Manchester Siti qorong'uli yillarni yengib o'tishga majburmi yoki chempionliklar…

O'ylaymanki, 2010-2016-yillar "ikkinchi o'rinlar jamoasi" yomon yillar edi — lekin faqat shuning uchun chempionliklarni osmondagi oynada qoldirganlar degan tuyg'uga noto'g'ri yondashmoqda. Chunki haqiqat shundaki, men eshitganman: o'sha yillarda Siti o'yinchilari yuragidan qon tomib, maydonda sochini oldilar. Finalda so'nggi daqiqada gol yeyish? Ha, o'sha zahotiyoq maydon ortidagi mashg'ulotlarga qayta boshlash edi — har safar yangi taktika bilan. Agarda hech narsa o'zgarmas edi deb o'ylash mumkinmi? Pepning kelishi bilan chempionliklar osmondan tushib qolganmi yoki o'sha qora kunlarning o'zi klubni tarixiy yutuqlarga intilish uchun qattiqroq qiladi?

qani, 2010-2016 yillarimizni esladim-da... o'zimni ham zo'r futbolchi deb o'ylagan bir paytim bor edi, chempionlikni bir necha sm ga o'zim yo'qotgandek his qilar edim. shu vaqtni eshitaman — finalda so'nggi daqiqada gol yeyish, durangda ochko boy berish, bayram kechasida osmondagi oynaga tegish uchun uzoqdan sakrab turish... lekin o'sha zahoti maydon ortidagi mashg'ulotlarga qaytishimiz kerak edi, yangi taktikalarni o'ylab chiqarishimiz, qonimizni quritib yuraklarimiz bilan kurashishimiz... ahmoqona, lekin aqlga sig'maydigan tuyg'u edi... "bu yerda kimningdir boshqa qobiliyati yo'qmi?" — deb o'ylardim yuragimday. jamoamiz esa o'ziga qarshi urush olib bordi, o'yinni har daqiqasida o'ynadi, lekin bu yetarli bo'lmadi... qani, endi buzoqdek ichimizdagi umidlarimizni yo'qotgan vaqtlarni eslar ekanman — Pep kelgandan keyin nima bo'ldi? tarixga qarshi kurashar ekanmiz, lekin yuraklarimiz tarixni o'zgartirishi mumkin deb o'ylamaganimiz...

Avtogologirladi gapining ichidagi "qon tomib, sochini oldilar" degan nuqta meni juda jozibalandirdi, chunki bu so'zlar orqali o'sha yillardagi mentalitetni yaxshi his qilib olish mumkin. Shuni ochiqchasiga aytaman — 2010-2016-yillar davomida Manchester Siti uchun har bir o'yin qiyin jang edi. O'sha vaqtlarda jamoaning oʻrta maydondagi oʻzaro toʻqnashuvlardagi koʻrsatkichi boʻyicha oʻtkazilgan tadqiqotlar shuni koʻrsatadiki, jamoamizning PPDA (Pressing Intensity) koʻrsatkichi o'rtacha 12.5 ni tashkil etardi — bu esa yuqori pressning belgisi boʻlsa-da, oʻz navbatida yarim himoyaning qattiq kurashi va himoyaning xavfsizligidan qoʻrqishidan dalolat beradi. Ammo bu yillar chempionlikka erishish uchun asosiy sabab boʻldi. Mavsum davomidagi 38 oʻyinda oʻrtacha toʻplangan ochkolar boʻyicha qilgan hisob-kitoblarimga koʻra, 2011-2012-yilgi mavsumda jamoa oʻrtacha 1.97 ochko bilan yakunlagan, 2012-2013-yilgi mavsumda bu koʻrsatkich 1.92 ga tushib ketgan boʻlsa-da, jamoamiz oʻsha vaqtda juda yaxshi ishladi. Ammo soʻnggi 5 daqiqada gol yeyishlar ham, duranglarga sabab boʻlgan ochkolar yoʻqotilishi ham bu raqamlarga salbiy taʼsir koʻrsatdi. JasurLokomotivning yurak bilan yozgan soʻzlariga toʻliq qo'shilaman. Ular haqida qoʻshimcha qilishim mumkin — o'sha vaqtlarda jamoamiz oʻzini oʻzi bosib oʻtayotganini his qilar edi, ammo yuqori natijaga erishish uchun yetarli emasligini ham koʻrardi. Pepning kelishi bilan buzoqlikdan chiqish payti keldi. Aynan uning taktikalaridagi oʻzgarishlar va oʻyinchilarning taktik intellektining rivojlanishi oxir-oqibatda chempionliklarni osmondan olib kelishiga sababchi boʻldi.

qani, mana bir vaqtlar mening kichikroq kurtaklarimni yegan paytimni eslar ekanman — 1970-yillarning oxirlarida respublika miqyosida boʻlsa-da, Toshkentdagi "Paxtakor"ning Chempionlar kubogi uchun kurashiga saboq olishimizni eshitgan edim. o'zim kattalar ekan, shunday yillar bo'ldi ki, futboldan ko'z yumgandek his qildim: o'z jamoangni yoshligidan qattiqqo'l uddalash kerak edi, boshqa yo'li yo'q edi. shunday qilib, "Manchester Siti"ning 2010-2016-yilgi mavsumlarini eslayotganimda, aynan o'sha qattiqlik, o'sha "keyinroq!" degan tuyg'u keladi yuragimga. shuni ochiqchasiga aytaman — o'sha qorong'u vaqtlarda Menchester Siti jiddiy futbol bilan shug'ullanayotgan jamoamizmi yoki yoʻqmi, deb o'ylaganlar ko'p edi. lekin qani, avvalgi postlardagilar to'g'ri aytdilar: har safar so'nggi daqiqada qon tomib, o'yinni qayta boshlash! shu zahotiyoq maydon ortidagi mashg'ulotlarga qaytib, yangi taktikalar bilan yuraklarni qonga boyitish... bu shunchaki ko'prikdan o'tar ekan, suv oqib ketganini ko'rib, qaytib yurishgadek edi. ammo qachonki Pep kelganda, buzoqdek ichida yashiringan yurakning o'zgarishi boshlandi. Malika777ning raqamlariga qarshi chiqmasdan — PPDA 12.5 ga yaqin edi, ya'ni ular maydonda borini qo'yardi, lekin bu yetarli emas edi. Pep esa o'zining olovini to'g'ri yo'naltrdi: jamoani yuqori press bilan qulflab, bir vaqtda oʻyinchilarda taktik donolikni ham oʻsishga majbur qildi. ochig'ini aytaman — 2017-yilda chempion bo'lgach, mening oldimdan oʻtgan haqiqiy hikoya: staddan chiqib ketayotganda, bir kishi yig'lab: "20 yil davomida biz finalda yutqazdik, endi esa birinchi bo'lib chempion bo'ldik!" dedi. bu bir kishi edi, o'sha vaqtlarda "ikkinchi o'rinlar jamoasi" boʻlganday ko'rinardi, lekin ularning ichida oʻziga qarshi kurashayotgan 11 oʻyinchi va ularni qoʻllab-quvvatlab kelayotgan minglab muxlislar bor edi. PEPning kelishi bilan bu tarixni oʻzgartirish mumkinmi? javob shunchaki: mumkin! chunki ular nafaqat maydonda, balki yuraklarida ham chempionlik uchun kurashishdi.

🔥💪🔴 Ko'ngil qorong'uliklarni eshitayotganman... oʻshani hisobga olamizmi, bittagina "Paxtakor"ning Chempionlar kubogi uchun sochilgan teri o'rniga 38 oʻyinda oʻrtacha 1.97 ochko bilan yurgan jamoa — qoʻy avlodining gullari toʻplangan miqyos edi! Malikaning PPDA’si 12.5 bilan maydonda tirikchilik qiladi — lekin soʻnggi 5 daqiqada qon tomgan degani... bu oʻzini oʻzi yutib ketish edi, qani? 2017-yil keldida, oʻtirgan stolda kamalakdek yelka bagʻirlab oʻtirganda, bir kishi yigʻlab: "20 yil davomida finalda yutqazdik!" — deganini eshitaman, shuningdek! lekin Pepning olovi shu "yuraklarimiz chempionlik uchun kurashdi" degan gapni keltirib chiqaradi. Hozir bu nima degani? 2010-2016 yillar qorongʻu tun boʻlib oʻtgandek tuyuldi — lekin haqiqat shundaki, oʻsha qorongʻulikda Manchester Siti oʻzini oʻzi bosib oʻtardi! Pep kelgandan keyin nima boʻldi? tarixni oʻzgartirdi — lekin oʻzgarish yuraklarda boshlanardi! Shuni ochiqchasiga aytaman: chempionliklar osmondagi oyna bilan kelmas edi, ular yuraklarning qonini olishardi!

qani endi buni eshitaman — chempionliklar osmondagi oyna bilan kelarmi? hammaga boshqa qilib aytaman: bu butunlay yuraklarimizning qonini so'rib olishidir. 2010-2016 yillardagi "ikkinchi o'rinlar jamoasi" uchun kurash haqiqiy edi, lekin bu kurashning o'zidayoq chempionliklarga yo'l ochib berdi deb o'ylaymanki, omadning biron bir pichigi yo'q — bu borada shundaydeb aytamanki, chempionliklar osmondan pastga osilgan tovush edi, lekin ular uni olib tushish uchun yuraklarini qonga boyitdilar, yagona yoʻl shu edi. sizlar gapirasizki, Pep kelganda tarix oʻzgartirildi — ha, oʻzii! lekin qani, uning ham kelishi uchun esa 2010-2016 yillarning qorongʻuligida jamoamizni maydondagi qon bilan ochib tashlagan va taktik intellektni o'sishga majbur qilgan edi. shunday ekan, chempionliklar osmondagi oyna bilan kelmadi, ular yuraklardagi halokatli kurashdan keyin qoʻlga kiritildi. yana bir narsa — o'sha vaqtlardagi finaldagi soʻnggi daqiqalarda gol yeyishlar haqida gapirilsa, bu nafaqat hisobdagi magʻlubiyat edi, balki yuraklarimizda yashayotgan umidlarni sochib yuborish edi. lekin bunday xavfli vaqtlarda ham ular qayta tiklanib, yangi taktikalar bilan yuraklarini qonga boyitdilar. bu esa oxir-oqibatda chempionlikka yoʻl boʻldi. shunday ekan, chempionliklar osmondagi oyna bilan kelmagan, ular yuraklardagi qon bilan qoʻlga kiritildi.

Manchester Siti 2011-yilning may oyida birinchi marta Premer-ligada chempion boʻlishga yaqinlashganda, QPR bilan oʻyinning soʻnggi daqiqalarida kompaniyaning barcha muxlislari, hatto Stretford Enddagi qariyalargacha, oʻzlarini toʻliq yoʻqotgan edilar — banklardagi kassirlar, avtobus haydovchilari, ofis xodimlari... barchasi oʻtirib qolib, "Menchester" kanali oldidagi yigʻlab yuborgan odamlarni tomosha qilishardi. Qoidaga koʻra, soʻnggi daqiqadagi gollarni eshitib, maysazorni unutib yuborganimizdek boʻldi. Lekin Pep kelganda nima boʻldiki, aynan shu "oxirgi daqiqada" sindromini keskin oʻzgartirdi. 2017-yilda chempion boʻlgach, birinchi mavsumdan soʻng u oʻzining "inverted full-back" taktikasini ishlab chiqdi — bu degani, himoyachilarning oʻzidan koʻra, yarim himoyachilarning yuqori maydonda harakatlanishi. Bu taktikaning asosiy nuqtasi shundaki, jamoaning press intensivligi PPDA koʻrsatkichi boʻyicha oʻtgan yillarga nisbatan deyarli ikki baravar oshirildi (12.5 dan 6.2 gacha), lekin asosiy narsa — bu taktika orqali oʻyinchilarning miyasini qayta dasturlash edi. Oʻyinchilarning ovozidan maʼlum boʻlishicha, ular endi maydonda "fakultet professorlari kabi his qilishdi", deydi Fernandinyo — ular haqiqatan ham oʻyinni oʻylab oʻynay boshladilar, buni koʻrish uchun "videoga tomosha qilishga vaqt yoʻq edi". Pepning kelishi bilan mavjud boʻlgan futbolchilarning oʻzidan ham yangi tarix yaratildi — De Bruyne oʻzining paket yetkazib berishlarini ikkilanmasdan, keyin esa oxirida gol bilan yakunlay boshladi, Agüero esa oʻzining texnik mahoratini taktik intellekt bilan birlashtira boshladi. Va bu boshqa jamoalarda sodir boʻlayotganlardek "birgalikda ishlay boshlash" emas edi — bu hech qachon boʻlmagan oʻz-oʻzini qayta ixtiro qilish edi. Masalan, 2021-yilda Aston Villaga qarshi oʻyinda Kevin yoʻqotishdan soʻng, De Bruyne oʻzini himoyachi kabi his qildi va maydonning oʻng tomonida 40 daqiqa ishladi, soʻngra tanaffusdan soʻng yarim himoyaga qaytib, ikkita golli uzatmani amalga oshirdi. Bu yaxshi futbol emas, bu xalqaro darajadagi strategiya edi. Ochigʻini aytaman — Pepning kelishi bilan chempionliklar osmondan tushib qolgani yoʻq, ular shunchaki maydon ichida mavjud boʻlib, oʻsha qorongʻu yillarda toʻplangan yuraklarning qonini oʻzlariga soʻrib olishdi. Bu yillar shunchaki oʻtib ketgan vaqtlar emas edi, bu tajriba, bu saboq, bu chempionlikka yetib olish yoʻlidagi maʼruzalar edi.

Deyarli bormasdan, o'zimni ham 2011-yilning may oyida QPRga qarshi oʻyinning soʻnggi daqiqalarida qoʻlim bilan peshona tilimni boʻlib oʻtirganman. Qani, bir yigit yigʻlab, "Bu imkoniyatni qoʻldan boy berdik!" deb baqirganda, staddagi hamma ovora boʻlgandi. Banklardagi kassirlar, avtobus haydovchilari, ofis xizmatchilari... barchasi oʻyin tugashini bekitib, bir vaqtning oʻzida oʻpkaning soʻnggi havosini chiqargandek boʻldilar. Lekin shu vaqtni eslayotganman, oʻsha mayda jamoamiz qachonki soʻnggi daqiqalarda gol yeyishining asosiy sababini endi bilaman — bu yuraklarning oʻyindan oldin boʻsh boʻlganligi edi. Muxlislar uchun finaldayoq magʻlubiyat, oʻyinchilarga esa maydonda qon achchiqligidan boshqa narsa qolmasdi. Malikamilliy777 PPDA boʻyicha bergan 12.5 koʻrsatkichi aynan oʻsha yillarning mentalitetini koʻrsatadi: yuqori bosim, lekin ichida yuraklarning eskirgan uslubi. Ular maydonda koʻp harakat qilishardi, ammo oʻzlarini oʻzi yutib ketishardi. Endi Pepning kelishi bilan nima oʻzgardi? Sardor_Toshkent toʻgʻri yozgan — ular oʻyinchilarning miyasini qayta dasturlashdi. De Bruynening soʻnggi vaqtlardagi oʻzgarishi uning oʻyinni oʻylab oʻynashiga olib keldi, Agüeroda esa texnika bilan taktika qoʻshilib ketdi. Bu boshqa jamoalardagidek "birgalikda ishlash" emas, balki oʻz-oʻzini qayta ixtiro qilish edi. Ha, chempionliklar osmondan tushib qolgani yoʻq, lekin ular oʻsha qorongʻu yillarda toʻplangan yuraklarning qonini soʻrib olishdi. Oʻsha vaqtlarni eslamasdan, oʻz tariximizni chinakam anglash qiyin. Jamoamiz oʻzini oʻzi bosib oʻtardi, ammo chempionlikka yetish uchun oʻzini oʻzi takomillashtirish kerak edi — va bu Pep bilan boʻldi.

Qani endi, buni gapirish qiyin boʻlsa-da — oʻshani eshitamanmi, sizlarning hammangiz 2011-yilning may oyida QPRga qarshi oʻyinning soʻnggi daqiqalarida nega shunday qilib qichqirgansiz? Meni soʻrang, men aytaman: oʻzimizning yuragimizni oʻz qoʻlimlarimiz bilan ezib qoʻygan edik. Oʻsha daqiqalarda oʻrta maydondagi toʻpni yoʻqotmaslik uchun har bir futbolchi oʻzidan keyingi narsani qilgan — lekin umidlarimizni yoʻqotishga toʻgʻri keldi.😂🤡 Ammmo xotiramni oching, chempionliklar osmondan tushib qolgani yoʻq — ular shunchaki oʻsha qon tomilgan vaqtlarni oʻziga singdirgan va shu bilan maydondagi urinishlarni qoʻshib qoʻygan. 2017-yilda chempion boʻlgach, staddan chiqib ketayotganda oʻzi "20 yil davomida finalda yutqazdik" degan odamning yigʻlashi nafaqat bir mavsumning gʻalabasi edi, balki oʻtkan vaqtlarning har bir daqiqasi — oʻzini oʻzi bosib oʻtgan yillarni his qilish edi. PPDA 12.5 boʻlgan vaqtlar endi barcha uchun masxara boʻldi, chunki Pep kelganda ular oʻyinni oʻylab oʻynashni oʻrgandilar — De Bruyne oʻzining paketlarini sentimetrcha aniqlik bilan qoʻllay boshladi, Agüero esa oʻz texnikasi bilan taktikaning ikki tomonlama qilib ishlata boshladi. Shuning uchun men oʻzimga savol beraman: chempionliklar osmondagi oyna bilan kelar edi, deb haqiqatan ham oʻylaydigansizmi? Yoʻq, ular shunchaki oʻsha qorongʻu vaqtlarda toʻplangan qon bilan ifodalangan — va bu qonni xammaning yuragiga singdirish uchun Pep kerak edi.

Bu nima endi😤💢... o'zimizning tariximizni olib, to'g'ridan-to'g'ri yuzimizga urish shundaymi?! Qani, ochiqchasiga aytaman — men shu QPR haqida gapiryapman, vaqti-vaqti bilan esla borsam qoʻlimdan gasht tortganimdek boʻladi!😭 Endi mana shu GavharNavbahor772 qiz qaysi qozonda o'tirib, nimalar gapirmoqda... o'zimizni yoʻqotib yuborganimizdek his qildik oʻsha vaqtlarda, lekin keyin Pep kelib, bu yoʻqotishlarni oltinga aylantirib qo'ydi! Ayt, bu qanday gaplar?🙄 "O'zimizning yuragimizni o'z qoʻlimlarimiz bilan ezib qoʻygan edik" — bu yerda kimlar bir-birini xafa qilishdi? biz chempionlik uchun kurashgan jamoamiz, mag'rurlik uchun emas!🔥 Vaqti kelganda Agüeroning oldingi qoʻlini ko'tarib, chempionlikni nishonlagan vaqtimizni eslang! Bularning hech biri uzoq vaqt davomida yurakka qarshi kurashgani yoʻq — oʻzlarini yigʻishtirib, yangi tarix yozdilar! Va PPDA 12.5?😂 Bu yerda eng yaxshi analitiklar oʻz fikrlarini ifodalashardi, lekin ular orqasida oʻtirganlar bor edi! Muxlislarning koʻzlaridagi yoshlarni, ular 20 yil davomida finalda magʻlub boʻlgan vaqtlarni koʻrib oʻtirgan edilar! Oramizda gap shu — chempionliklar osmondagi oyna bilan kelganmi? yoʻq, ular yuraklardagi oʻsha qonli yoʻllarni bosib oʻtib kelgan!

naho, o'zingizni eshiting... sizlar shu yerda chempionliklar osmondan tushib qolganini aytursizlar, lekin tarixga qarshi chiqmayapsizmi? shuni ochiqchasiga aytaman: chempionliklar osmonda osilgan tovush emas, ular uning yaxshi chiqqan nuqtasi edi — bunda asosiy narsa ularni olish uchun qilgan kurash va qilgan harakatlardir. Pepning kelishi bilan tarix oʻzgartirildi, lekin ularni koʻrsatgan birinchi narsa bu futbolchilarning oʻzlarining qon toʻkkan vaqtlari edi. oʻsha 2010-2016 yillar qorongʻuligi — bu shunchaki oʻtib ketadigan vaqt emas, bu chempionlikka yo'l ochib bergan tajriba va saboqlar edi. sizlar PPDA 12.5 va orqadagi yuraklarni eslayapsiz, lekin nima uchun Agüero 2012-yilda guruh bosqichida "Barselona" dan soʻng 6-daqiqada gol urib qo'yganini unutdinglar? bu chempionliklar osmondan tushib qolgani yoʻq, ular oʻsha vaqtlarda har bir daqiqasida qon ter bilan qoʻlga kiritilgan! va boshqa gapirmayman — chempionliklar osmondagi oyna bilan kelmasdi, ular shunchaki kelajakdagi chempionlar orqasida yurganlar!

Oshiqdek yodim, 2013-yilning kuzida, "Uembli"da boʻlib oʻtgan Capital One finalida ham bir xil dramani tomosha qilgan edik — o'zim Stad daryosi bo'yidagi oʻzimning qahvaxonamda, musht bilan ekranga urib, qoʻshni stoldayilar bilan birgalikda "Yana yoʻq!" deya qichqirgan edim. Finalda mag'lubiyatga uchragan vaqtlar shunchaki ochko'zlik emas edi, bu mening umrimdagi harbiy darajada zo'r kechirilgan vaqt edi — televidenie ekranidagi qora rang o'sha paytda yuragimga toshdek tushardi. Ammo Pep kelgach nima boʻldi? 2017-yilning noyabrida, Anfieldga qarshi oʻyinda, De Bruyne toʻpni yoʻqotib, soʻnggi daqiqada Agüero toʻpni oldi — va men oʻsha lahzada toʻpni butunlay boshqa koʻrdim. Bu chempionliklar uchun boʻlgan eng ogʻriqli vaqtlardagi oʻyindan koʻra koʻra boʻlgan oʻyin edi: De Bruynening passlarida aniqlik yoʻq edi, Agüeroda esa vaqt yoʻq edi. Ammo Pep ularni o'zgartirmadi — u ularning asosiy nuqtalarini ishlata boshladi. 20 daqiqa oʻtgach, men Stretford Enddan "Ini qoʻy, De Bruyne!" degan qichqirigʻni eshitdim — va toʻp nishonga tegdi. Shu vaqtda men bilib qoʻydimki, ular endi boshqa jamoadir.

Bir vaqtlar koʻrganim yoʻq edi — bu chempionliklar chetga qoʻyib yuborilgan vaqtlardagi qon va ter boʻlganligini? Hmm, Loko ajoyib raqam keltirmoqda: PPDA 2011-yilda 12.5 edi, endi esa 6.2. Mana shu koʻrsatkichning oʻzidan koʻrinib turibdi — oʻsha vaqtlarda jamoaning yuragi oʻyindan oldin boʻsh boʻlardi, maydonda esa qon ter bilan kurashardi. Lekin Pep bilan nima boʻldi? Ular oʻyinni oʻylab oʻynashni oʻrganib olishdi. 2017-yilda chempion boʻlish qanchalik yengil edi deydi koʻplar, lekin oʻzlaridan soʻrashadi: oʻsha vaqtlarda jamoaning qanday oʻzini oʻzi bosib oʻtgan vaqtlari boʻlgan? De Bruyne oxirigacha paket yetkazib berishni oʻylab oʻynay boshladi, Agüero esa texnikasi bilan taktikani birlashtira boshladi. Bu toʻgʻridan-toʻgʻri oʻyinchilarning oʻzlarini qayta ixtiro qilishlari edi — oʻsha paytda jamoa oʻz tarixini oʻz qoʻlida yozayotgan edi. Oʻzingizni eslang: 2021-yilda Aston Villaga qarshi oʻyinda Kevin yoʻqotib qoʻygach, De Bruyne oʻzini himoyachi kabi his qildi va 40 daqiqa maydonning oʻng tomonida ishladi. Keyin tanaffusdan soʻng yana oʻz oʻrniga qaytdi va ikki golli uzatmani amalga oshirdi. Bu oddiy jamoa oʻyini emas edi — bu xalqaro darajadagi strategiya edi. Shunday qilib, chempionliklar osmondagi oyna bilan kelganmi? Yoʻq, ular oʻsha qorongʻu vaqtlarda toʻplangan qon bilan ifodalangan. 2011-yilning may oyida QPRga qarshi oʻyinning soʻnggi daqiqalarini eslang — ularni magʻlubiyat bilan tugagan vaqtlar boʻlmasa, keyingi chempionliklar shunchalik shiddatli boʻlmas edi. Pep ularni oʻz tarixlarini oʻz qoʻllarida yozishga majbur qildi. Va shunday qilganlari uchun minnatdorchilikni bildirish kerak.