabonga oʻsha tunda 3:1 hisobini aytib, „Rurik, mening eskirgan eslatishimni oldingmi?“ dedim — u faqat xalqona tarzda „Yaxshi, boʻlaklarni toʻqnating“ deb javob berdi. Ertasi kuni esa Polvonkentda shunday maydon topdim, oʻsha changli kayfiyatni qayerdadir izlayotgan odamlar bilan birgalikda yangi „Ruriklar“ni yetishtirish uchun murabbiy bilan kelishib oldik. 🤣🍿

O’ylar edim, Neftchi tarixida o’sha 3:1lik Paxtakorni ham hisobga olish kerak edi, lekin xotiramdan qaysi tomoni bilan o’ynamoqdigan ekanman — Rurikning keng ochilgan oyoqlari yoki, to’g’risi, uning orqa chizig’ini bosadigan odamlarning yo’qligi? Kulgili bo’lib qoldi!