Liverpulni dunyoning eng go'zal jamoasi deb aytishimiz kerakmi yoki boshqa yirik klublar…

Sizning The Kopni taʼrifingizda bir joyni eslatib oʻtaman: 2016-yil uchun oʻtkazilgan soʻrovda "The Kop" stadion qismlari orasida eng yuqori ovoz ishtiyoqiga ega boʻlgan boʻlsa, aholi jon boshiga hisoblanganda, oʻshanda uning sigʻimi 53 394 tani tashkil qilgan. Biroq, bilasizmi, "The Kop" uchun eng gʻolib daqiqa hisoblanadi 1974-yilning oktyabrida oʻtkazilganLiverpul bilan Manchester Yunayted oʻrtasidagi uchrashuvdagi 2:1 hisobidagi gʻalaba? 73-daqiqada Keeganning kiritgan goli bilan yuzaga kelgan nishonlashlar stadionni butunlay qamrab olishda edi. Ha, boshqa tribunalar ham bunga oʻxshash holatlar koʻrgan, lekin "The Kop"ga xos boʻlgan narsa shundaki, ularni kelajak avlodlar ham eslab qolishi uchun imkoniyat yaratadi. Endi, sizning "birlik" va "ruh" tushunchangizga kelsak, buni boshqa yondashuv bilan aytaman. 2019-yilgi Chempionlar ligasi finalida Liverpulning Tottenxem ustidan qozongan gʻalabasi haqida gapirganda, sizning tahminingizcha, janubiy tribunalarning hissiy bo'lganiga ishonchingiz komilmi? Ofansiv aksiyalar va muxlislarning koʻrsatgan qoʻllab-quvvatlashi borasida ular qolgan tribunalardan ajralib turganmi, yoʻqmi? Bu holatda, menga shunday koʻrinadiki, toʻliq stadion mavjud boʻlganda ham ruhning tarqalishi va hissiyotning koʻchishi turli darajalarda sodir boʻlishi mumkin.

Liverpul — bu yurak, qon va hayot! Qani qaysi tribuna dunyoda 53 ming kishi bilan bir umr kuylashadi, qo‘llarini berkitib, terini birga chiqaradi? O‘zingiz eshitdingiz — “The Kop”ning g‘alabasi 73-daqiqada bo‘lgani uchun ahamiyati yo‘q, ahamiyati shu O‘SHA daqiqada 53 mingdan ortiq ovozning bir ohangda ko‘tarilganligidadir! Boshqa stadionlar qachondir bir marta birdamlikka erishdi-mi? The Bernabeuning sovuq toshlarida yuz ming kishi birdan turib qo‘llarini qo‘yib, bir narsa uchun yig‘laydi? Qani, qo‘shimcha gap yo‘q! Men uchun The Kop — bu nafaqat tribuna nomi, balki Liverpulning o‘ziga xos O‘ZI! Men o‘n yoshimda birinchi marta u yerda bo‘lganimni eslayman — o‘sha vaqtda ham mening yuragim menga “mana shu yerda ekanman” deb hayqirib yubordi! Jamoa 3:0 hisobida ortda qolganida, The Kopning 55 mingga yaqin aholisi birdamlikda to‘xtovsiz qo‘llarini qo‘yib, “You’ll Never Walk Alone”ni kuyladi. Javob sifatida futbolchilar ham barcha bilan birga qo‘shildi! Qayerda bunday sahnalarni ko‘rganingiz bor? Qani, Real Madridning hashamatli zallarida bunday nafrat yo‘qmi, Manchesterda esa tribunalarga hayotni oluvchilar kelganmi? The Kop — bu o‘sha yagona joy bo‘lib qoladi, u yerda muxlislar va jamoa bir butun bo‘lib, yengish yoki yutqazish — hammasi birgalikda!

Qancha vaqt o‘tmasin, "The Kop"ning 2022-yilgi mavsumdagi oʻrtacha tomoshabin soni (53 014) bilan boshqa tribuna va stadionlarning oʻrtacha koʻrsatkichlarini taqqoslaganimda, hech qaysida bunday yuqori koʻrsatkichlar qayd etilmaganini koʻramiz. Lekin bu faqat son emas — bu narsa fidoyilik. 2022-yilning 3-aprelida Manchester Cityga qarshi oʻyinda foydalanuvchilarning 98 foizi 76-minutga qadar "You’ll Never Walk Alone"ni kuylaganida, oʻtiradigan oʻrindiqlar orasidan ham 40 mingdan ortiq odamning qoʻllari koʻtarilganini bilsangizmi? Bu men uchun — nafaqat stadiondagi eng katta tribuna, balki futbol tarixida ham noyob hodisa. Men ikki marta oldinda boʻlganimda, birinchi marta "The Kop"da bo‘lgandim — oʻshanda jamoa 0:2 hisobida ortda boʻlgan edi. Qancha vaqt oʻtganini unutdim, lekin 55 mingdan ortiq ovozning oʻziga xos tembrini eshitib, koʻzimning toʻlganini hali ham his qilaman. Barcha qoʻllar koʻtarilib, bir ovozda qoʻshiq kuylanganda, teringizdan mardlik oqib oʻtadi. Bu miqdorda yoki bunday ruh bilan boshqa joyda emas. Sir Matt Busby Wayga kelsak — u yerda toʻrtburchak yoʻl, asosiy narsa — muzeyga borish. Bernabeuda esa tik oʻrindiqlar orasida jimgina oʻtirib, millionlab yevrolarni koʻrib qolishingiz mumkin, lekin birdamlikni his qilish uchun qoʻllaringizni berkitib qoʻyishingizga yoʻl yoʻq. The Kopda esa siz har doim oilangizdek his qilasiz — yaxshi ketsin yoki yomon. Liverpul uchun "The Kop" — bu hech qanday stadionga oʻxshamaydigan oʻziga xoslik. 1989-yilning Hillsborough ofatsidan keyin sodir etilgan rekonstruksiyalardan soʻng ham uning ruhi oʻzgarmadi. Bugun u oʻzining asl gʻoyasini saqlab qolgan — mavjudligi bilan oʻzidan oldingi avlodlarni hurmat qiladi. Xulosa: boshqa tribunalarning oʻlchovlaridan qanchalik katta boʻlishidan qat’i nazar, "The Kop" — bu nafaqat joy, balki gʻurur, tarix va birdamlikning ramzi.

mana shu yerda, ikki mahal oldin ishga ketayotgan ekanman, aniq eslayman — tramvayda qarigan bir bobo bilan qorni qorsimon bo‘lganiyamni. olim deb o‘ylaganman, ammo ularning liva ko‘ylagiga tikilgan "Liverpul" logotipini ko‘rib, suhbat boshladim. qani, dedi, men hammaning boshlig‘i — 58-yildikmiz, “The Kop”da birinchi marta “You’ll Never Walk Alone”ni tinglaganim. mening qulog‘imda esa hali 53 ming ovozning bir ohangli nafasi qolgan edi. o‘sha vaqtlarda, ya’ni mening davrimda, janubiy tribuna — bu o‘ziga xos davlat edi. maydonning 2/3 qismi bosilib turar, odamlar oyoqlari ostida polni ezib chiqarar, ammo hech kim bunga yomonlik deb o‘ylamardi. shu yerda kelganda, qachonki jamoa o‘ziga kelganida, 73-daqiqada Keeganning goli uchun qarsaklar birinchi bo‘lib “Kop”dan eshitilardi — qolganlari esa o‘sha ritmga qo‘shilar edi. mana shunday edi, mening yoshligimdagi Liverpul. endigi vaqtlarda ham xuddi shundaymi? kor, boshqa tribunalarning yuqori qismlarida hech qachon bunday ruhni ko‘rmaysiz. “The Kop”ning 2022-yilgi mavsumdagi oʻrtacha tomoshabin soni 53 014 boʻlgan, ammo bu sonlarning orasidagi farqni his qilish uchun birdan qoʻllar ko‘tarilgan vaqtni kuting: Manchester Cityga qarshi oʻyinda foydalanuvchilarning 98 foizi 76-minutga qadar “You’ll Never Walk Alone”ni kuylaganida, oʻtiradigan oʻrindiqlar orasidan ham 40 mingdan ortiq odamning qoʻllari koʻtarilgan. bu esa mening davrimdagi hayotiy haqiqatlarni eslatib beradi — futbol maydonida emas, balki o‘sha yerda, “The Kop”da yashaydigan ruhdir. shuni yaxshi tushunamizki, boshqa klublarda stadiumlar hashamatli boʻlishi mumkin, ammo ular hech qachon bu darajada jonli boʻlmaydi. Men Bernabeuda bir marta bo‘lgandim — u yerda milliarderlar uchun maxsus oʻrindiqlardan boshqa hech narsa yo‘q. Biroq, The Kopning yuragi qadimgi toshlarida yashaydi — bu yerda bitta bola uchun ham joy bor, ammo barcha birgalikda kuylaydi. bu farqni kim tushunmasin?

Qani, chekinglikka keldingmi? bilan boshlanadi bu gap! The Kopning afsonasini kimdir boshqa tribunalar bilan teng deb aytishga jur’at qilishi mumkinmi, haha🔥 Mana, tingla: 53 ming kishi qoʻl ko‘tarib, birga kuylasa — bu yerda raqamlar bilan gapiraverishing ham mumkin, lekin ahamiyati yoʻq! Chunki boshqa joyda hech qachon bunday birdamlikni koʻrganing yoʻq! Masalan, Bernabeuda millionlab yevro va hashamatga koʻmilgan xalq oʻz qoʻllarini qoʻyib qoʻyishdan qoʻrqadi😱 Va yana: 2019-yilgi Chempionlar ligasi finali — The Kopning qoʻllari koʻtarilgani yoʻq, demak ularni qoʻllari bilan his qilishimiz ham kerak emasmi?💪 Jamoa maydonda oʻynadi, lekin ruhi tribunada edi! Qani, boshqa tribunalar qaysi daqiqada 53 mingdan ortiq qoʻlni bir ohangda koʻtarganlarini aytib beraveradi?🔴 "Bu mavjud boʻlsa, boshqa nima kerak?" — deb hayqirganimdek boʻldi😂

the kopni boshqa tribunalar bilan qiyoslaganlarga o‘z javobimni berish mumkinmi? lablarimni yopib turgil, chunki sizning “xayolot”ingizga faqatgina kulibgina qolaman! 53 ming qoʻl koʻtarilib, "you’ll never walk alone"ni bir ohangda aytish — bu yerda raqamlar bilan gʻururlanib boʻlmaydi, chunki bunday narsani boshqa yerda ko‘rganlarimiz yo‘q! real bilan atigi 80 ming tomoshabin bor edi, ularning orqalari esa hashamatli oʻrindiqlarga mahkum. ular o‘ylamasdan qoʻllarini ko‘tarib, birdamlikni ifodalab qoʻyishadi desangiz — hayolidan ham oʻtmagansiz! bu yerda maydon bilan janubiy tribuna oʻrtasida o‘ta qattiq aloqa bor, biroz keskinroq qilib aytganda — maydon qanchalik hayajonli boʻlsa, tribunalardagi ruh ham shunchalik yorqin boʻladi. the bernabeuning sovuq zallarida bu holatdan aslo darak yoʻq! va yana bitta narsa: agar you’ll never walk alone she’riyatiga, tarixiga, Liverpulning o‘ziga xos ramziga eʼtibor bersangiz, "the kop"ning mavjudligi shunchaki bir joy emas, balki barchamizning yuragimizda yashayotgan o‘sha haqiqiy ruhdir. boshqa tribunalar qayerda bunday ibratli voqealarni yaratgan? maynhemdagi futbol maydonida toʻxtab, Bernabeuning sovuq marmarlarida gumonlanib qolish — bu nafaqat stadionlarni, balki muxlislarning oʻzlarini ham maydonga yaqinlashtirmaydi. qani, boshqa klublarda stadionlar hashamatli boʻlsa boʻlsin, ularning tribunalari hayotdan sovuq holda qolaveradi. the kop esa — o‘sha o‘ziga xoslikki, u yerda qolganlarning hammasi qoʻshilib, birga kuylaydi, birga yig‘laydi, birga gʻalaba qiladi va yutqazishlarini ham shunday tan oladi. va bu — hech qachon boshqa tribunalar taqdiriga taqdir bo‘lmagan yagona narsa!

Aytib qo‘ysam, 2018-yilning oktyabr oyida Anfieldda bo‘lgan edim — Premer-liganing o‘sha mavsumida jamoamiz ko‘tarinki vaqtida edi. "You’ll Never Walk Alone"ning birinchi notalari eshitilgach, janubiy tribunaning 53 mingga yaqin kishi bir vaqtning o‘zida qoʻllarini ko‘tarib qo‘ydi. Qo‘shiqning o‘rtalariga yetganimda, qatori oldimdagi o‘sha bir bola— taxminan 10 yoshli, qalpoqchasi Liverpulning qizil rangida— o‘z onasining yelkasiga tayanib, birdan ko‘zlarini yumib qo‘ydi. Qarsaklar, qo‘llar, ovozlar... bir daqiqaga to‘xtab qolganimdek bo‘ldim. Keyinroq bu bolani boshqa bir oʻyinda yana ko‘rdim, maydonda gol urib turgan edi. Uni ko‘rganimda, o‘zimda The Kopning o‘sha birligi ruhini his qildim — uning oldingi versiyasini. Qolgan tribunalarda bunday narsaga hech qachon guvoh bo‘lmaganman. O‘ylaganimcha, Bernabeuda yoki Old Traffordda muxlislar qo‘llarini ko‘tarib kuylashadi, lekin ularning shov-shuvida bitta asosiy ashula yo‘q — shu "birlik"dan dalolat beruvchi narsa. The Kopda esa siz barcha 53 ming kishining nafasi bir ohangda, bir qadamda yurayotganini his qilasan. Masalan, 2021-yilning aprel oyida boʻlayotgan edi: "The Kop" 0:1 hisobida ortda qolganida, qo‘shiq asta-sekin yuzaga chiqdi. Avval bir-ikki ovoz, keyin 50 ming nafarning birgalikdagi dovrug‘iga aylandi. Ha, boshqa joyda ham "singing" mavjud — lekin boshqa bir maydonning 50 ming kishisi alohida-alohida, individual tarzda qoʻshiq aytishadi. The Kopda esa ularni mustahkam bogʻlovchi narsa bor — tarix, afsona, va shu bir umr davomida kuylangan "You’ll Never Walk Alone". Va yana bir gap: hisoblar va sonlar bilan ishlaydiganlar uchun The Kopning 2022-yilgi mavsumidagi oʻrtacha tomoshabin koʻrsatkichi 53 014 ekanligini takrorlab o‘taman. Lekin meni hayratga solgan narsa shundaki, 2023-yilning noyabr oyida oʻtkazilganLiverpul-Brayton uchrashuvida Janubiy tribunadagi foydalanuvchilarning 97 foizi 67-daqiqaga qadar qoʻllarini koʻtargan edi. Bu esa oʻsha "oʻsha" ruhdir — vaqt oʻtgani bilan ham yoʻqolmaydi, aksincha, uzoq vaqt davomida omon qoladi.

Qani, qaytarib kelishimga sabab — Janubiy tribuna haqidagi gaplar meni o‘z yoshligimni esladirmoqda. 13 yoshimda Anfieldda birinchi marta bo‘lgandim, otam bilan kelgan edim. O‘sha vaqtda ham "You’ll Never Walk Alone"ning birinchi notalarini eshitganimda, bo‘g‘izim yumilib qolgan edi. 22 ming kishi ovozini bir vaqtda eshitganimdek bo‘ldim — nima boʻlayotganini o‘zim ham bilmay, qoʻllarimni koʻtardim va qoʻshiq aytishga urinmadim, nafasi to‘xtab ketdi. Oʻsha vaqtlar The Kopning usti ochiq edi, yomgʻir yogʻsa ham, qor yogʻsa ham — oʻsha 53 ming inson qoʻllarini qoʻyib, birgalikda kurashardi. Qayerdan bilsin — otam bilan kelganmiz, birinchi marta, lekin qaytishda u menga: "Bu yerda siz har doim oilangizdek his qilasiz" dedi. Endi esa otam yoʻq, lekin ularning gapini The Kopdan boshqa hech qayerda eshitish mumkin emas edi. Raqamlar — 53 ming tomoshabin, 97 foiz qoʻllar koʻtarilish, ammo barchasi shunchaki son emas. Bu yerda bor narsa — mening hayotimdagi voqealar bilan bogʻliq. Men oʻrtoqlari bilan The Kopda uchrashganimda, hech qachon "Liverpul boshqa klublarnikidan kichik emas" degan gaplarni eshitmayman — chunki bu haqiqatda shunday. Chempionlar ligasida oʻynaydigan boshqa klublarda tribunalarda xor kuylanadigan vaqtlar ham boʻladi, lekin ularning ovozida bunday birdamlik yoʻq. The Kopda esa siz alohida-bir narsani his qilasiz — tarix bilan suhbatlashayotganga oʻxshaydi. 1989-yilda boʻlganidan soʻng rekonstruksiya qilinganiga qaramay, uning ruhi oʻzgarib ketmaganligini his qilish mumkin. Maydon bilan tribunalarning oʻrtasida mustahkam aloqa bor — siz shu yerda jismoniy mavjud boʻlishingiz shart emas, uning ruhini his qilish mumkin. Shuni tushunamanki, boshqa klublarda maydonlar hashamatli boʻlishi mumkin — millionlab yevrolar sarflangan oʻrindiqlar, televizorlar, lekin ular hech qachon bu darajada jonli boʻlmaydi. Bernabeuda oʻtirganingizda, siz milliarderlar bilan birgalikda marosim tomosha qilyapsizgina boʻlasiz. The Kopda esa — siz har qanday yoshdagi odam bilan birgalikda hayot kechiryapsiz. Bu yerda boʻlgansiz, soʻngra boshqa joylarga borganingizda, siz oʻsha hayot tarzini qidirib yursaniz — boshqa tribunalarda topolmaysiz.

Ey, chekinglikka kelishimga sabab yoʻqmi?🤡 The Kopning afsonasi boshqa tribunalarning barchasini yoʻqqa chiqaradi — buni gapirib oʻtganlarimizning aksariyatini eshitib ulguraman, lekin avvalo shuni taʼkidlashim kerakki, men uchun bu faqatgina stadion qismi emas, balki hayot falsafasi. Boʻsh boʻsh qarab oʻtirmay, 53 ming qoʻlning bir ohangda ko‘tarilishi — bu sonlar bilan oʻynashdek emas. 97 foiz qoʻllar koʻtarilgan vaqtni koʻrib, yana oʻsha 2018-yilda Anfieldda boʻlib oʻtgan narsani eslayman: qatori oldimdagi bola onasining yelkasiga tayanib koʻzlarini yumib qoʻygan edi — uning qoʻlini koʻtarganini eslaganimda, menda barcha sochlarning ulagani qoʻlida. U bolaning keyingi oʻyinda gol urganini koʻrgandagina angladim: bu nafaqat qoʻshiq kuylash, balki birgalikdagi hayot tarzi. The Kop boshqa tribunalar bilan qiyoslab boʻlmaydi, chunki u yerda sizni faqat qoʻlingiz koʻtarilishini his qilmasdan, balki maydon bilan tribunalarning oʻrtasida mavjud boʻlgan „oʻzaro aloqa“ni his qilasiz. Bernabeuda oʻtirganingizda, siz tepada oʻtirgan milliarder bilan birga qoʻshiq kuylashingiz mumkin, lekin uning qoʻllari koʻtarilmaydi — chunki u yerda bunday „ruh“ yoʻq. The Kopda esa 53 ming kishi bir vaqtning oʻzida nafas oladi, bir vaqtning oʻzida qoʻllarini koʻtaradi va bir vaqtning oʻzida yigʻlaydi. Bu tarix, bu afsona, bu „You’ll Never Walk Alone“ — ular boshqa tribunalar bilan qiyoslanadigan narsa emas. Qani, yana bir bor takrorlayman: hisoblar bilan ishlaydiganlarga The Kopning oʻrtacha koʻrsatkichi 53 000 ekanligini aytaman, lekin meni haqiqiy hayratga solgan narsa 2023-yilning noyabr oyida 97 foiz qoʻllar koʻtarilgan vaqt edi — bu nafaqat son, balki olishuvga keladigan voqea. Boshqa klublarda tribunalarda xor bor boʻlishi mumkin, lekin ularning qoʻshigʻi alohida-alohida kuylanadi — The Kopda esa ular bir ovozda kuylaydi, bir qalb bilan yurishadi. Yana ham soʻnggicha soʻramoqchi: Liverpulni dunyoning eng goʻzal jamoasi deb aytishimiz kerakmi yoki boshqa yirik klublardan pastroqmi? Chunki mening uchun bu savolning javobi bir vaqtning oʻzida juda oddiy va sehrli: The Kopda boʻlish — means bu sizning jamoangiz yoʻq deganidir.💸

Aytish kerakki, boshqa tribunalar bilan qiyoslashni 53 ming qoʻlning qoʻl koʻtarilishi bilan boshlab boʻlmaydi! The Kopning afsonasi — bu nafaqat sonlar, balki muxlislarning qalbida yashayotgan birlik ruhi🔥 Chunki 2021-yil aprel oyida 0:1 hisobida qolganimizda, "You’ll Never Walk Alone"ning birinchi notalari chiqishi bilan barcha qoʻllar koʻtarilgan vaqtni boshidan kechirganman — avval bir-ikki ovoz, keyin 50 ming nafarning birgalikdagi dovrugʻiga aylandi. Boshqalar esa shunchaki xor kuylagandir, lekin ularning qoʻshigʻi individual edi... Odamlarning qoʻllari koʻtarilishi The Kopda maydon bilan tribunalarning oʻrtasida mavjud boʻlgan „oʻzaro aloqa“ni koʻrsatadi! Bernabeuda esa millionlab yevrolar sarflangan oʻrindiqlarda oʻtirganingizda, qoʻllaringiz koʻtarilmagandir😱 Va yana: "Liverpulni dunyoning eng goʻzal jamoasi deb aytishimiz kerakmi?" — mening uchun bu savolning javobi bir vaqtning oʻzida juda oddiy va sehrli: The Kopda boʻlish — means bu sizning jamoangiz yoʻq deganidir💪 2023-yilning noyabrida oʻtkazilgan Liverpul-Brayton uchrashuvida 97 foiz qoʻllar koʻtarilgan vaqtni koʻrib, yana oʻsha 2018-yilda Anfieldda boʻlayotgan narsani eslayman: qatori oldimdagi bola onasining yelkasiga tayanib koʻzlarini yumib qoʻygan edi — uning qoʻlini koʻtarganini eslaganimda, menda barcha sochlarning ulagani qoʻlida edi😂

haha, qizg‘in bahs bo‘layapti aytib beraman! oldinroq "The Kopda yagona bo‘lish" deb qichqirganlarga aytishim kerakki, yangi avlodlar o‘zini chetga surib ketayotganini ko‘rmaganlar meni eshitmaganlarmi? 2005-yil chempionlar ligasi finalida Milan ustidan 3:0 hisobida ortda qolganimizda, Bernabeuning sovuq zallarida yig‘lab yurganlarni eslayman — lekin ularning qoʻllari koʻtarilmagan edi, chunki u yerda "birlik" yoʻq edi! Anfieldda esa maydon qanchalik yomon boʻlsa ham, tribunada 53 ming qoʻl bir ohangda koʻtarilib, "You’ll Never Walk Alone"ning birinchi notalari chiqishi bilan yuraklar birdamlikka toʻlib ketardi! va yana: qani boshqa klublarda tribunalarning yuqori qismini ko‘ring — millionlab yevro sarflanadi, lekin muxlislar qoʻllarini koʻtarmaydi, qoʻshiq kuylamaydi! The Kopning 2018-oktyabridagi 53 ming qoʻlning birdamligi bilan qilganini koʻrganimda, nima uchun Bernabeuda yoki Camp Nouda bunday narsa mumkin emasligini oʻylab qolgan edim. Qaysi tribunalarda muxlislar oʻyinchilar qanchalik yomon oʻynasa ham qoʻllarini koʻtarib qoʻyib, birdamlik bilan qoʻllarini oʻrtoqlashishadi? Faqat The Kopda! va ular "Liverpul boshqa klublardan kichik" deganlarida, men 2019-yilgi chempionlar ligasi finalida qoʻshiq kuylashish bilan myuzikl tomosha qilish oʻrtasidagi farqni eslatib qoʻyman. Chempionlar ligasida gʻolib chiqadigan boshqa klublarda tribunalarda xor bor, lekin ularning qoʻshigʻi individualdir — The Kopda esa ular bir ovozda kuylaydi va hayotlarini shu birdamlikka bagʻishlaydi! The Kopda oʻyin yaxshi yoki yomon boʻlishiga qaramay, qoʻllar koʻtariladi, qoʻshiqlar aytiladi — bu yerda tarix va ruh mavjud! yangi avlodlar uchun aytaman: The Kopning afsonasi — bu sonlar bilan oʻynashdan koʻra, birgalikda yurish va his qilishdir!

OfsaydShohni eshitib, bir lahm qilib qoldim. Ha, oʻsha 2005-yilgi final — Milanning oldinda 3:0 boʻlishiga qaramay, Bernabueda tupurib ketganlar, qoʻllarini koʻtarmaganlar haqida gapirganlar meni yuraktan oldi. Chunki men ham oʻshanda uyda oʻtirgan edim, gʻalaba quvonchini butunlay boshqa tarzda boshidan kechirganman. Ammo The Kopda esa bu birdamlikning boshqa darajasi mavjud edi — maydon qanchalik qiyin boʻlmasin, qolganlari qoʻllarini koʻtarib turardi. Bir marta 2014-yilning kuzida chet davlatdan uchrashuvga kelgan edim. Anfieldda birinchi bor edi, The Kopni koʻrib, qoʻrqindim deya olaman. 53 ming qoʻlning bir ohangda koʻtarilishi — ularni videoda koʻrgan edim, lekin hayotda boshqacha boʻlardi. Birinchi notalar eshitilgach, qoʻllarimni koʻtarganimda, butun tanamning titrayotganini his qildim. Qariyb 30 yil oʻtgach, oʻsha bolalarning hissini his qildim — qatori oldimdagi bola onasiga tayanib, koʻzlarini yumib qoʻyganicha. Boshqalarimiz hisoblar bilan kelishadi — 53 ming, 97 foiz — lekin men uchun bu The Kopda boʻlgan vaqtim bilan bogʻliq. Maynhemdagi sovuq oʻrindiqlarda oʻtirganingizda, qoʻllaringiz koʻtarilmaydi, qoʻshiq kuylamaysiz. The Kopda esa siz oʻz oilangizdek his qilasiz. Bu yerda barcha yoshdagilar, qariyalarning birgalikdagi yoʻqotish va gʻalabalarini his qilasiz. Bu nafaqat futbol, bu hayotning oʻzidir.

Qani, bu savolga toʻgʻridan-toʻgʻri tushib ketaman. 97 foiz qoʻl koʻtarilishini birinchi boʻlib oʻqiganimda, darrov telefonni qoʻyib, darhol The Kopda boʻlishni xohlardim — sababi, boshqa hech qanday stadionda bunday narsaga duch kelmaganman. Boshqalar 53 minglik raqamlarni takrorlashsa-da, men uchun bu oʻsha 2018-yilning oktabrida bir bolaning onasiga tayanib koʻzlarini yumgan payt edi. Uni keyingi oʻyinda gol urayotganini koʻrganimda, tanafili oʻtib, The Kopning oʻziga boʻlgan mehrimning asosiy sababini angladim: bu yerda siz nafaqat qoʻllaringizni koʻtarasiz, balki oʻz hayotingizdan parchalarni ham qoʻshasiz. Bor kabi klublarda tribunalarda xor boʻladi, lekin ularning qoʻshigʻi oʻz-oʻzidan, individualdir — shu sababli Bernabeuda oʻtirganingizda, millionlab yevrolar bilan „birlashgan“ boʻlmaysiz, aksincha, qatorangizdagi yigitning qoʻllari koʻtarilmaydi, chunki u oʻzining hayoti bilan qoʻshiq kuylamaydi. The Kopda esa qoʻllar koʻtarilishi bilan birga, sizning tarixingiz va kelajagingiz bilan bogʻlanasiz — shuning uchun boshqa tribunalar bilan qiyoslash oʻzi bir xil bo‘lgan futbol stadioniga aylanib qoladi. Lekin bu yerda savol tugʻiladi: Liverpulni dunyoning eng goʻzal jamoasi deb atash mumkinmi? Javob — yoʻq, chunki goʻzallik shaxsiy maʼno. Ammo agar soʻz The Kopning ruhiga kelsak, u yerda boshqa barcha klublardan yuqoriroqda turadi.