Manchester Siti yaxshi jamoamizmi yoki Gvardiola eng yomon murabbiyimizmi
Qani, urush boshlanay deb oʻylardim, barchani koʻtaramiz-ku! Psixologik urushdan oldin ichimni ichib olsam boʻladimi?
Bu yerda qizgʻin qizgʻin gaplashurtaqan boʻlsa, bor shunchaki — Manchester Siti yaxshimi yoki Gvardiola yomonmi? Ochigʻini aytaman: agar bu jamoa haqida boshqa darajaga koʻtarilib oʻtishni xohlaysan, hozir vaqt! Chunki yigʻilgandan soʻng, oʻtkan mavsumlarni eslasak, "uzoqqa oʻtgan chempionlar" laqamizga loyiq darajada chiqib ketganmizmi? Qoʻllarimizni yuvib, yangi boshlangʻichni oʻrnatib qoʻymasdan oldin.
Gvardiolaning taktikasi — bu oʻtgan 10 yilda bir necha marotaba sizlarga bu muxlislar oʻzlariga kelib qoʻygan kabi tuyuldi. Boshidan aytaman: aytinglar, kechiraman, lekin taktika unchalik ham kulgili emas. Chunki, eshitaylik, oʻtkan mavsumda har bir oʻyinda 80% dan ortiq toʻp bilan oʻyindi, lekin natija yoʻq edi. Masalan, soya oʻyinlarimiz: Kiyev, Dortmund... Bir marta ketdi, yana bir marta ketdi. Qayerda esa toʻp bilan qoʻynib qolibdi. Oʻshanda toʻp bilan oʻyinmizdan oʻrtada qolib ketganimizni koʻrib, oramizda gap ketardi: "Umuman boʻlsin, chempion boʻlgandik, toʻp bilan oʻyinimiz yoqadi!" Bu, doʻstlar, qisqasi — oʻzimizni aldash.
Raqamlar yolgʻon gapirmaydi, biroq yuraklarimiz uchun quruq raqamlar yetarli emas. Agar Gvardiolaning taktikasi keltirgan deb oʻylagan boʻlsangiz, oʻtgan mavsumda toʻliq oʻrtoqlik qildik — magʻlubiyat bilan. Keyinroq eslatib qoʻysa — soʻnggi yillarda chempionlar ligasida har safar oʻyindan chiqib ketayotgani, guruh bosqichida koʻp vaqtlarini oʻtkazayotganini. Bu ham aql bilan tushunarli, chunki toʻp bilan oʻyin kamroq natija olib keladi, buni ham soʻngi oʻyinlardagi vaqt bilan hisoblab koʻring: 60-daqiqada toʻp bilan oʻyinni ajratib qoʻyganimiz, soʻngi oʻn daqiqada oʻyinni qaytarib olish uchun toʻsatdan tepki yoʻlga qoʻymay deb qolaveramiz.
Muxlislar toʻplanishini kut — buni sen ham bilasan. Bir oyda 5 ta oʻyinda magʻlubiyatni koʻrsatib, soʻngi daqiqalarda oʻyindan chiqib ketish oʻzi bilan qandaydir umidsizlik keltiradi. O'ylayman, bu jamoaning asosiy yoʻlida barcha muxlislar oʻz hissasini qoʻshishi kerakligini his qilishlarini bilishingiz kerak, ammo taktika vositasida qolmasdan, oʻyinchilar oʻz ruhiy holatlarini saqlab qolishlari uchun vaqt va imkoniyat talab qilinadi.
Roiing qancha edi eslataymi? Pepning "katta oʻyin" deb atalgan strategiyasi boʻyicha, soʻnggi mavsumda oʻrtacha joylashuv: Premier ligada 2-oʻrin, chempionlar ligasida guruh bosqichidan oʻta olishmasdan keyingi bosqich. Bu ham tafsilot emasmi?
Bu lotereya, futbol emas.
Esingizda boʻlsin, soʻnggi 5 oʻyinda magʻlubiyat keltirgan „katta oʻyin“ning taʼsirini koʻrmadingizmi? 90 daqiqa oʻtib ketganda, toʻp bilan oʻrtoqlik qilish ham oʻz ahamiyatini yoʻqotadi. Bu yerda oʻsha soʻngi daqiqalarni oʻylab koʻring: 3 ta oʻyinda qoʻshib berilgan vaqtda gol yoʻq — bu hech nima emasmi?
Shuningdek, chempionliklar boʻyicha raqamlar bor: oʻtgan 4 mavsumda 3 marta Premer-liga, 1 marta chempionlar ligasi. Ammo oʻtgan yil guruh bosqichidan chiqish? Bu bizning „taktik kulgini“ sifatida koʻrsatilayotgan narsa mi? Raqamlar yolgʻon gapirmaydi, lekin bu yerda sababni ham koʻrish kerak: toʻp bilan oʻyin ushbu jamoa uchun avtomatik chempionlikni taʼminlay olmaydi. Pepning taktikasi Gvardiola davridagi eng yaxshi mavsumlarimizni taʼminladi — bu fakt, lekin oʻtgan mavsumdagi „oʻz-oʻzini aldash“ga olib kelmasligi uchun jamoani qayta tiklash talab etiladi.
Oʻyinchilar har safar soʻngi daqiqalargacha janglashmoqda, ammo taktika ular uchun zindon boʻlib qolibdi. Jamoani rostga qoʻyish uchun biroz vaqt kerak — yangi strategiya, yangi ruh. „Toʻp bilan oʻyin yaxshi“ degan gapdan foydalanish oʻrniga, natijaga eʼtibor qaratish kerak.
5-6 oʻyinda magʻlubiyatlar kerakmi? 😱 Xuddi shu guruhdagi oʻyinlarga qaytsak — Dortmundda 2:0 oldin, soʻngi 20 daqiqada 2:2 boʻldik! Raqiblar soʻngi daqiqalarda toʻp bilan oʻyinimizdan foydalanib oʻynashdi va natija yoʻq! ⚽🔥
Bu jamoaning ruhini soʻrayapsanmi? Jamoa qolgan vaqt uchun yuragi bilan oʻynaydi, taktikasi esa ularga oʻylab yurishni oʻrgatadi! Odamlar soʻngi daqiqalarda chiqib ketishadi, chunki ularning oʻzi ham umidsizlanib qoʻyadi — Pepga qaramay! Ularning koʻzlarida men yomonlikni koʻraman... lekin ularning mehnatini ham... yoʻq, umr boʻyi bitmaydigan bir narsa!
Gvardiola aql bilan chempionlik keltirmagachmi?! 4 mavsumda 3 Premer-liga va bitta chempionlar ligasi — bu omadmi?! Oʻsha „oʻz-oʻzimizni aldash“ oʻyinlari nega kerak? Hammamiz bilamiz — toʻp bilan oʻyin yaxshi, lekin chempionliklar uchun etarli emas! Pep shuni tushunmasa, bu uning muammosi boʻladi! ⚠💔
Jamoani qutqarmoqchi boʻlsang, oʻyinchilarning soʻngi daqiqalardagi hissasini hisobga ol! Ular uchun murabbiy oʻrniga yurak kerak!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Nega bir vaqtlar boʻlsin, soʻnggi mavsumdagi omadsizliklarni Pepning omadiga bogʻlashganingizda notoʻgʻri fikr borligini koʻraman. Oʻtgan 4 mavsumdagi chempionliklar — bu har qanday jamoa uchun orzu qilingan koʻrsatkich va gʻalabalar yuzaga kelganligi sababli, Pep Gvardiola aql bilan chempionlik keltirgani haqqoniy fakt. Ammo hozir vaqt asosiy boʻlsa, oʻtgan mavsumdagi guruh bosqichidan chiqish ham shunday oʻsha chempionliklar bilan solishtirish mumkinmi?
Oʻylayman, sizlar bilan birgalikda jamoaning soʻnggi oʻyinlaridagi dinamikani kuzatib chiqsak, "toʻp bilan oʻyin yaxshi" degan gapni qoʻllash oʻrniga, oʻyindagi soʻngi daqiqalardagi intensivlikka eʼtibor qaratish lozim. Chunki, oxir-oqibat, chempionliklar uchun asosiy narsa — gʻalaba. Raqamlar yolgʻon gapirmaydi: oʻtgan mavsumda qoʻshib berilgan vaqtda yoʻqotgan gol yoʻqligi ham shuni koʻrsatadiki, toʻp bilan oʻyinning oʻzi chempionlikni taʼminlamaydi.
Gvardiolaning taktikasi boʻyicha ochiq gapirsak, uning oʻyinchilarga qoʻygan talablari ularga yoʻlni koʻrsatadi, ammo soʻngi daqiqalardagi oʻynash uslubi ham oʻzi bilan yangi muammolarni olib keladi. Jamoa oʻyinchilarining soʻngi vaqtlardagi ruhiy holati va taktikaga boʻlgan ishonchi, bu mavsumdagi maʼlumotlardan dalolat beradi.
Yurak bilan oʻynash — bu gʻalabaga olib keladigan asosiy yoʻl. Bu mavsumda oʻzgarishlar kuzatilishi kerak, chunki chempionliklar vaqt oʻtishi bilan oʻzgarib turadi. Jamoa oʻynashi mumkin boʻlgan yangi strategiya va ruh bilan soʻngi daqiqalardagi qiyinchiliklarni yengish yoʻlini topishi kerak.
xG > hissiyot.
sportchi o'laroq mening davrimda ham shunday bir jamoa bor edi — "Manchester Yunayted", lekin boshqa gap, boshqa vaqt. o'sha paytlarda "to'p bilan oʻyin" degan tushuncha hali yangi edi, hamma "qalb bilan futbol"ni yaxshi koʻrar edi. men oʻsha yillardan qolgan birta eslatmani eslayman: 2008-yilda Moskvadagi finalda Gerrardning soʻnggi daqiqadagi goli — mana shu, doʻstlar, o'sha vaqtlarda ham jamoalar chempion boʻlish uchun yuraklarini olishib chiqishardi. keyinroq, 2010-yillar boshida, men o'zim kichik biznesimni boshladim, shunda allaqachon Pepning vaqtlari kelgan edi. o'shanda uning jamoasi haqida gap ketganda, odamlar "-bu qanday taktika bu? toʻpni aylantirib qoʻyishdan boshqa ish qilmayabti" deb hayron bo'lib qolardik. lekin keyinroq vaqt oʻtib, chempionlar ko'tarilishi boshlandi va hamma tushundi — bu aql ishlashi kerak edi.
qani endi, Manchester Siti haqida gap ketganda, men uchun asosiy narsa — bu klubning o'zgarishi. men o'zimni kunlarimni Gulistonning kichkina do'konida o'tkazgan holda, Manchesterdagi stadionlarga borishni xohlardim, lekin hamma vaqt boshqa narsani eslayman: 2016-yilda birinchi Premer-liga chempionligini qoʻlga kiritgan paytlarni... o'shanda hali Gvardiola kelmagan edi, jamoada boshqa ruh edi. keyin u kelib, oʻz uslubini oʻrnatdi — toʻp bilan oʻyin, operativ harakatlar, barcha oʻyinchilarning texnik jihatdan oʻsishi. lekin aytaman, hozirgi vaqtda qizgʻin bahslar boshlanganda, mening qalbim ikki tomonlama: yurakim borki, chempionliklar koʻrganimdan faxrlanaman, lekin bir vaqtning oʻzida shu soʻngi daqiqalardagi "yo'qotilgan umid"larni ham his qilyapman.
chunki, jiddiy boʻlsa, agar chempionliklar uchun yetarli boʻlmasa — toʻp bilan oʻyin yaxshi, lekin gʻalaba yo'q, unda nima uchun o'yinchilarning soʻngi vaqtlardagi mehnatlarini his qilishmaydi? mening do'stimning oʻgʻli Manchesterdagi akademiyada oʻynaydi, u deyishicha, keyingi mavsumda jamoaga yangi oʻyinchilar kelmoqda — vaqt oʻtishi bilan Gvardiolaning taktikasi ham oʻzgarishi kerak, boshqa yoʻllarni topishi lozim. aytish kerakki, mening vaqtimdagi jamoalardek emas bu — ular davomida chempionliklar bir zumda kelmagan, ammo yaxshilanish uchun vaqt mavjud boʻlgan edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ah, to'g'ri shunday — barchangizning gaplaringizda biror narsa yo'qolib ketayotganini his qilyapman! Xo'sh, yuqoridagi xabarlarni o'qib chiqdim, ammo hech kim aslida nima uchun Manchester Siti allaqachon yillar davomida "o'z-o'zini aldash" deb ataladigan ahvolda ekanligini to'liq tushuntirmadi. Chunki haqiqat shu: bu jamoaning asosiy problemi — Gvardiolaning taktikasi emas, balki o'yinchilarning o'zi!
Bilasanmi, qayerdan boshlash kerak? Birinchi navbatda, oʻtgan mavsumdagi 3-1 hisobidagi mag'lubiyatni o'ylab koʻring — Dortmundda! 80% toʻp bilan oʻyin va umuman natija yoʻq. Nega? Chunki o'yinchilar oxirigacha borishni bilishmaydi! Ular toʻp bilan oʻyinda oʻzlarini yaxshi his qilishadi, lekin soʻnggi daqiqalarda ruhiy holatlari barham topadi. Pepga koʻproq vaqt berilsin deysizlar, ammo vaqt berish bilan uning taktikasi oʻzgarmaydi — u hali ham toʻp bilan oʻyinni afzal koʻradi!
Va yana bir narsa — chempionlar ligasidagi guruh bosqichidan chiqish! Bu qanday boʻla oladi? 4 mavsumda 3 Premer-liga, lekin chempionlar ligasida guruh bosqichidan oʻta olishmaslik? Buni qayerga qoʻyish kerak? Bu "taktika kulgisi" emas, bu jamoa uchun mavjud boʻlgan qandaydir chalkashlik! O'yinchilar gʻalaba qozonishni unutib qoʻyishgan, ular uchun asosiy narsa — toʻp bilan oʻyinni davom ettirish!
Va eng asosiysi — bu mening shaxsiy nazarim: Manchester Siti yaxshi jamoamizmi yoki yo'qmi? Javob: ha, yaxshi jamoamiz! Ammo Pepning taktikasi oʻzi bilan yangi muammolarni olib kelmoqda. Ular chempion boʻlishlari mumkin, ammo toʻp bilan oʻyin uchun, agar ular oxirigacha borishni oʻrganmasalar, bu mumkin emas!
Qisqasi: Gvardiolaning taktikasi jamoa uchun foydadan ko'ra zarar keltirmoqda, chunki ularning o'yinchilari oxirigacha borishni unutib qoʻyishgan! Va bu yurak bilan oʻynash bilan almashtirilishi kerak! 💔⚽
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Qani endi,Gvardiolaning oʻzagi nima edi edi? 5 mavsum oldin chempionliklar bilan boshlaganida, hamma „Pep aql bilan oʻyaydi“ deb hayron boʻlar edi, endi esa „toʻp bilan oʻyin kamroq gʻalabaga olib keladi“ degan gaplar aylanmoqda. Kunning o'zi boʻlibdi — oʻtgan mavsumda chempionliklar yoʻq edi, ammo bunga sabab qidirayotganda asosiy sababga, ya'ni oʻyinchilarning soʻnggi daqiqadagi his-tuygʻulariga eʼtibor bermayapmiz.
Garchi raqamlar yolgʻon gapirmasin — soʻngi oʻyinlarda qoʻshib berilgan vaqtda yoʻqotilgan gol yoʻqligi toʻp bilan oʻyinning foydasini koʻrsatmaydi, lekin bu jamoaning asosiy qiyinchiligi — oʻyinchilarning soʻnggi vaqtlardagi ruhiy holati! Ular bir vaqtlar yurak bilan oʻynagandek hozir boʻlmayaptilar — nima uchun? Chunki ular oʻrtada qolib ketganlar va oxirigacha borishni unutib qoʻyishgan!
Bo'ladida,meningi vaqtlaridagi muxlislar hisoblariga qaytsak — oʻtgan yillarda guruh bosqichidan chiqishlar yoʻq edi, ammo soʻnggi mavsumda buni koʻrib chiqamizmi? Raqiblar soʻngi daqiqalarda toʻp bilan oʻyinimizdan foydalanib, natija qilib qoʻyishdi! Bu qanday taktika bu?! Devorlarga urilib qolmoqdamiz — toʻp bilan oʻyin yaxshi, lekin gʻalabaga olib kelmayapti!
Vaqti kelib, oʻyinchilarga soʻngi vaqtlardagi gʻalabalar uchun yurak kerakligini uqtirish kerak! Gvardiola aql bilan chempionlik keltirgan vaqtlar bor — haqiqatan ham shunday, lekin bu mavsumda boshqa yoʻlni topish kerak: oʻyinchilarni soʻngigacha jang qilishga oʻrgatish!
Bolaligimdan tribunada.
ah, shunday gapirishga vaqt yetmasdim...
sizning gaplaringizda hayotiy nuqtani tushunmayotganingiz yoʻqmi? oʻtgan mavsumdagi guruh bosqichidan chiqish — bu chempionliklar yoʻqligi sababmi? otamiz hech qachon bunday gapirmagan edi, menga futbolni oʻrgatgani uchun minnatdor boʻlsam ham, undan tortib shuni oʻrgandim: chempionliklar bir kechada kelmaydi, ularni kun kun orttirib borasiz. 2016-yilda birinchi chempionlikni qoʻlga kiritgandek, oʻtgan mavsumdagi guruh bosqichidan chiqishlar ham vaqtinchalik, vaqt oʻtishi bilan oʻsib boradi.
oʻshanda Avliyo Jonning cherkovida boʻlib oʻtgan oʻyini eslayman — men oʻsha yillarni koʻrgan odamman, bizning futbolimizda soʻngi daqiqalardagi ruh asosiy narsa edi. lekin keyinroq vaqt oʻzgarishi bilan hamma narsa oʻzgarti... toʻp bilan oʻyin — bu aql, bu harakat, bu taktika yangi asrga mos kelmoqda. chempionlar ligasida guruh bosqichidan chiqishlar boʻlsa-da, Premer-ligada oʻz yoʻliningizda davom etishingiz kerak — chempionlik uchun asosiy narsa gʻalaba, yoʻq — toʻp bilan oʻyinni yaxshi koʻrishni unutmang.
ha, soʻngi vaqtlardagi yoʻqotilgan ochkolar yurakni ezadi, lekin aql bilan oʻyin va gʻalaba oʻrtasida qolib ketmagansizmi? chempionliklar yoʻq degani, jamoani qoʻyib yuborish kerak degani emas. vaqt kerak — Gvardiola oʻz uslubini oʻzgartirishi mumkinmi, oʻynayveradi, yangi oʻyinchilar kelmoqda, bu vaqtda sizlar qanoatlanmaysizmi? mening vaqtlarimdagi jamoalarda ham chempionliklar ertaroq kelmagan edi, lekin yaxshilanish uchun vaqt mavjud boʻlgan edi.
mana, chempionlar ligasida guruh bosqichidan chiqish — bu Pepning taktikasi yoʻqolib ketdi deganiga dalilmi? yuqoridagilarni eslang, oʻshanda ham guruh bosqichidan chiqishlar mavjud edi, lekin soʻngi vaqtlarda yoʻqotilgan ochkolar — vaqtinchalik, vaqt oʻtishi bilan barcha narsa oʻzgardi. sabr bilan kutib olsak, Manchester Siti ham oʻz yoʻlini topadi... toʻp bilan oʻyin yaxshi, lekin gʻalaba uchun vaqt kerak.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
5:0 hisobida gʻalaba qozonishimiz kerak edi. Dortmundda, soʻnggi 20 daqiqada — oʻylab koʻrishadi, shundaymi? Dushanba kuni oʻzaro uchrashuv boʻlib oʻtgan. Yigitlar oʻyinning asosiy vaqtida toʻpni aylantirib qoʻyishardi, toʻxtaganda esa raqiblar hududida oʻynamasdan, oʻz hududimizdan chiqib ketishardi. Keyingi oʻyinda yana toʻp bilan oʻyin — lekin bunda qanday gʻalaba? Oxirida yoʻqotgan imkoniyatlar qayerga ketdi?
Mana, oʻsha oʻyinlardagi qoʻshib berilgan vaqtlar haqida gapirmoqchi edim. Oxiridagi 15 daqiqada 2:0 dan 2:2 ga tenglashish — bu hisob bilan aqlni almashtirib qoʻymaganmi? Gvardiolaning taktikasi oʻzi bilan nimani keltirib chiqarmoqda — oʻyinchilar oxirigacha borishga oʻrgatilmagan. Ularning ruhi yoʻqolmoqda, chunki toʻp bilan oʻyinda gʻalaba qozonish yoʻlini oʻrgatib berilmagan.
Bir vaqtlar oʻtgan chempionliklar bilan boshlangan yoʻl — hozirgidan boshqa edi. Oʻshanda ular soʻngi daqiqalarda ham gʻalaba uchun kurashishardi. Endi esa, toʻp bilan oʻyinning oʻzida yoʻqotilgan gʻalabalar yuzaga kelmoqda. Devorlarga urilib qolmoqdamiz — aql yaxshi, lekin gʻalabaga olib kelmayapti. Va buni Pep ham payqab qolgan bo'lsa kerak, chunki oʻtgan mavsumdagi guruh bosqichidan chiqishlar — bu hech narsa emasmi?
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
2017-yilda birinchi chempionlikni qoʻlga kiritganimdan soʻng, oʻziga xos oʻzgarishlar boshlanganini his qildim — oʻsha vaqtda jamoada "yurak bilan oʻyin"ga boʻlgan mehrgarchilik juda koʻp edi, chunki oʻsha paytda Premer-ligada gʻalaba uchun qoʻpollik ham tabiiy hisoblangan. Lekin vaqt oʻtishi bilan va Gvardiolaning kelishi bilan barcha narsa oʻzgarib keta boshladi: men 2012-yilda "Manchester Yunayted" muxlisi sifatida Angliyaga borganimda, koʻrgan oʻyinlarning hammasida ham soʻnggi daqiqalardagi gʻalabalar ruhini his qilgan edim — oʻshanda ham toʻp bilan oʻyinning afzalliklari mavjud edi, lekin ularning ichida gʻalaba uchun kurash hali ham asosiy edi.
Shuni tushun: Menning bu mavsumdagi kechinmalarim juda oddiy — oʻshanda chempionlar ligasidagi guruh bosqichidan chiqishlar yoʻq edi, chunki jamoamizda soʻnggi vaqtlardagi instinktlar mavjud boʻlgan. Lekin hozirgi vaqtda — toʻp bilan oʻyinda davom etayotgan jamoamizning soʻnggi daqiqalardagi ruhiyatini qayerga qoʻyish kerak? Bu mening doʻstlarimning oʻgʻli ham aytib oʻtganidek, vaqt oʻtishi bilan yangi oʻyinchilar va yangi taktikalar kelishi mumkin, lekin asosiy masala shu — oʻyinchilarning oxirigacha jang qilish instinktlari yoʻqolib borayotganini kuzatmoqdamiz. 3:1 hisobidagi Dortmunddagi magʻlubiyatni koʻrganimdan soʻng, barchamiz uchun asosiy savol paydo boʻldi: "Bu qanday futbol bu?" Chunki toʻp bilan oʻyinda davom etish yaxshi, ammo soʻnggi daqiqalarda yoʻqotilgan imkoniyatlar — bu jamoaning qanchalik gʻalabani istayotganidan dalolat beradi.
xG > hissiyot.
Qani endi, barchangizning birinchi qatorlardagi gaplarida bir narsa yo'qolib ketayotganini his qilyapman... Gal, toʻp bilan oʻyinning oʻzi haqida o'ylang: Dortmunddagi 3-1 magʻlubiyatdan soʻng hammamizning qornidan oʻtib ketdi, lekin aytaman — bu shunchaki "oxirgi daqiqalarda ruh yo'q" deb gapirmaydi, balki... mana shunday boʻladi!
O'tgan mavsumda chempionlar ligasidagi guruh bosqichidan chiqishlar haqida gap ketganda, barchangizning xotirasiga tushgan bir narsa bor — 2016-yilda birinchi chempionlikni qoʻlga kiritgandik, ammo keyingi mavsumlar shu yoʻldan oʻtmagandik! Nega? Chunki oʻshanda jamoada "yurak bilan oʻyin" gʻoyasi mavjud edi — oʻsha paytlarda oʻyinchilar oxirigacha kurashishni bilishardi, hatto toʻp bilan oʻyinda ham! Endi esa, chempionlar ligasida guruh bosqichidan chiqishlar vaqtinchalik, lekin Premer-ligadagi gʻalabalar uchun vaqt kerak — toʻp bilan oʻyin yaxshi, ammo gʻalaba uchun kurashmasangiz, buni qayerga qoʻyish kerak?!
Gvardiolaning kelishi bilan jamoada yangi ruh paydo boʻldi — toʻp bilan oʻyin, operativ harakatlar, texnik jihatdan oʻsish. Ammo aytaman, hozirgi vaqtda qizgʻin bahslar boshlanganda, mening qalbim ikki tomonlama: chempionliklar koʻrganimdan faxrlanaman, lekin bir vaqtning oʻzida shu soʻnggi daqiqalardagi "yo'qotilgan umid"larni ham his qilyapman.
Va yana bir narsa — barchangizning "Gvardiolaning taktikasi jamoa uchun foydadan ko'ra zarar keltiribdi" degan gaplariga! Aslida-chi, Pepning taktikasi jamoa uchun yangi muammolarni olib keldi, ammo bu vaqtinchalik! Jamoa vaqt oʻtishi bilan oʻz yoʻlini topadi — toʻp bilan oʻyin yaxshi, ammo gʻalaba uchun vaqt kerak!
Bu lotereya, futbol emas.
Nega savolni shunday qo'yish o'zimizni aldash bo'ladi? Qani, birinchi bo'lib shuni aytamanki — Manchester Siti yillar davomida yuqori darajadagi futbol o'ynab, oʻyinchilarni texnik jihatdan rivojlantirgan jamoamiz. Lekin bajonidil boʻlsak, shu soʻnggi mavsumdagi guruh bosqichidan chiqishlar — bu Peping taktikasi yoʻqolib ketdi degani emas, balki vaqtinchalik muammo. Jamoada yangi oʻyinchilar kelmoqda, rivojlanish davom etmoqda, vaqt kerak.
Bilmisizmi, oʻtgan mavsumda Dortmundda boʻlgan oʻyinda 3:1 hisobidagi magʻlubiyatning asosiy sababi — oxirgi daqiqalardagi instinktlar yoʻqligi edi. Ammo bu Gvardiolaning aybi emas, chunki uning taktikasi jamoani yuqori darajaga olib chiqqanligini koʻrib turibmiz. Masalan, oʻtgan mavsumda Premer-ligada gʻalaba qozonganimizni unutib qoʻymasak — toʻp bilan oʻyinning ustunliklari aynan shu chempionliklarga olib keldi.
Gvardiola esa vaqt oʻtishi bilan oʻz uslubini moslashtiradi — yangi oʻyinchilar bilan ishlay boshlaydi, deyarli har mavsumda o'zgarishlar mavjud. Masalan, oʻtgan mavsumdagi guruh bosqichidan chiqishlar — vaqtinchalik, vaqt oʻtishi bilan barcha narsa oʻzgariydi, chempionlar ligasida ham oʻz yoʻliningizni topasiz. Bu yerda asosiy narsa — sabr! O'zimizni aldashga hojat yoʻq, Pepning kelishi bilan jamoamiz rivojlandi, lekin bir vaqtning oʻzida oʻyinchilarning ruhiyatidagi oʻzgarishlarni ham hisobga olish kerak.
Qisqasi, Manchester Siti yaxshi jamoamiz — lekin Gvardiolaning taktikasi haqida ham ochiq gapirish kerak. Undan soʻnggi daqiqalardagi gʻalabalar uchun foydalanish usulini oʻrgatish talab etiladi. Va vaqt oʻtishi bilan barcha narsa oʻz yoʻlini topadi.