karshining qora-arpa qahramonlaridan qanday yuksalib kelmoqdalar nasafning g'ururli…
qani endi, sizlar bilan shunday bir hikoyani eshitganman — ha, o‘shanda bo‘lgan edi, o‘sha 90-lar oxiri, nasafli jamoa hali yangi-tuzali, lekin qizil-qora ranglarimiz barchaga quvonch bag‘ishlagan. men o‘zim ham o‘shanda neftni qayta ishlash zavodida ishlagan edim, kechqurunlar esa "Markaziy" stadionga yugurar edim, yoki to‘g‘rirog‘i, yugurar edik — hammamiz birdek.
o‘sha vaqtda klub haqida gapirar edilar — "qayerdan bu odamlar?" — deganlar, chunki jamoamizning o‘yinlarini ko‘rish uchun keluvchilar soni ham oz edi, puli yo‘q edi, ammo bir narsa bor edi — qizg‘inlik. mening esigimda qolgan, 2002-yilning kuzida bo‘lgan voqea: "Navruz" stadionida o‘tkazilgan o‘yin, "Qo‘qonka" qarshi — qishki sovuqda bo‘lganiga qaramay, 300-400 kishi kelib olgan edi. qandaydir "qahramonlar" edi ular, tizzalari og‘rardi, yomg‘irdan sochlari suv bilan yopishib turardi, ammo quloqlarini berib, hayqirib turar edilar: "nasaf— nasaf!" eski qaychiboevlar, qodirovlar, g‘ulomovlar bilan birga bizga o‘sha vaqtning yulduzlarini olib kelardilar. esimda qolgan, mahalla bolalariga maysazorda to‘p bilan o‘ynashni o‘rgatgani sababli esga olinadigan shunday yigitlar bor edi — ular keyinchalik klubning taqdirini o‘zgartirganlar.
hammasi yaxshi boshlangan edi, lekin keyin... ah, keyin 2007-2008 yillarda bo‘lganini eslayman — hamma unchalik umidvor emas edilar. chempionlikka o‘rinbosar boʻlishni istaganlarida, natijalar bir oz kutilmaganga o‘xshardi. ammo bir narsa bor edi — muxlislarimiz hech qachon o‘zlarini topshirmadilar. qandaydir "istirohat bog‘i"dan chiqqan holda, qishloqdagi bolalarimizga futbol maydonchalarini qurish uchun mablag‘ yig‘ar edilar. men ham bir marta, ertasi kuni dam olish kunida, 10 kilo non va 5 litro sut sotib olib, "to‘plamga" qo‘shdim. shunday kichik-kichik harakatlar butun viloyatni qamrab oldi.
va nihoyat, 2011-yilning shunday bir kuzgi kechasida, "Andijon"ga qarshi o‘yinda gʻalaba qozonib, chempionlikni qoʻlga kiritganimizni eslayman — butun shahar chiroqlarini yoqib, stadionga yig‘ilib, birgalikda faryod qilgan edik. keyinchalik bunday lahzalar koʻp boʻla boshladi: 2015-yilgi Osiyo kubogi finaliga chiqish, 2018-yilda terma jamoamizga birinchi bor yordam berish...
lekin sen bilan suhbatni nima uchun ochdim? hammasini esladim — bugungi kunda ham o‘shanadek qalb bilan kelgan yigitlarga, ularga o‘rinbosarlik qilish istagida bo‘lganlarga. qani, o‘sha kishi kelib: "nasafli bo‘lmaganimda, nega siz bilan o‘ynaganimni eslayman!" — degani shu tarixning bir qismidir. chunki nasaflik — bu nafaqat forma rangi, bu nafaqat yulduzlar. bu — bu yerda bo‘lishning ma’nosi, bu — bu yerda kurashishning shuhrati, bu — do‘stlaring bilan, kelajaging bilan bo‘lish.
hammasi yaxshi bo‘ladi, kelajakda yana ko‘p muvaffaqiyatlar bo‘ladi, ammo bularning barchasi — o‘shangidek, yurtimizning kichik qahramonlaridan boshlangan edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
qani endi... mening yaqinimning ukasi bor edi, o'sha 2002-yilning o'zi, 12 yoshli "shum bola" — futbolga berilib, oyoqlarini qizarib, kiyimini ko'lga berib ketar edi. shunday qilib, men ham "Markaziy" stadioniga yetib borardim, ammo bunga o'rnidan turib bordim — kelganlarimiz orasiga aralashib, terimiz suv bilan birga qizg'inlikimizni ham qo'shib. o'sha vaqtda maysazorda g'ayritabiiy kuchli bo'lganlar ham bor edi — masalan, Qodirovning ukasi Sunnatulla, unga hammasi "Qizilbo'yi" der edi, o'zini shamoldek o'ynardi! endi o'ylaysan, uning uchun har bir o'yin — hayotning o'zi edi... qandaydir yorug' tongday, biz o'sha bolalarning keyingiga aylanib, toshdosh bo'lishdan faxrlanardik.
yigitlar shu xalq bilan bo'lsa, shu yo'lda qolishardi, vaqti kelganida esa — o'z navbatida boshqa bolalarga maysazor yuzini ochishardi. mana shuning ozi — nasaflikning haqiqiy ruhi! ⚽🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qani endi, sizlar bilan yana bir tafsilotni eshitganman — o‘sha 2005-yilning yozida bo‘lgan edi, "Markaziy" stadionning kichik burchagida. o‘sha vaqtda ham olomon ko‘p emas edi, lekin o‘shani ayniq o‘ylab qolaman — qandaydir bir ota-onalar o‘g‘illari bilan birga kelibdi, o‘zlari yoshligida maysazorlarimizda to‘p tepkani, endi esa yangi avlodni tarbiyalamoqda. ulardan biri, o‘zi haqiqiy nasaflik bilan o‘ynagan erkin yaqin odam edi: "ota" deya murojaat qilishim kerak bo‘ladigan bu kishi, o‘sha o‘yinga kelganining sababini so‘radim-da, u: "qilich qahramoni — o‘ziyoq" deb javob berdi. mening esigimda qolgan edi, u o‘z o‘g‘lini maysazorga olib chiqib, "qani, oʻzingni koʻrsat, nasaf uslubida o'ynang" — deb o‘rgatar edi. shuni tushunaman, bu yerda nafaqat g‘alaba uchun, balki avlodlar davomini davom ettirish uchun ham kelinmoqda. shu kunda ham shunday insonlarni ko‘rib turibman — bu qanday qahramonlikmi, o‘sha bolani erkak qilib tarbiyalashdir!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
qani endi, Surxonmuxlisning hikoyasiga qaramay, meningcha o‘sha 2002-yilning kuzida bo‘lib o‘tgan o‘yinda Qodirovlar oilasi bilan birga bo‘lgan ekanman — lekin nega meni ularning o‘yinlarida "shum bola" deb chaqirganlarini hali ham eslay olmayman 😂
yigitlar oyoqlarini qizarib, kiyimlarini ko‘lga bersa, meningcha shu vaqtda yoqimli yozlik espressom bilan stadionga kelib qolgan ekanman! ammo biron paytda ham asosiy narsani unutmaslik kerak: nasafli bo‘lmaganingizda Neftchi stadioniga kirganingizda sizni birinchi bo‘lib o‘zingizdan boshqa hech kim eslay olmaydi, chunki u yerda sizning uchun faqat sovuq qahva va iliq eslatmalar mavjud! 🤣
mana, shunday boʻlsada, o‘shangidek oilalarimiz borligini yoddan chiqarmanglar — ular hozir ham oʻz bolalariga "oʻzingizni koʻrsat, nasaf uslubida o'ynang" deb o‘rgatmoqdalar!
kelajakda yana koʻp gʻalabalar boʻladi, ammo asosiy gʻalaba — bu do‘stlaringiz bilan birga qizg‘inlikda qolmoqdir! ⚽🔥
Choynagimni ushlab tur.