gururimizning yodgorligi meazzada yonib turibdi
ah, qani bu interlarni ko'rganda yuragim qaltirar, o'zim bilan asrlar oldin qurilgan bog'chada bo'layman
esimdiki, 64-yilning o'sha kuz kunini hali ham eslayman, bekinmayman, mexnat bilan
maydonni ko'rdim, tomoshabinlar shunchalik ko'p ediki, teshik-topshiq yo'q, hammamiz har biriga quchoq ochgandek
o'yin boshlanganida qancha sabrsizlik ediki, ammo nima qilish mumkin, birinchi boʻlimda shunday davom etardiki, ko'ngli buzilganlar bor edi — chunki bizning qahramonlarimiz 0:1 hisobida ortda edi
lekin keyin… oh, keyin… maysazor shunday odamlarni sehrladi,ki oʻyinni buzgan narsalarni oʻzgarib ketdi
xotirada qolgan 3:1 hisobining oʻzi aytadi: bu maydon boshqa edi, bu jamoalar boshqa edi, bu vaqt boshqa edi
va eng asosiysi — bu mening vaqtim edi, mening hayotimning qismidir, men vafotigacha eslab qolaman
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qani, mening ota-bobolarimning olis qishlog'ida tuproqchilik bilan mashg'ul bo'lganimni eslayman, ekinlarni suv bosgan kunlar edi, o'zim esa 12 yoshda o'zimni Inter muxlisi deb hisoblar edim… chunki dadamning do'stlariga qaraganda, Interning matolarini yopkaning oyoqlari bilan almashtirgani haqida hikoyalar eshitardim…
shu yerda, uyimizdan uncha uzoq bo'lmagan, yuqori tepalikka chiqdim, boshqa vaqtlarda qandaydir oddiy dala bo'lgan joy… lekin o'sha 64-yilning noyabrida — mening hayotimdagi birinchi marta maydonni ko'rganimday edim, qoʻshiqlar qoʻyib, tuyg'ularim shunchalik qizib ketdiki, oʻz-oʻzidan qichqirib yubordim: *"Mazzada gʻalaba!"*
osmonda bulutlar qorongʻi edi, ammo mening koʻnglimday quyoshli edi… qizg‘in qorong‘ilikda butun shaharni qamrab olgan olov kabi edi, maydon atrofidagi koʻchalarda odamlar koʻp boʻlgani yoʻq, balki uy-joylarning derazalari yonidan ham chinni laganalar chiqarilib, hayajonli qichqiriqlar eshitilar edi… birinchi daqiqalarda yurak urishlarimni seza oldim, qoʻllarim tembra bilan qoʻtarilib, qichqirganman: *"Yugur, kichik qahramonlar, menga yaqinroq kel!"*
va keyin… oyoqlarim ostidagi tuproqning qanchadir issiqligini his qildim, tuproqning oʻzidayam Inter muxlisisan, degan narsani…
Bolaligimdan tribunada.
qani, shunday edi o'sha kuni — futbol maydoniga birinchi bor kelganimda, 6 yoshar edim, otamni qo'lidan ushlab o'tirgan edim, u menga aytar edi: "yana bir Interga bo'ganligini eshitgan edim, bu yerga faqat bir marta kelib ketish mumkin emassan, sen uchun bu hayotdagi eng muhim joylardan biriga aylandi", menga yoqib ketgan edi o'sha so'zlar, maydonga kirib, yomg'ir ostida o'zimni yana Inter muxlisi sifatida his qildim, birinchi bo'limda uning kiygan ko'ylagini ko'rmagan edim, lekin ikkinchi bo'limda… oh, keyin… uning birinchi goli o'sha maysazorga soya soyasini tashlagan edi, men unutamanmi? hech qachon, o'sha zahotiyoq yuragimdan birdan omadli ovoz eshitdim: *"bu mening hayotimning boshlanishi"*
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Yaxshi, bir vaqtlar Mayn-Altdorfliklarning barchasi yonib ketishardi — shu maydonda, shu vaqtda, o'sha ruhda. Qancha yildan keyin? O'ttiz o'tgan, lekin shu yettinchi qiyinchilikni yuqoriga ko'targan qahramonlarni hali ham ko'z oldimizda ko'ramizmi?
O'sha 64-yilning novembridagi tomoshabinlar esa... endi bunday hayajonni qayerdan topasiz? Endi stadioni qisman to'ldirish uchun sanoqli odamlar keladi, lekin u kunni eshitib, Interga sodiq qolmagan har kimning ham yuragi tebrardi. Qani, hozirgi vaqtda bayroqlarni ko'tarib, raqsga tushadiganlar qanchadir? Ha, barchamiz bilamiz — tomoshabinlar soni kamaydi, lekin g'amxo'rlik va faxr esa o'sha kungidek qoldi.
O'shanda maydon atrofi butunlay bayramga aylandi — darvozalar yonidagi otaning do'koni ichiga ham olov yo'l topardi. Hozirgi vaqtda esa... yaxshi, har bir uyda Inter muxlisi bormi? Shubha qilishimga sabab — televizor oldida bajarilgan tarzda "go'yoki ishtirok etish" endi normaga aylandi. Ammo shunday vaqtlar bo'ladi, yigitlar, o'z yurtida o'z jamoasini ko'rish uchun futbol maydonidan boshqa o'yinga o'tishni istamasang — shu yerda asl qadr-qimmat yotadi.
Shuni aytish mumkin: o'shanda futbol ham, muxlislar ham boshqa edilar. Endi maysazorlar texnik jihatdan mukammal, elektron raqamlar bilan o'ralgan, lekin qalbimizdagi shu birinchisidek edi — Inter uchun hech qanday hisoblar, reytinglar, toifalar mavjud emas edi. Oddiygina, ikki to'plamli kiyimda maydonga tushib, hayotlarining eng go'zal kunlarini o'tkazishardi.
O'shanda maydonda e'tibor asosiy narsaga qaratilar edi — o'yin va uning hissi. Hozirgi vaqtda esa... yaxshi, aslida, hech narsa o'zgarmadi — Inter hali ham bizning hayotimiz, bizning omonimiz. Faqatganda shu o'sha quvonchning usuli boshqacha: endi biz o'zaro videoaloqada bo'lishimiz mumkin, lekin asl quvonchni esa faqat o'sha kunlar yodga oladi.
Shunday qilib, jamoa oʻzgarib, yoshlashdi, lekin uning ruhi oʻsha edis. Har bir Inter muxlisi uchun bu joy — faqatgina gʻalaba dalilining oʻzi emas, balki umr boʻyi davom etadigan eng yaxshi xotiralar markazi.
xG > hissiyot.
O'sha yerda, o'zimning kichkina do'konimda, gazlama oldilar olgach, vaqtimni Interning chiroyli gollariga bag'ishlab yotgan edim. Bir xotin kelib:
— Sizga maysazor kiyim kerakmi? — deb so'radi.
Men esa yuzi qizarib:
— Uf, xonim, mening kiyimlarimda hali Inter o'yinini tomosha qilmaganlar ham bor, ularning ham yuragi qaltirashi uchun! — dedim va ichimdan: *"Mazzada gʻalaba!"* deb qichqirdim.
U esa:
— Sizning yoqasinikiga buyonloq Inter bayrog'i ham o'ralib ketgan, deydi.
Men:
— Ha, mana shu yopinga qarang, u oʻsha 64-yilning yomgʻirli oynida qoʻllarim bilan ushlab yurgandek his qilaman… qizigʻi, u hozir ham koʻlmasdan turibdi!