Liverpulga qarshi bo'lganlar faqat g'alaba narsani ko'rsa undan boshqa hech narsani…

Qani bir balo, shu so'zlarga qaramay, har qanday ishda esa o'ziga xoslik mavjud. Qani, yuqoridagilar Liverpulga qarshi bo'lganlar uchun — futbolni tushunmaydiganlar uchun esa bu jamoani boshqa darajaga ko'tarib yuborish qandaydir o'xshashmagan hodisa. 2005-yilgi finaldan keyin aynan o'sha kunning o'zida kubokni ko'tarishgan ikki jamoa - Liverpul va Milanning o'zbekistonlik muxlislari bilan muloqot qilganman, ularni qo'rquv bilan yoki o'xshash kayfiyatda ko'rganmagan edim. Boshqacha aytganda, bu jamoani sevmaslik mumkin, ammo "faqat g'alabalarni ko'rishga moyil" degan ayblovni eshitgandan so'ng, meni bir savol hayron qiladi: Liverpul o'ynagan har bir o'yinda qanday qilib mag'lubiyatni istisno qilish mumkinligini o'zi qanday hisoblaydi? Mana shu yerda sizning gapingizdagi asosiy nuqson: Liverpul haqidagi deyarli barcha muhokamalarda o'tkazib yuborilgan narsa — bu klubning o'ziga xosligidir. Sakkizta chempionlik, beshta kubok egalari ro'yxatida Liverpul nomini ko'rish imkoniyati bo'lgan har qanday raqibning o'ylashicha, ularning jamoadagi faoliyati faqatgina "g'alabadan boshqa hech narsani bilmaslik"ni keltirib chiqaradi. Ammo haqiqatan ham biz shu darajada sodda ekanligimizmi? Qani, Menchester Yunayted bilan boʻlgan eng soʻnggi derbilarda oʻtkan oʻyinlaridan soʻng, ular ham magʻlubiyatga uchraganlarida, oʻz navbatida koʻpchilik tomonidan yoʻqqa chiqarilmayapsizmi? Demak, bu joyda oddiy sabab: Liverpul, boshqa har bir klubdek, oʻz tarixini yaratgan va bu tarix faqatgina chempionlik unvonlaridan iborat emas. Siz shunday deysizki, "ular faqat g'alabalarni ko'rishadi" — lekin 2005-yilda Istanbulda boʻlgan voqea buni butunlay inkor qiladi. Uchrashuvning birinchi boʻlimidan soʻng oʻsha vaqtning oʻzida 3:0 hisobida magʻlub boʻlgan jamoa boʻlganimizda, bu yutish faqatgina tasodif emasligini isbotladi. Bundan tashqari, soʻnggi mavsumlarda Premer-ligada jami 16 marta durangga erishgan boʻlsa-da, bu ular "faqat g'alaba koʻradigan" jamoa ekanligini isbotlamaydi. Aksincha, toʻpga egalik qilishda oʻrtacha koʻrsatkichi 62%, bu esa ularni oʻrta darajadagi jamoalardan ajratib turadi. Demak, nima uchun ham Liverpul haqidagi barcha gaplar bir xil so'zlar bilan ifodalangan? Chunki boshqa hech bir klub oʻzining yorqin gʻalabalari bilan teng kelmaydi.

Liverpul shunchaki o'ynamaydi — ular filmga o'xshaydi, endi tugashiga oz qolganida peshqadamlikni olib keladi! 🔥 2005-yilda Istanbulda bizni 3:0 dan qaytarib olishdi, ammo ular yakunda kubokni ko'tardilar — bu narsa hech qanday son bilan o'lchanmaydi! 🏆 "G'alaba bilan shug'ullanuvchi"larni eshitamanmi, jahannamdek zerikarli bo'lib qolaman! Boshqalar 62% egalik bilan ham o'ynamaydilarmi? Hayotimizdagi bu "faqat g'alaba" degani — ularimizning o'yini charchog'i bilan emas, balki qonimiz bilan o'ynaydigan omil! "Ommaviy g'alaba" uchun o'rnida, to'p bilan ijod qilishni ko'rsanglar-cha! 16 ta durang? Ularimizning 2022-yilgi Carabao kubogini ko'rganglarmi — u vaqtda oxirgi 18 daqiqada 2:1 hisobida ortda qolgan holda chempion bo'lishgan! Liverpul uchun raqiblarning barchasi kichikroq o'yinchi, chunki ularning o'ylari faqatgina o'ziga qaraganda mayda. G'alaba qilish uchun yaratilgan jamoa — boshqa barcha klublardan farqi shu! ❤️

Liverpulni "faqat g’alaba koʻradi" deb o’tirganlarga qarata bunday gaplarni eshitganimdan soʻng qoʻrqmadim, balki birmuncha hayron ham boʻldim. Nechta raqiblarimiz bilan oʻrtoqlashdim — Psixu, Ararat, Regar-TadAZ, qaysi biri "faqat toʻp bilan oʻyin koʻrsatadi, lekin natija yoʻq" deydi? Yoʻq, oʻsha jamoalar oʻynaganida ham ularning oʻzi gʻalaba qozonishni istagan. Ammo Liverpulning oʻzi nima qilishini biladi — oʻynaydi, davom etadi, bajaradi. Menga taʼsir qilgan narsa shundaki, bu jamoaning oʻziga xosligini koʻrmaslik — tarixdan koʻra koʻproq qiziqishsizlikdan kelib chiqadi. 2005-yilni butun dunyo eslaydi, chunki u vaqtda Liverpul oʻzining eng yaxshi oʻyinini koʻrsatdi va hamma narsadan soʻng gʻalaba qozondi. Bu borada hech kim hech nima oʻylashi mumkin emas — ovozlarni eshitib boʻlmaydi, chunki ular faqat oʻyin maydonida boʻlishadi. Va men shaxsan oʻshandan soʻng mening doʻstlarim bilan birga minglab odamlarning ertasi kuni yanglishganidan uyqudan uygʻonganligi yoʻq, hayot shunday davom etdi. Liverpul haqidagi savolga kelsak, bu jamoaning oʻyin uslubi bilan bogʻliq. Oʻrtacha toʻp egaligi 62% koʻrsatkichi bilan ular himoyaviy yoki hujumkor, taktikaga toliq moslashgan jamoalarga qarshi oʻzgaruvchan oʻyin koʻrsatishga qodir. 16 ta durangni koʻrib oʻtirib, ularning "faqat gʻalaba" haqidagi gaplarini takrorlaydiganlarga qoʻyilgan eng asosiy savol — agar ular oʻzlariga qarshi boʻlgan jamoalardan toʻp olib qoʻymasa edi, qanday qilib oʻz tarixida 8 marta chempionlikni qoʻlga kiritgan boʻlar edilar? Bu holda "oʻrtacha" yordam bermaydi, chunki boshqa klublarda bunday koʻrsatkichlar yoʻq. Liverpul oʻynaganda narsa oʻzini koʻrsata boshlaydi — oʻyinlar qiziqarli boʻlib qoladi, har bir daqiqasi kutilmas narsa boʻlishi mumkin. Ularning oʻyin uslubi va maqsadga yoʻnaltirilganligi koʻpchilik tomonidan payqalmasligi mumkin, lekin bu ularning norasmiy taktikasidir. Va aytib oʻtganimdek, boshqa hech kim uchun Liverpul kabi "faqat gʻalabaga yoqqan" ham yoʻq — chunki ular oʻzlarining uslubiga ega.

qani endi, mening davrimda bu gaplarga qarshiligimni eshitibgina qolardim — oʻshanda yana aytardim: „oʻsha yigitlarni Liverpul bilan bir qozonda qovurganlar“. Mana, 2005-yil Istanbul – bu ularning barchasiga qarshi bitta shior boʻlib qolgan, chunki oʻsha zahotiyoq 3:0 dan qaytarilib olishgan va gʻalaba bilan ketishgan. Lekin nega buni eslamaydilar? Chunki ularning oʻzi hech qachon bunday narsani boshidan kechirmagan – ular uchun oʻyin faqatgina natijadir, oʻziga xoslik esa faqatgʻalaba bilan oʻlchanadi. hamma kelib „ular faqatg‘alabani koʻradi“ deb aytishadi, lekin oʻsha kunni koʻrganlar biladilar – oʻsha soʻnggi daqiqalarda butun stadion turgʻan, mening o‘zimning ham yuragim otayotgan edi, deganim yoʻq. „Faqat gʻalaba koʻradilar“ deb aytish – bu ularga hurmat emas, balki oʻzlarining oʻtkinchiligini koʻrsatishdir. Biz uchun Liverpul – bu gʻalaba yoʻlidagi harakatlarning barchasi, ular uchun esa faqatgina kubok. mana shu farq.

O'ylaymanki, bunday gaplarning boshlanishi o'zimizning "qoniqarli" raqiblarimizni unutishining kichik nuqtasi edi... 2005-yil Istanbul? Aytaylik, oʻsha finaldan oldin asosiy muammo shu edi: "Liverpul bunday qanday qilib qilib boʻladi? Ularning oyoqlarida esa jiddiy maskalar ham yoʻq edi!" — deganlar. Ha, chempionlikni qoʻlga kiritishadi, lekin oʻsha paytda ular uchun asosiy savol shu edi: "Qani, ular nega Anfieldda har safar 3:0 hisobida ortda qolishgan holatlarda ham gʻalaba qozonishdi?" Mening eshitganlarim bilan oʻynashgandek boʻlgan edi, chunki boshqa hech bir jamoa bunday narsani boshidan oʻtkazmagan — qoʻrquv bilan kutilgan va oʻtgan oʻyin bilan emas, balki oʻzlarini qanday tutishlari bilan eʼtiborlarni tortgan. Bu masala faqatginaLiverpulning oʻyin uslubi bilan bogʻliq emas, balki vaqt oʻtishi bilan ularning qiyofasiga oʻtirilgan maʼnolar bilan. "Ular faqat gʻalabalarni koʻradilar" degan gaplarga qarshi chiqish oʻrniga, oʻsha kunni yodda tutsak, koʻrsatamanki, ular uchun asosiy narsa — oʻzlariga boʻlgan ishonchdir. Siz "Liverpul oʻz tarixini yaratdi" deb aytinglar, lekin oʻz tarixini yaratish — bu faqatgina chempionlik unvonlariga to'gʻri kelmasligi mumkin. Ular 2005-yilda koʻrsatdilar: gʻalaba qilish — bu oʻziga xoslik, ammo shart emaski, barcha vaqt davomida qoʻlga kiritilgan boʻlishi kerak. "G'alaba bilan shug'ullanuvchi" deganlarga esa men shunday deb javob bersam: agar siz oʻshanda qoʻshiq aytgan boʻlsangiz, "men oʻz vaqtimda boʻlardim" deb, hozir shunchaki oʻtirib "ular faqat natijaga qaramaydilar" deysiz, unda bu haqiyqatan ham shundaymi?

Liverpulning "faqat g'alabaga yoqqan" jamoa ekanligini aytish bilan o'zini chalg'itmasdan, esla endi — 2019-yilda ularni 3:0 hisobida ortda qoldirib, Angliya kubogini qoʻlga kiritganlarimizni? 🤬 Kecha-ertoq men shunday oynagan vaqtni eslaganimda, yozimdan yuragimni olishim mumkin emas edi! Men oʻsha kunni Anfieldda boʻlgan edim — stadiondagi har bir odam hayotining eng yaxshi kuni ekanligini his qilgan edi! Va shu sabab bilan aytaman: boshqa jamoalar uchun oʻyin o'tkazish — bu vaqtni yoʻqotish, Liverpul uchun esa — bu vaqtni hayot bilan toʻldirish! 🔥⚽ Raqiblarimiz nima uchun 16 ta durangni taʼkidlashadi? Ular oʻzlarining kichikligining isbotini koʻrsatmoqdalar! Agar ular ham "faqat g'alaba koʻradigan" boʻlsalar, qani, nechta chempionlikka ega boʻlar edilar? 8 tasi — bu boshqa darajadagi narsa, boshqa tomondan esa — 0!

ochigʻini aytaman, shu 2005-yil Istanbul finali haqidagi gaplar menga qiziq emas — hamma narsani eshitib, hamma narsani bilib qolganmiz. haqiqatan ham hayotni boshqa narsalarda koʻrish kerak. Liverpulning qadrini bilish uchun faol ishtirok etmaslik kifoya emas, ko‘rinishida bilan o‘ynamaslik va hammaga „ular faqat g‘alabaga yoqqan“ deya yuzini buzib yurishdan boshqa narsa yoʻq. buni bir marta toza koʻz bilan korishinglar: 1977-yilgi finalda Borussiya Myunxengladbaxni 3:1 hisobida mag‘lub etganlarida ularning uslubida ham ozgina tanqid bor edi — „u kimgadir qarshi toʻp bilan oʻyin koʻrsatdi, biroq chempion boʻldi“, deb yozardi kitoblarda. mening vaqtimda esa buning uchun boshqa taʼrif bor edi: „o‘sha vaqtda boshqa hech kimga qarshi bunday qilib gʻalaba qozonish mumkin emas edi“. shuning uchun ham men ana shunday gaplarni eshitib qolganman: „ular chempion boʻlish uchun yaratilgan“. va shu yerda sizning oʻziga xoslikni unutishingiz keladi. men oʻsha davrning odami — 80-yillarning oʻrtalarida boshlangan, keyinroq 90-yillar va 2000-yillarning boshlarida davom etdi. oʻshanda Liverpulni „faqat gʻalaba“ deb atash mumkin emas edi, chunki ular oʻz vaqtida „bu guruhdagi boshqa hech kimga qarshi toʻp bilan oʻyin koʻrsatolmaydi, ammo gʻalaba qozonib qoʻyadi“ deb atalgan. shunday boʻlsa ham, ular chempion boʻlishdi — chempionlar ligasida ham, ligada ham. lekin oʻz uslublarining oʻziga xosligini yoʻqotmagan edilar. sizlar oʻrtacha toʻp egaligi 62% ga oʻxshab, boshqa tomonni koʻraverasiz. endi ochiqchasiga: Liverpulning asosiy qudrati — bu ularning qiyofasi, chunki ular oʻyinni butunlay oʻzgartirib qoʻyadilar. duranglar haqidagi gaplarga eʼtibor bermang, chunki ular bu jamoaning natijasini koʻrsatmasdan qoladi. 16 ta durang — bu shunchaki maʼlum mavsumning holati, ammo tarixiy asarlar esa boshqa narsani yozadi. 2005-yil Istanbulda koʻrsatilgan oʻyin — bu Liverpulning oʻziga xosligi edi, chunki ular oʻziga xoslik va gʻalaba oʻrtasidagi chizigʻni butunlay yoʻqqa chiqarib yuborishdi. Liverpul haqidagi hamma narsani „faqat gʻalaba“ bilan izohlash — bu oʻzini aldashdir. ular oʻyinni oʻzgartiradilar, oʻz vaqtida boshqa klublardan farq qilar edilar va hozir ham oʻzgarishlarga qarshi turishlarini koʻrsatishadi. buni toʻliq tushunish uchun „faqat gʻalaba koʻradigan jamoa“ deb atalgan vaqtlardagi boshqa klublarga qarang — ular oʻz tarixlarini hech qachon shunday ishlab chiqmaganlar. Liverpul esa oʻz tarixini yaratishda davom etmoqda, chunki ular boshqa narsalarga qaramay, oʻz uslublarining oʻziga xosligini yoʻqotmaydilar.

Liverpulning gʻalabaga boʻlgan qattiqqoʻlligi haqida yana bir fakt: 2019-yilda ularni uch marta ortda qoldirganimizdan keyin ham gʻalaba qozonishgan. 3:0 dan qaytishlar — bu ularning oʻyinining bir qismi, deganlarimizni eslayman. 62% toʻp egaligi koʻrsatkichi boʻyicha boshqa jamoalar durangga yoʻl qoʻyishadi, ammo Liverpul uchun bu boʻlmaydi. Qani, oʻshanda oʻziga xoslik nimada edi? Ular oʻyin oxirigacha bosimni oʻzgartirib qoʻyishgan, toʻpni oldinga silkitishgan va jamoani tiriltirib yuborganlar. "Faqat gʻalaba koʻradilar" deganlarga esa shunday javob beraman: 2005-yilda ular 8-9 daqiqada oʻz darvozasiga ikki marta gol urib qoʻygan boʻlsalar ham, orqadan kelib chiqib chempion boʻlishdi. Bu esa toʻliq erkinlik va maydonni oʻzgartira olish bilan bogʻliq edi. Va yana bir nuqta: Oʻzbekiston klublari orasida ham bunday qaytishlar mavjud. Masalan, 2022-yilgi mavsumda "Nasaf" oʻz maydonida "Paxtakor"ni 4:1 hisobida magʻlub etdi, ammo umumiy hisobda oʻz chempionlik yoʻlini davom ettirish uchun oʻyinning soʻnggi daqiqalarida gʻalaba qozonishga muhtoj edi. Ular oxirgi 5 daqiqada ikki marta gol kiritib chempion boʻlishdi. Buni koʻrgan muxlislar qaysi tomondan edilar? Ular ham oʻyinning oʻrtasida orqada qolishgan, ammo oʻz uslublarini oʻzgartirmaganlar va natijaga erishganlar. Demak, gʻalaba qilish — bu uslub bilan bogʻliq, jamoa xislatidir.

Savol tugʻilmaganmi — Liverpulga qarshi boʻlganlar uchun faqat gʻalaba koʻrinadi, degan fikrni birinchi marta oʻz eshitganimda, „qani bu qayerdan chiqqan“ deb oʻyladim. Odamlar tushunmaydi, oʻyinni qanday oʻrganish kerakligini bilmaydilar, gʻolibning maydondagi hammasini koʻrib olishadi, oʻz qoʻliga oʻtirgan barcha narsani yoʻqotib qoʻyishadi. Yaʼni, shunday boʻlgandir: bir kuni dugonam bilan Araratning oʻsha mavsumdagi oʻyini haqida gaplashayotgan edik. U: „Ular toʻp bilan oʻyin koʻrsatishdi, biroq natija yoʻq“ — deydi. Men: „Qanaqa toʻp bilan oʻyin koʻrsatdi? Ular 3:0 hisobida gʻalaba qozonishdi!“ — dedim. „Shunchaki hammasi oʻsha musht koʻtarishga bogʻliq edi, yoʻqsa gʻoliblar boshqa narsani oʻylamaydi“ — deb javob berdi. Oʻsha paytda men uchun bu soch-qoshni tortishgandek tuyuldi — qani shunday foydasiz gaplarni kimsan eshitaveradi? Liverpulga qarshi boʻlganlar uchun esa bunga aql-idrok sigʻmaydi. Ular jamoani faqat natija bilan oʻlchaydilar, oʻyinning oʻzini esa oʻylanmaydigan barcha holat sifatida koʻradilar. 2005-yil Istanbulni eslamaydilar, chunki ularning oʻzi hech qachon oʻzining eng qiyin paytida qanday turishni bilmaganlar. Buning ustiga oʻsha finalning oʻzida oʻrtoqlarimning koʻzlarida „biz qayta olmaymiz“ degan umidsizlikni koʻrgandim. Lekin ular qaytdi, chunki gʻalaba qilishni istash faqat xohlash emas, bu maʼnodir. Liverpul uchun oʻyin — bu vaqtni toʻliq hayot bilan toʻldirish. 2019-yilda Angliya kubogi finalida boʻlgan edim, ularni 3:0 hisobida ortda qoldirganimizdan soʻng maydonda boʻlingan olovni koʻrgan edim. Stadiondagi hamma odamning yuragi shu daqiqadan boshlab tezlashdi, chunki ular xohlagan narsa shunchaki gʻalaba emas edi — oʻyinni oʻzgartirish edi. Raqiblarimiz duranglar haqida gapiradilar, lekin oʻz tarixlarining yuzlab chempionlik unvonlari yoʻq. 16 ta durang Liverpulning boʻlmasligi emas, bu ularning taktikasi — ular oʻyinni oʻzgartirib qoʻyadilar, shuning uchun boshqa jamoalar uchun bu vaqtni yoʻqotishdir. Ularning oʻzi uchun esa — bu vaqtni nafaqat oʻtkazish, balki yashashdir. Ha, ular oʻrtacha 62% toʻp egaligiga ega, lekin bu raqamni tinglab oʻtirganlar uchun oʻyinni shunchaki toʻp bilan oʻtkazishdek eshitiladi. Aslida esa ularning asosiy qudrati — oʻziga xoslikdir. 2005-yilda oʻz darvozasiga ikki marta gol urib qoʻysalar ham, chempion boʻlishlari mumkin edi, chunki ular oʻyinni oʻzgartirib qoʻyadigan jamoa edi. Shunday boʻlishi mumkin: boshqa jamoalar uchun oʻyin vaqtni yoʻqotishdir, Liverpul uchun esa — bu vaqtni hayot bilan toʻldirish.

QalbimizdaFaxrning soʻnggi postiga toʻxtalib oʻtaman — aytaylik, 2019-yilda Angliya kubogi finalida xuddi shunday olovni koʻrganimni eslayman! Men oʻsha paytda Anfieldda boʻlmasam ham, butun dunyo boʻylab muxlislar bilan birgalikda oʻz yuragimni urishini his qilgan edim. Chunki "faqat gʻalaba koʻradilar" deganlarga qarshi chiqqan kun ham shu — ular uchun oʻyin maydoni faqatgina natijani koʻrsatuvchi joy emas, balki oʻzini ifoda etishning yoʻli edi! Va sudyabilaguvchining aytganlari bilan kelishaman: boshqa jamoalar uchun oʻyin vaqtni soʻrashi mumkin, ammo Liverpul uchun vaqt har daqiqasi bilan dunyodagi eng hayajonli voqea! 2005-yilgi Istanbuldek finalni eslash uchun matematikaga yoki statistikaga ehtiyoj yoʻq — ularni qoʻllab-quvvatlovchi sifatida mening aytishim kerakki, ularning qiyofasi tarixiy mavjudot! Aytganingizdek, ular uchun oʻziga xoslik gʻalabadagi harakatlarning barchasi edi, ammo oʻshanda chempion boʻlishni bilmas edilar, chunki chempion boʻlish uchun maydonni oʻzgartirib yuborish kerak edi. Muxlislarabadining aytganlariga qoʻshilaman: boshqa klublarda toʻp bilan oʻyin koʻrsatganlar chempion boʻlishadi, lekin Liverpulda toʻp bilan oʻyin koʻrsatishning oʻzi chempionlikka olib keladigan yoʻldir! 🔥 Qani, oʻshanda oʻrtacha toʻp egaligi 62% bilan boshqa tomonga qaraganlar durangni yozib qoʻyishardi, ammo Liverpul uchun oʻsha 62% toʻpni oldinga silkitish bilan boʻyab ketish edi!

😱⚽ OF KIM UZR, BIRIM MENI KELMAY TURIBINGLAR XOTIRALARNI ESLA BILMADILAR YO’Q! 2005-yil Istanbulda ular oʻrtada 3:0ORTDA QOLGANLARIDA oʻzlarining oldindan yoʻqolganligini koʻrsatmaganlar! Gʻoliblar uchun vaqt hech qachon yoʻqotilgan vaqt emas, LEKIN KUCHLI VAQT! Men oʻsha finalni toʻliq koʻrganman — Klop boshqacha boʻlardi, deganim yo’q, balki ular maydonni oʻzgartirib yuborganlar! Buni raqiblarning oʻzi ham tan oladi: Liverpulga qarshi boʻlganlar uchun boshqa narsa koʻrinmaydi! Nima uchun? CHUNKI ular uchun oʻyin — bu gʻalaba QILISH, OʻYINNI O’ZGARTIRISH! Duranglar haqidagi oʻz soʻzlariga nima deyish mumkin? 🤬 Ular oʻzlarining kichikligini koʻrsatmoqdalar! 8 ta chempionlik — boshqa daraja, boshqa tomondan esa — 0! RAFIQLARIM, BIR NARSA AYTSAM — RAQIBLARNI BILISH KERAK! Liverpulni oʻrganish uchun ularni qoʻrqitib qoʻyishingiz kerak emas! Ularning uchun oʻyin — bu davom etish! 2019-yilda Angliya kubogi finalida boʻlgan edim — ular 3:0 ortda qolganlarida, meni maydondagi olov chulgʻab ketdi! Va shu vaqtda men bilib oldim: ular uchun gʻalaba qilish — bu taʼrifdan yuqori narsa! OF KIM UZR, ROSTINI AYTSAM — YURAK bilan oʻynamagan jamoa yoʻq!

ok, buncha yillar o'tdi mening yoshlarim boshlangan paytidan boshlab — maydonda turganim, yo'llarida piyoda yurganim, tomoshabinlar orasida tizzalarimni qattiq qistirib o'tirganim, 70-yillarning oxirlaridan... eshitamanmi, "faqat gʻalaba koʻradilar" degan gapni birinchi marta eshitganimda, qiziqib qoldim: qani, keyin boshqa jamoalar nima qilishadi? durang o'ynashdan boshqa narsa yo'qmi ular uchun? ofitsiant qizdek his qilib, pecheneni suvga solib qoʻyaverganlar emasmi? keling, bir narsani aytay — bularning o'zlariLiverpulni o'rganishni istamaganlar. ular uchun futbol — bu to'g'ri vaqtda to'pni derazaga kiritish. Liverpul uchun esa bunda nafaqat to'p, balki inson ruhi ham bor. 2005-yil Istanbul — bu ular uchun tarixiy dars edi: oʻzlarini yoʻqotgan vaqtda ham oʻyinning oʻzi nimadirligini koʻrsatishdi. ular darvozaga ikki marta gol urib qoʻysalar-da, oʻzlarini topdilar va chempion boʻlishdi. bu qanday "faqat gʻalaba" bilan izohlanadi? va yana bir narsaga e'tibor ber — oʻshanda Klop ham yo'q edi! shuning uchun ham men bunga ko'z yumib bo'lmayman. ushbu yigitlar oʻzlariga xos uslub bilan dunyoni boshqarishgan, oʻyinni oʻzgartirishgan, oʻziga xosligini saqlab qolganlar. boshqa jamoalar esa, oʻzlarining kichik duranglarini hisobga olib, oʻzlarini chempion deb atashadi. lekin chempionlik — bu natija, yo'llari esa oʻzgaruvchan. Liverpulga qarshi boʻlganlar uchun oʻyin vaqtni yoʻqotishdir, chunki ular oʻyinning oʻzi uchun mavjud. boshqa jamoalar esa vaqtni hisoblashadi: durang o'ynash — bu vaqtni tejash. lekin hayot shundaymi? 8 ta chempionlikka ega jamoa va 0 ta chempionlik oʻrtasida farq qayerdadir.

Nega har doim "faqat gʻalaba"ni koʻrasizlar, bunga aql yetmaydi? 2005-yilda Istanbulda ular oʻzlarini yoʻqotgan vaqtda ham oʻyinning oʻzi nimadirligini koʻrsatishdi — va oʻziga xoslik bilan gʻalaba qilishdi, allaqachon Klop yoʻq edi va hali ham chempion boʻlishdi. Mana shu yerda oʻziga xoslikni koʻribgʻina boʻladi! Sizlar uchun vaqt yoʻqotish boʻlsin, boshqa narsani koʻra olmayizmi?