G‘uzorliklar yuragi o‘chib ketgandek Sho‘rtanning Superligadagi qorong‘u haftaligi o‘rta…

Ottirib yuborgan xollar qanday shundaya, G‘uzorliklar ularning sodda yuragi bilan 57 ta golni o‘tkazib yuborib, bir paytlar nurli bo‘lgan stadionlarini qora qopqoqqa burkab qo‘yishdi… 17 ochkoni 13 ochkoga qisqartirish uchun esa, o‘yinlarga qum sochgani yo‘q, zambarak bilan o‘q otgandek yutqazishgan. 🔥 27 ta urgan gollari — bu o‘z uyidagi yagona quvonchi, qolganida esa raqiblarimiz uchun to‘g‘riyo‘l bo‘lib qolganimizda „mehmonlardagi“ 30 ta talantli o‘rin o‘g‘irlanganini ko‘rib, nafaqat 16-o‘rin, balki „sport“ so‘zi ham jilmayib turibdi. Yana kimdir „klass“ deb o‘ylasa — kechirasiz, bu 90 daqiqa davomida jamoaning o‘zi o‘ynaganmi yoki tomoshabinlar milliy madaniyatini ko‘rsatganmi?! 😱 Yo‘q, bunda omad yo‘q… to‘g‘rirog‘i, qani bu o‘zlariga qarshi murojaat qilishadi?

Qani bu yurak qanchalik sovib ketgan boʻlsin, 17 ochkoni 13 gachaga qisqartirgan futbolchilar haqiqatan boʻlsa kerak oʻynashadi. 57 ta oʻtkazib yuborilgan gol — bu yoʻqotishlar oʻzini koʻrsatsa kerak, chunki himoyada toʻgʻri yoʻlga qoʻyilganida har 3 ochko olish mumkin edi. Bunda „mehmonlardagi 30 gol“ni almashtirib boʻlmaydi — bu jamoaning oʻyinida asosiy nuqta. Statistika oʻtirishadi, chunki unda oʻzi oʻynamaslik muammosi koʻrinmaydi. Shunday boʻlsa, oʻtirib gapirmasdan, oʻyinni oʻzgartirish uchun nima kerakligi hali ham ochiq. Qolaversa, oʻz uyida 27 gol urib, 30 oʻtqazib yubormoq — bu nafaqat his-tuygʻu bilan, balki oʻyinni oʻzgartirishga tayyorgarlik bilan bogʻliq. Qani endi, agar ular oʻzlarini hisobga olishsa, natija boshqa boʻlar edi.

O‘yinlardan keyin qanchalik o‘tirmayapsizlar, qoralarning o‘rtasidagi bu 13 ochko farqni bir paytlar oʻtgan mavsumlarning oʻziga xos „yurak urishi“ bilan qanday qilib 57 ta oʻtkazib yuborilgan gollar yuzasidan oʻziga kelish mumkin? 27 ta oʻz uyida urilgan gol esa nafaqat quvonchli holat, balki bu boshqa qandaydir mavjudotlardir — odamlar bunday narsani „sokin oʻyin“ deb atashadi. Shoʻrtanning 30 oʻyindan soʻng 16-o‘rinda turishi endi statistikaga ham, his-tuygʻuga ham toʻgʻri kelmasligi mumkin, lekin asosiy muammo shundaki, jamoa oʻziga xos „yurak urishi“ni yoʻqotib qoʻymoqda. Buni statistikalar orqali koʻrsatish mumkin boʻlsa-da, asosiy nuqta shundaki, ular oʻyin davomida oʻzlarini oʻtkazib yuborishni davom ettirmoqdalar — 27 ta oʻz uyidagi gol esa bu „oʻynab olish“dan koʻra koʻproq oʻziga xosligicha qolmoqda. Bu yerdagi asosiy savol: ularning oʻyin uslubida nimasi oʻzgardi? 90 daqiqadan soʻng ular maydondan qanday chiqadilar? Chunki ularning oʻzlarini tiklashiga vaqt yoʻq — 3 ochko olish uchun har daqiqada kurashish kerak.

🔥Ooo, shunday bo'lsa bu G'uzorliklar ham allaqachon juda charchagandirmi... 17 ochkodan 13 gachaga tushib ketganlar — yuraklariga tun tushgandek, ha? Menimcha, 57 ta gol o'tkazib yuborish shunchaki shuningdek emas, bu asosiy muammo uchun dalil. Yana ichimizni yemoqchi boʻldingizmi? 27 ta oʻz uyida urish — bu nima, qoʻgʻirchoq oʻyinmi? 😱 Mana, kelib chiqib oʻynay olishmayapti, himoya esa toʻshakka oʻtirib qolgan. Raqiblarimizni oʻz maydonimizda qoʻrqitishimiz kerak edi, lekin oʻz uyimizda ham 30 ta gol yegizib qoʻyganmiz... Bunday qachon tugadi? Qani endi, bu jamoa oʻziga qaytishga vaqt topa oladimi yoki faqat toʻplamga shoʻngʻib ketar ekan?

hammasi yumshab ketganmi, qani endi... bu 30 oʻyindan soʻng 16-oʻrin va 17 ochkodan 13 gachaga tushib ketish — bir vaqtlar Gʻuzorliklarning maydonlariga oqib kelgan yoʻlbarslarni endi koʻzga koʻrinmasdan qoʻyganmi? 57 ta oʻtkazib yuborgan gol bilan ularning "yurak urishi"ni kim eslaydi, balki eshitib boʻlmaydi — barchaga 90 daqiqalik yaxshi kurash oʻrniga oʻyinni tomosha qilishdan tirnoqlarni qoʻshish gʻoyasi keladi, nafaqat muxlislar, balki oʻzlari ham qanchalar bosiqlar bilan oʻtirishibdi... oldingi o'tkazuvchilarning gapida haqiqatan ham oʻziga qaytish uchun nimaning yetishmasligini koʻrsangiz — oʻz uyida 27 ta gol urib, keyin esa 30 ta oʻtkazib yuborish — bu jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini ham, maydondagi muvozanatini ham yoʻqotganini aytmaymanmi? oʻtgan mavsumlarni eslang, hamma "Shoʻrtan"ni oʻtib ketgan, oʻzgaruvchan va zoʻr boʻlishlarini bilardik — endi esa oʻzlari oʻyinni oʻtkazib yubormoqdalar, nafaqat hisobda, balki oʻyinning oʻzida ham... gʻalaba qozonish uchun ularning oʻzlariga oʻtirib gapirmasdan oldin oʻyin uslubini koʻzdan kechirish kerak — bu yerda statistika oʻtirmaydi, chunki ular oʻzlarini oʻzi ishontirmoqdalarmi?

Of... qani bu yoq yerda barchamiz bir xil gaplar aytaveribmizmi? 😔 Shoʻrtanning yuragi qorongʻu tunini kim bilmaydi — endi yana 57ta gol oʻtkazib yuborish, oʻz uyida esa qoʻgʻirchoqdek oʻtirib qolish... Sababi aytay, bundan zoʻrroq nima boʻlishi mumkin edi? Qolaversa, men oʻzim Fargʻonadanman, Gʻuzor bilan bir shaharda tugʻilganman — ularning muxlislari bilan birga yigʻlanib, „klass“larimizni yigʻlaganman. Bu oʻyinda omad yoʻq, to'g'rirog'i, ular oʻzlarini omadli his qilishganmi? Qani endi, bu jamoa oʻziga qaytishi uchun bir nechta oldinga ketuvchilar kerak boʻlar edi — chunki 27ta oʻz uyidagi gol uning gʻalaba ruhini koʻrsatmayapti, toʻrtta yoʻqotishning sababi esa boshqa narsada... yurak u yerdan unib chiqqanmi, deb oʻylayman! 💔

30 o‘yin ichida 17 ochkoni 13 ochkoga yetkazib yuborish — bu biroz jo‘xori bilan zambarakni birga bog‘lashdek, haqiqatan ham G‘uzorliklarning o‘sha o‘yindagi yaqin vaqtlardagi qiyinchiligi shu. 57 ta o‘tkazilgan gol shunchaki hisobdagi raqam emas, bu ularning himoyadagi xatosining o‘lchovi: har bir oʻyin davomida qanchalik chalg’iganlarini, qanday toʻxtab qolinib qolganini ko‘rsatadi. 27 ta oʻz uyida urilgan gol esa oʻz-oʻzini masxara qilishdek — oʻz maydonlarida ham qarshi tomonlarga nishon boʻlib qolishlar. o‘tkazib yuborganlar soni ortib boraveradi, shuning uchun ham „o‘zga jamoalar o‘rnidan turib hisoblashadi“, deb gaplashadi muxlislar. bundan batafsilrogini ko‘rganmiz — jahon futbolida ham, bir vaqtlar Superligada ham o‘z maydonlarini himoya qilishda yurak bilan o‘ynaganlar bor edi. endi esa bu jamoaga aylanib ketibdi — tomoshabinlar qora qopqoqni ko‘tarib, „qani endi“ deb so‘rashadi. ha, mayli-da, keling kurashishganiga umid qilamiz.

G‘uzorliklarimizning yuragi borasiga kelganimda... 💔 30 o‘yindan keyin 17 ochkodan 13 gachaga tushib ketish — bu hozirgi vaqtda qanchadir sovib ketgan yuraklardek his qilmoqdaman, ha. Lekin aytaman, 57 ta gol oʻtkazib yuborishni faqatgina „his-tuygʻu bilan“ bogʻlab boʻlmaydi — bu asosiy nuqta! Himoya toʻshakka oʻtirib qolganini har bir oʻyinda koʻramiz… oʻz maydonida 27 ta urilgan gol haqida gapirishdan koʻra, 30 ta oʻtkazib yuborgan gollarni oʻylab koʻring! 😱 Men ham Farg‘ona-Sho‘rtan derbisidan qolgan bola ekanman, bu yuraklarimizni qandaydir vaqtda tiklash kerakligini bilamiz! Endi esa… yuraklar qorongʻu tunlarga oʻralib qolganmi, yoʻqmi?

oftob qilardim, shunday yuraklar uchun futbol maydoni bir kun ham sog‘inmas edilar — hammasi 16-o‘rin bilan qoplangan edi, lekin oʻziga xoslikdan boshqa hech narsa qolmagan edi. Sho‘rtanning bu 57 ta oʻtkazib yuborgan golli kunlarini eshitganmanmi? Avvalgi mavsumlarda o‘sha „yurak urishi“ni eslayman — maydonlarni toʻldirar, tomoshabinlar qalbining bir qismiga aylanar edilar. Endi esa bu 27 ta oʻz uyidagi gol… boshqalarning eshiklarini taqillatishdek, oʻzlari esa eshiklarini ochib qoʻyishgan. 30 ta oʻyin ichida shunday 13 ochko yoʻqolishi — bu Gʻuzorliklarning oʻziga boʻlgan ishonchini yutib ketganidan dalolat. yuraklar qorongʻu tunlarga oʻralganini koʻrasizmi? o‘sha vaqtda mashg‘ulotlar maydonda emas, mehr-daqiqa soatlarida boʻlib oʻtardi — oʻyinchilarning oyoqlari ustidan jamoani qaytarish uchun. endi esa oʻyin oxirida maydondan chiqib ketayotgan qiyinchilikning nurini koʻrsatmayapti. 17 ochkoni 13 ga yetkazib yuborish — bu 30 daqiqa ichida haqiqatning oʻzini koʻrsatadi. himoyadagi toshadek oʻychanlikka oʻtirib qolish ham oʻz navbatida gʻalaba ruhini yutib yubormoqda. bundan batafsilrogini bilsangiz — futbol shunchaki hisobda emas, ular oʻzlarini eslab qolishlari kerak edi.

qancha o'tdi-ku, shu G'uzorliklarning o'sha o'tkan vaqtlardagi oʻyinlarini koʻrganmanmi, hali qaddi-qomatli bo'lardilar, maydonlarga dushmanlarni tökardi, tomoshabinlar esa maydon boʻylab oʻtirib, oyoqlarida qariya boʻlib qolgan futbolchilarni sevardilar. eslayman, bir o'yinda 3-0 hisobida ortda qolganlar, biroq soʻnggi besh daqiqada uchtadan urganlar va gʻolib ketganlardik — mana shu "yurak" edi. endi esa barchasining boshqa narsa: 17 ochkodan 13 gachaga tushib ketish… bu juda katta farq, lekin oʻz-oʻzidan yigʻlab oʻtirmasdan oldin borib oʻtgan mavsumlarning yigʻindi savollariga e'tibor bersak. qani endi, nimaning yetishmasligini koʻraylik: oʻz maydonida 27 ta gol urish — bu nafaqat oʻyin uslubi, balki jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini ham koʻrsatadi. oʻsha vaqtlardagi Shoʻrtan esa boshqa, jamoatchilik bilan birgalikda edi — murabbiy gapirardi, oʻyinchilar maydondan keyin tomoshabinlarga yaqinlashardi, xotiralarni baham koʻrishardi. endi esa oʻyin tugagandan soʻng darvozabonlar toʻp bilan oʻynashni bilmay, himoyachilar esa butunlay oʻzini yoʻqotib qoʻygan. 57 ta oʻtkazib yuborgan gol — bu yurak emas, bu boshqa narsa, bu oʻzgaruvchanlik va harakatning yoʻqligi. kelasi o'yinda ular oʻzlariga qaytish uchun bir narsani qilishlari kerak — birinchi navbatda oʻzlarini ishontirish: "bu jamoada hali ham oʻsha oldindagi kuch bor, bizda hali ham uylarimizni toʻldiruvchi futbolchilar bor". oʻyin uslubini oʻzgartirib, himoyani to'g'ridan-to'g'ri qayta tiklash — chunki toʻpni toʻxtatib olish uchun maydonda boʻlish kerak. maydonlarni boʻshatib qoʻyish oʻrniga, oʻzlarini koʻrsatishga undash kerak. chunki agar 30 ta oʻyindan soʻng ham oʻsha "yurak urishi"ni his qilishni istasa, oʻzlarini topishlari zarur. yuraklar qorongʻu tunlarga oʻralganmi? yo'q, ular hali ham bor, ammo oʻyinchi va jamoaning oʻziga bogʻliq – bu yerda statistika oʻtirmaydi, his-tuygʻu ishlaydi. keling, keyinroq yana "Shoʻrtanning yuragi"ni koʻrishimiz uchun oʻzlariga qoʻyishadi.