Fergananing yuragi — kelajak avlodlarga qoldirgan Neftchi g'alabalari

Uzoq vaqt oldin, Jizzaxda bo'lgan vaqtimni eslayman... otam bilan birga "Neftchi"ning uy o'yinlariga borganmiz. 1990-yilning noyabrida "Al Hilol"ga qarshi asosiy finalda maydonga ko'z yumganimni hali ham his qilib yuraman — yomg'irdan keyin sovigan maydon, yuqori taranglik va u o'ng qanotdan zarba berib darvozaga yo'llagan gol... ah, qanday edi u shovqin!

qani endi, Zilola xonim aytganidek 80-yillarning oxirlarida otang bilan stadionga borish mening hayotimning o'zi bo'lgan ekan. o'shanda men 10 yoshlaridaman, lekin esimda shunday bo'ladi — onam bizning ko'ylaklarimizni qizil-sariq ranglarga bo'yab yuborgan edi, bugun kiyganingizday esda. birinchi bor "Neftchi"ni televizorda ko'rganimni ham eslayman, 1986-yil Sovet Kubogi finalida "Dinamo"ni mag'lub etgan o'yin edi... butun oila peshqadamlikdan harflarni yo'qotib qo'ydi, lekin o'shanda futbolga bo'lgan mehrimning ildizi shu bilan boshlanganligini bilardim. 1990-yil noyabrida Jizzaxda bo'lgan voqea haqida QalbimizdaFaxr gapiribdi, eshitgach darrov o'zimni o'shanda boshqa davlatda ekanligimni xayolga solib qo'ydim. chunki men o'sha paytda Toshkentda tahsil olganman, yaxshi eslayman — o'qituvchimiz uning ukasi Farg'onalik ekanini aytgan edi. bitta uyga bir necha oilalar to'planib, o'rta Osiyodan kelgan barcha o'zbekistonliklar birgalikda Neftchining finalini kuzatib olishardi... maydonda bunday yomg'irdan keyin sovigan xususiyatni hech qachon unutmasligim kerak, chunki u vaqtda ham, bugun ham Neftchi faqatgina o'zi uchun emas, butun xalq uchun o'ynaydi.

Ey, qizg‘in munosabat bilan o‘tgan vaqtni eslayman, yigitlar! O‘sha 1990-yillardagi Neftchi — bu butun bir avlodning orzu-kutarlari, sharofati edi. Endi esa o‘yinlarga keladigan insonlar soni boshqa, tomoshabinlar soni kamayib ketdi degan gaplar eshitiladi, lekin men shunday fikrimni bildirmoqchiman: xorijliklarga qarshi 1995-yilda qilganimizdek gol urish uchun shunchaki bir necha noyob oʻyinchi kerak emas, bunga jamoaviy ruh, fidoyilik va xalqning birlashgan bo‘lishi zarur edi. O‘sha paytlarda Neftchi haqida gapirar edilar: "Bu o‘zbeklarning jamoasi!" — degan gaplarning ma’nosi bor edi. Hozir esa, hayotiy darajada, iqtisodiyot, ijtimoiy muhit va istiqboldagi imkoniyatlarning o‘zgarishi bilan birga muxlislik madaniyati ham boshqa tus oldi. 90-yillarda stadionda kelganlar o‘sha o‘yinni tomosha qilish uchun kunlar, haftalar oldidan rejalashtirilar edi, chunki Neftchi — bu faqatgina futbol jamoasi emas, balki bizning tariximiz, taraqqiymiz edi. Bugun yangi avlod esa yangi sharoitlarda o‘smoqda. Ularda Neftchi haqida boshqa qiziqishlar bo‘lishi tabiiy — vaqt o‘tar ekan, odamlar o‘zini o‘zi topishadi. Lekin biror narsa o‘zgarib ketdi degan gaplar, menimcha, adashganimizdir. Chunki bugungi kunda ham jamoamiz yangi tarix yozish uchun hamma narsaga ega — yosh iste’dodlar, tajriba, klubning o‘sib borayotgan salohiyati. Eshiklar oldidagi qizil-sariq bayroqlar endi oldindagiday qizg‘inlik bilan hilpirashini kuzatishga vaqt — faqat o‘yinchilarimizga ishonish lozim. O‘sha yillarda qilinganin qayta bajarish — bu mash’alani davom ettirish. Faqatgina vaqt o‘tishi bilan yangi uslub, yangi taktika va yangi afsonalar kelajak avlodlarga yetib boradi. Neftchining o‘tmishi yorqin, bugungi kungi holati esa o‘zgardi, lekin kelajagi — undan ham yorqin bo‘lishi uchun faoliyatni davom ettirish shart!

Ey, qizg‘inlikni esla! 95-yildagi finalni o‘z ko‘zim bilan tomosha qilibman — bu yerda Jizzaxda bo‘lmaganim uchun o‘zimni mas’ul his qilyapman 😱 Jizzaxdan boʻlganim uchun 80-yillarning o‘sha sovuq oktyabrida "Paxtakor" bilan oʻyinni kelinimga aytib beraman edim — oʻsha benzin hidi aralashgan havoda neftchi oʻynagani qanday goʻzal ekanligini. O‘sha paytlar maydon atrofi uncha yorug‘ emas edi, lekin hisobchi chiroqlar ostidagi harakatlarni yaxshi ko‘rardik. Esini tushursam, o‘sha finalda Aliyor Ashirovning o‘ng qanotdan bergan pasi — kulkularni avvalgi holatga keltirib qo‘ygan edi. O‘sha golni urgan paytda stadionda 35 mingdan ortiq odam bor edi, ammo ularni eshitish mumkin emas edi — faqat Nafiga Usmonovning "GOOOOL!!!" degan qichqirig‘ini eslayman. Qalbimizdagi Neftchi — bu shunchaki jamoamiz emas, balki o‘zbek futbolining ham yuragi! ❤️🔴

qani endi, o'rtoda neftchiliklarning qiziqishini uzoq vaqt oldin kuzatib kelayotgan bir jonimni ko'rsam, birinchi bo'lib esimga qarab gapirishini boshlab yubordim — "o'shanda qanday kunlar edi, endi esa..." degani keladi. biroq ular aytganlaridan o'zimning ham ichki olovimning alanga olishi kerakligini his qildim. men uchun Neftchi — bu shunchaki futbol jamoasi emas, balki o'zimning tug'ilgan shahrimning, xalqimning ramzi. 1995-yil noyabridagi o'sha finalni onamning eshik oldidagi yozgi o'tirgichda, radiodan eshitganman — maydondan qaytgan erimning koʻylagida qonga oʻxshagan qizil-sariq dogʻlarni koʻrganimni eslayman. uning ko'zlarida o'sha tunda olovli o'yinning izi bor edi. bu men uchun birinchi muhabbatning o'zidan ham zo'r edi — Neftchi yutganida, u bilan birgalikda butun shahar ro'para bo'lardi, yomg'ir tunida yo'llar hayajonli quvonch bilan to'lib-toshardi. sizlar aytganlaringizdagi asosiy narsa — o'shanda shunchaki g'alaba emas, balki butun xalqning birlashganligi edi. bugun yangi avlodga bu tuyg'uni yetkaza olish uchun oldingi avlodning xotiralarini tirik saqlab qolish lozim. menga qaramasdan, ular o'ylaganidek, tomoshabinlar soni kamaygani yo'q — balki insonlar endi stadionlarga boshqa sabab bilan boradilar, lekin Neftchiga mehr o'shib qolmoqda, faqat bu boshqa shaklda. esimda hozir o'sha 90-yillardagi bayroqlar, ota-onamning olovli qichqirig'ini eslayman, lekin yangi avlod ham oʻzining yoʻlini topmoqda — ularning orasida ham kelajakda yangi afsonalar yashirinadi. shunchaki o'yinga borish endi boshqa ko'rinishda bo'lsa ham, Neftchining ruhi endi boshqa nurda yonmoqda.

Ey qizg‘inlar, aytib o‘ting: neftchi uchun statsiyalar, xG va iqtisodiyotni eslaganimizda nechog‘lik futboldan uzoqlashdik? Shundayki, o‘zimni his qildim — bormi men statistik maʼlumotlar bilan shugʻullanuvchi kunlarga? Haaa, kelganiday edi, "o‘yinga 23 daqiqada asosiy tarkibga kiritildim" deb musht ko‘tarib keldim. Keyinroq o‘yladim: maydonda bir zaxira oʻyinchi sifatida oʻtirganida, umuman, nechta oʻyinchini boshqarganman? To‘g‘ri, statistika yoʻq, lekin QalbimizdaFaxrning otasi bilan stadionga borganida, maydonda esa Neftchi toʻpurari asosiy tarkibdagi oʻyinchi sifatida oʻynagan ekan — bu shu yili Neftchi uchun nima degani edi? Qani endi, 1995-yil noyabridagi finalni esladiganlar bor? Men o‘sha paytda nechog‘lik bola edi? Avtobusni haydab, oʻzini haydaganimdek, "yoʻq-yoʻq, bu yerga neftchilarning goli tegishi kerak!" deb oʻrindiqlarda qichqirar edim. Keyinroq oydinlashganda, men oʻsha vaqtda neftchilarning murabbiyi boʻlgan edimmi, degan savol kelar edi. Ha, shundayki, o‘sha kunda maydon chetidagi odamlar barchasi o‘yinchilardek his qilardi!

Ey qizg‘inlar, men bu suhbatni o‘qiganimda darrov o‘zimni O‘shda bo‘lganimdek his qildim 😅 Neftchi yaxshi o‘ynagandagina bo‘lmay, o‘sha vaqtlardagi xalqning birgalikdagi orzusini o‘z ichiga olgan ekan, o‘sha bayram kayfiyatini hech narsa almashtira olmaydi! Aytamanmi, o‘sha yillarda Neftchi uchun stadionga borish — bu yurt bog‘idagi bayramga borishdek edi, hozir esa bu his-siyani yangi avlodga qanday yetkazish mumkin?