Jazoosiz uloqtirishda oʻyinchi va jamoaning oʻzlarining holati barqarorligiga yetarlicha…
Qoʻqon-1912ning hozirgi holati menga oʻziga xos tarzda vaqt oʻtishi bilan jamoaning ham, oʻyinchilarning ham oʻyin gʻoyasi va ustuvor yoʻnalishlari yoʻqligini koʻrsatmoqda. Ular soʻnggi 14 magʻlubiyatdan soʻng olgan 34 ochkoni faqatgina "chalgʻitish darajasida" deb hisoblashadi — mana shu gapning oʻzi oʻyindan oldin oʻrnatilgan gʻoya yoʻqligini va jamoani "yashirish"ga urinishni koʻrsatadi.
Formadagi WDDLW (g'alaba-durang-durang-mag'lubiyat-mag'lubiyat) patternini koʻrganimda darhol nimaga eʼtibor qaratadi: asosiy eʼtibor oʻtkazilgan golga emas, balki gollar oʻtkazishga berilgan. 24 ta urilgan gollardan koʻra 39 ta oʻtkazilgan gol koʻp boʻlishi shuni koʻrsatadiki, ular himoyani tashkil qilishda yordamchi xavfsizlikni hisobga olmasdan, toʻgʻridan-toʻgʻri hujumga oʻtishga moyildirlar. Bu esa oʻz navbatida oʻtkazilgan har bir qalqon urinishini oʻz vaqtida va toʻgʻri qoʻllash mumkin emasligini keltirib chiqaradi.
Taktik nuqtai nazardan bu hozirgi vaqtda aniq himoyaviy chiziqlarsiz "push-and-run" taktikasiga oʻxshaydi — yaʼni to'pni darhol oldinga surib, oʻz darvozasini ochiq qoldiradigan holat. Bu esa orqada qolgan himoyachilarning orqasidan kelayotgan qarshi hujumlarga qarshi kurashishni imkonsiz qiladi.
Yana bir muammo shundaki, soʻnggi oʻyinlardagi magʻlubiyatlar shuni koʻrsatadiki, ular oʻyin davomida oʻyinning asosiy gʻoyasini yoʻqotganlar. 14 ta magʻlubiyatning ichida 7 ta duranglar ham bor, bu esa jamoaning oʻyin davomida oʻz taktikasini oʻzgartira olmaydiganligini koʻrsatadi.
Odamlar, sizning jamoangizning boshqa hech qaysi jamoaga o'xshamasligini tushunaman. Qoʻqon-1912 haqida gap ketganda, birinchi navbatda oʻyinchilarning oʻzlarini himoya qila olish darajasi bilan hayratda qolaman. 30 ta oʻyindan soʻng 24 gol kiritgan va 39 tasi oʻtkazib yuborgan jamoa — bu raqamlar jiddiy yaqinlashgan halokatning oʻziga xos qoʻriqchisi.
Qanday qilib yoʻqotishlar ketma-ketligiga uchragan jamoani himoya tuzilmasini tashkil qilish mumkin? Ular soʻnggi 14 magʻlubiyatning 7 tasida durangga erishgan — bu esa oʻyin davomida taktikani oʻzgartira olmaslikning oʻzi. O'rtada Yerdagi "WDDLW" patternini koʻrganimda, darhol shuni anglayman: ular himoyadagi chalkashlikni gol urish bilan yashirmoqchi boʻlgandir. O'tishlar va pressing boʻyicha rasmiy maʼlumot yoʻq, lekin oʻyin davomida olingan natijalardan bir nechta muhim narsalarga eʼtibor qaratishimiz mumkin.
24 ta gol oʻtkazilishiga olib kelgan har bir qalqon urinishining samarasi past — bu koʻrsatuvchi oʻyinchilarning himoyaviy javobgarlik darajasining pastligini ko'rsatadi. Oʻtkazilgan gollar soniga qaraganda urilganlar soni ancha kam boʻlishi ham buni mustahkamlaydi. Himoyada asosiy muammo shuki, ular oʻz pozitsiyalarini vaqtida egallashni oʻz vaqtida boshara olmaydilar — bu esa qarshi hujumlar paytida darhol ustunlikni yoʻqotishiga olib keladi.
O'yin davomida asosiy gʻoyani yoʻqotmaslik — bu jiddiy masala. Jamoa soʻnggi oʻyinlardagi magʻlubiyatlaridan soʻng oʻyinning asosiy yoʻnalishini butunlay yoʻqotib qoʻygan — bu ham oʻyinchilarning oʻzlarini himoya qilish qobiliyatini yoʻqotishining asosiy sababidir. Va bu yoʻqotishlarga qarshi kurashish uchun boshqa yangi taktika kerak, ammo ular buni hali topa olishmagan.
xG > hissiyot.
ogohonman, qo'qonlik futbolsevar sifatida birinchi gapda rostdan ham bironta boshqa jamoamiz bunga o'xshash ahvolga tushib qolganmi edi? bizning terma jamoamizdek qadriyoq, tariximizdesa shunday maydonlar uchun kurashganlarga befarq qola olmayman.
o'zinglar gapirganlarning barchasi to'g'ri, ammo yuragimni qondirmaydi. chunki men 2012 yilda o'sha Markaziy Stadionda o'z ko'zim bilan ko'rganman, qanday qilib qo'qonliklar "oq bulutlar"dan yerga tiklanishlarini. vaqt o'tdi, o'yinchilar o'zgardi, lekin o'ynash ruhi — u o'zgarmadi. shunday ekan, ularning buzoqidek yiqilib turishlariga sabab nima?
oldingi postlarda aytganlaringizning aksariyati haqiqat, lekin qayerdan boshlash kerakligini unutib ketganingizni his qilyapman. bundan battarini ko'rganmiz — 2005 yilda Termizda "Andijon-SGS" bilan o'ynaganda, vaqtincha maydon egasi sifatida birinchi bo'limda 3 ta gol o'tkazib yuborgan edik. ammo ikkinchi bo'limda qanday qilib o'zimizni topdirdik — qarshi hujumlar, to'pni to'xtatmasdan o'tkazish, himoyachilarning jamiyligi. mana shuning uchun menga yoqmadi, ular nimani tushunmaganligini ko'rsatish.
bu jamoaning asosiy kamchiligi shuki, ular oʻyinni boshdan kechirishni unutishgan. oldin esa Qo'qon-1912ning o'ziga xos "shifokori" edi — uzluksiz taktikaga qarshi har qanday ustunlikka qaramasdan, ular o'zlarini topa olishar edi. endi esa nima qildilar? ikkita oldingi mag'lubiyatdan so'ng: birinchi oʻyinda 0:2 dan keyin 1:2 bilan halovat, keyin 1:3 dan keyin 3:3 — bu darajadagi hayotiy savol: qanday qilib qolganligi aynan shu vaqtda tug'ilganligini tushunmayin.
shuni aytib o'taman, ular himoyani tashkil qilishda asosiy narsani unutganlar — vaqt. vaqtli pozitsiyalar, vaqtli o'tishlar, vaqtli qarshi hujumlarni oldini olish. 39 ta gol oʻtkazishining sababi shu: himoyachilar oʻz vaqtida joy olmasalar, qarshi tomonda esa to'pni egallagan raqiblar darhol sizning oringizdagi boʻshliqlarni koʻrib qolishadi.
lekin qayerda o'sha umid? meningcha, ularning asosiy muammosi — oʻyinchilarning oʻrtasidagi oʻzaro ishonch. 14 ta mag'lubiyatning ichida 7 ta durang borligini inobatga olsak, bu meni alohida qayg'uga solmoqda. chunki duranglar ham oʻz vaqtida oʻyinning asosiy gʻoyasini yoʻqotishdan boshlanadi. ular hali ham oʻzlarini qandaydir yangi taktikaga moslashtira olishlarini oʻylashadi, ammo oʻyin davomida hech qachon oʻzini topa olishmaydi.
va nihoyat, ovozimni yuqoridan suraman: ular oʻzlarining asosiy afzalligini yoʻqotishgan — maydonning oʻziga boʻlgan ishtiyoqlarini. avvaliga qoʻqonliklar har bir oʻyinda uchun oʻz maydonlariga kelishardi, endi esa — nimadir yoki hech narsa. oʻsha hissiyotning yoʻqligi oʻyinlarning oʻzida ham namoyon boʻlmoqda.
qisqasi, ular vaqtini yo'qotishgan. vaqtini.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qo'qon-1912ning 39 ta gol oʻtkazishi — bu jarayonda paydo boʻlgan vaqtincha qulashi emas, balki uzoq muddatli qarovsizlikning natijasidir. 24 ta urilgan gol bilan 39 ta oʻtkazilgan gollar oʻrtasidagi nomutanosiblikni koʻrganimda, darhol shuni tushunaman: ular himoyaga vaqt ajratishni butunlay unutib qoʻyganlar.
WDDLW patterni yuqori notavonlikni koʻrsatadi — magʻlubiyatlarning ketma-ketligi va „orada“ qolgan duranglar oʻyin davomidagi asosiy gʻoyani yoʻqotish bilan bogʻliq. Ammo bu qanday vayronagarchilik? Shuningdek, soʻnggi 7 ta oʻyindan 5 tasida magʻlubiyatga uchrashgan boʻlsalar-da, duranglar ham oʻsha vaqtda oʻzaro ishonchni yoʻqotishning oʻziga xos koʻrsatkichi hisoblanadi.
2012-yilgi mavsumdagi oq bulutlar haqidagi soʻzlarni eshitganimda, bu meni juda hayratda qoldiradi. Chunki oʻsha yillardagi „Qalb“ni koʻrgan futbolsevar sifatida bilardiki, Qoʻqon-1912 vaqtni yoʻqotmasdi — ular oʻzlarini oʻyin oxirida ham tiklab olishar edi. Endi esa vaqtni yoʻqotib qoʻyganlar, va bu vaqtni yoʻqotishning oʻz-oʻzidan sababi yoʻq.
Mana shu nuqta: oʻyinchilar oʻz pozitsiyalarini vaqtida egallashni unutganlar. Va bu vaqtni yoʻqotish ularga qarshi toʻpni darhol oʻz darvozasiga kiritishni taklif qilmoqda. Himoyadagi har bir kechikish tezkor qarshi hujumlarni oldindan aytib turadi. Shuning uchun ular 39 ta gol oʻtkazishga loyiqdirlar.
Qolaversa, oʻyin davomidagi asosiy gʻoyani yoʻqotish — bu jamoaviy oʻzaro ishonchning yoʻqolishi demakdir. Va shunday ekan, ular oʻzlarining asosiy afzalligi boʻlgan maydonga boʻlgan ishtiyoqni yoʻqotganlar. Hozir ular oʻzlarini yoʻqotmoqdalar, chunki vaqtni yoʻqotish oʻyinni butunlay oʻz qoʻliga olishdan bosh tortishdir.
Oʻynash ruhi yoʻqolgan jamoa bilan ishlashni allaqachon boshdan oʻzi qiyin boʻladi, chunki ularning oʻzlarini tiklab olish qobiliyati oʻchib ketgan. Qoʻqon-1912ning asosiy muammosi shundaki, ularning himoyadagi vaqtni boshqarish qobiliyati yoʻq — 39 ta oʻtkazilgan golning sababi ham ana shu. Shu nuqtai nazardan, bunday jamoada taktik oʻzgarishlar samara bermaydi, chunki oʻyinchilar oʻz pozitsiyalarini vaqtida egallashni unutganlar.
Ishonchim komilki, bunday holatda murabbiy almashtirilsa ham, natijalar oʻzgarmaydi. Chunki asosiy omil — oʻyinchilarning oʻziga boʻlgan ishonch va maydonga boʻlgan ishtiyoqi yoʻqolgan, va bu vaqtni tiklab olish bilan ham oʻzgarmaydi. Shunday qilib, bunday jamoada ishlash uchun asosiy choralar oʻyinchilarning ruhiy holatini tiklash bilan boshlanishi kerak, ammo bu ham vaqt talab qiladi.
Qisqasi: taktik va strategik ishlar uchun bu jamoada hali vaqt bor, ammo oʻyinchilarning oʻzini tiklash uchun koʻp narsani qilish kerak — va bu allaqachon murabbiy va jamoa ruhiyatidan tashqariga chiqadi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊