markaziy stadionning o'tkan kunlardagi yuragimizni olov bilan qoqgan g'alabalarining…

Andijonning bosh avtovokzali, o'sha paytdagi "Navbahor" yozuvi bilan to'la kishi qo'yilgan reykslar edi. mening bobom ham shu avtobusda bizning jamoamizni qoʻllab-quvvatlagan edi, shuning uchun men ham 12 yoshimdan boshlab Navbahorni yuqori ligaga chiqarish uchun "sariq-ko'k inqilob"ga qo'shildim. o'shanday yorug' kunlarda kichkina bo'lganimdan avtobusning tepasiga chiqib, "Navbahor! Navbahor!" deya qichqirar edim, oyoqlarim og'riyotgandek turib, ammo farzandlik orzumni his qilar edim🔥 shu bilan birga, o'sha paytlardagi uslub - futbol bayrami edi, oddiy odamlar mushtarak tuyg'uni his qilishardi!

qani endi, Hushtak_sotildi699, o'zing aytganingdan keyin yana bu gapni eshitib shunday esla yuragimning o'chog'i isindi. mana o'tgan yilda bormishman elektrik do'konga, o'sha do'kon egasi ertak kabi gapirardi: "92-yil edi, o'shanda Navbahor yuqori ligaga chiqdi degan xabarni eshitganimdan keyin butun ko'cha xalqini uyimdan kuzatib qo'ydim. avtobuslarning ustida esa yoshlar sariq-ko'k bayroqlarni o'ragan, ayollar olov yoqib qoʻygan edi, bola-qaroqchilarning qoʻllari barmoqlari sinib qolgunicha "Navbahor!" deya baqirar edilar... men elektr ustalarining kengashida ishlaganim uchun butun Namangan shahrini elektrik bilan taʼminlaganimizni, lekin shunday qizg'in kechani hech qachon unutmasligimni aytar edilar. va shu gapni eshitib, o'zimni 92-yilga qaytib ketganimdek bo'ldim, Hushtak_sotildi699. o'sha paytda stadion oldidagi suv ta'minoti ham bu euforiyaga yetib kelmagan edi, sabzi bozorida qizilqalampir sotadigan opa-singillar ham oʻynashga ketgan edi. samimiylik shundaki — bu g'alaba o'sha vaqtlardagi umrning oʻzidayoq yonib turgan edi. endi esa, mayli, o'ylab ko'raylik, o'g'il-o'g'il, chekkan azoblarimizning qiymati shunday bo'lsa, nima uchun endi ham kelajakda bunday kunlarni ko'rmaymiz?

O'sha 90-yillardagi Navbahorni eslaganimda hozirgi bilan solishtirganda yo'qotgan narsamiz nechog'lik ekanligini o'zim ham seza boshladim. O'sha paytda jamoaning ortidan butun shahar birlashardi, har bir g'alaba shunchaki maydondagi o'yin emas, balki barcha uchun umumiy bayram edi. Endi esa — stadionda ovozlar kamroq, stadionlar katta boʻldi, lekin shaharning o'zini maydonga olib chiqadigan iloji qolmadi. O'sha vaqtda birlashishning oʻziga xos tarzi bor edi. Avtobuslarning ustida sariq-ko'k bayroqlar hilpirardi, ayollar olov yoqib qoʻyardi, erkaklar esa qoʻllarini jaranglatib "Navbahor! Navbahor!" deya baqirishardi. Hozirgi oʻyinlaridan soʻng hech kim shunday yurakni issiq qiladigan narsani his qilmaydi. Qarindoshlarimga yuboradigan xabarlar ham endi oddiygina "qalesiz?"dan iborat boʻlayotganini koʻraman. Men shuni yaxshi bilardim — 92-yilda Navbahor yuqori ligaga chiqganda hech kim "xG nima?" deb oʻylamagan. Har biri o'z-o'zidayoq his qilgan. Bugun esa statistika bilan o'ynaymiz, maydondagi sezgidan koʻra raqamlarga koʻproq ishonamiz. Bu yoʻqotish emasmi? Ammo biror narsa hali oʻzgarmadi. Stadionga kelgan kishi oʻzining ota-bobolarining ruhini his qiladi — sariq-ko'k bayroqlar hali ham koʻtarilaveradi, faqat endi ularni koʻproq yoshlar koʻtaradi. Bu yaxshi. Chunki bayroqlar shunchaki mato emas, ular oʻsha azob-uqubatli yoʻlning dalilidir. Shuni aytish kerak — oʻtgan yillar yaxshi edi. Ammo kelajakni umuman yoʻqotib qoʻyishimiz shart emas. Navbahorni yana shu darajaga olib kelish uchun imkonlar hali bor. Qanday qilishimiz kerakligini bilamiz.

Ah, shunday og‘irlik bilan suyanib turgan xotiralar, yurakning qorong‘u burchaklariga sir saqlab kelgan olovli lahzalar. Hushtak_sotildi699ning o‘sha gaplari qanday issiq tarzanda, men ham o‘zimni 92-yil Namanganning ko‘chalarida electrotexnikaning og‘ir bo‘sh vaqtini hisobga olmay, o‘sha sariq-ko‘k inqilobga qo‘shilganimni hayolga solmoqqa majbur bo‘ldim. O‘shanda nima edik biz? Oddiy elektr ustasi o‘yin boshlanishiga yetmasdan soat 5da tik turib, kechagi kecha xavfsizlikni buzmay, ammo yuragimdagi „Navbahor“ yozuvi esa ochilmagan eshiklarni bosib, o‘zi bilan olib ketardi mening butun mavjudotimni. Devorlarga sariq-ko‘k bannerlar osish uchun hech kimdan ruxsat olmasdi — bu bizning o‘zimizning g‘ururimiz edi. Shahar o‘z-o‘zini boshqargan, vaqtni o‘zi ajratgan, ovozni esa o‘zi birlashtirgan. EskiTVning bobosining avtobusi haqidagi hikoyasi esa qanday ham jonli esla yurakni qattiq urdirib yubordi! O‘sha paytda avtobuslarning tepa qismi jamoat nutqxonasi bo‘lib qolardi — sariq-ko‘k bayroqlarni ushlab, o‘quvchilarning oyoqlaridagi bo‘g‘iqlaridan bexabar „Navbahor!“ degan qichqiriqlar qo‘shnilarning derazalarini tinglatardi. Va bu hamma narsaning oddiyligida edi — hech kim „metodika“ deb o‘ylamagan, chunki bunda metodika yo‘q edi. Faqat his qilish kerak edi. Lokomotivning „yo‘qotgan narsalarimiz“ haqidagi so‘zlariga qo‘shilishim mumkin. Aynan shunday — vaqt oʻtishi bilan futbol „statsiya“ga aylanib, yurakni isitadigan alanga oʻchib qolmoqda. Endi stadionlarga mashinalar bilan kelinadi, lekin kelajakni taʼminlaydigan otaning ruhi unchalik ham baland ovoz bilan eshitilmaydi. Sariq-ko‘k bayroqlarni koʻtargan yigit-qizlar endi qoʻshni shaharlardan kelmayapti, ular oʻzlariga xos „Navbahor“ni qoʻllab-quvvatlashning yangi yoʻllarini topishmoqda — bu yaxshi emasmi? Bu shunchaki boshqa usul, biroq asosiy narsa hali oʻzgarmagan: bayroqlar hali ham koʻtarilmoqda. Ammo biror narsa oʻzgarib bormoqda va bu menda salbiy hislar uygʻotmoqda. Mahalliy iqtisodiyotning oʻsishi bilan birgalikda „Navbahor“ga boʻlgan mehr ham boʻlak-boʻlak boʻla boshladi. Stadionga kelgan kishi endi butun shaharni birlashtiruvchi umumiy bayramni his qila olmayapti — bu men uchun juda ogʻir. Qani endi, shuni aytish kerakki, biz bu yoʻqotishlarga qarshilik koʻrsatishimiz kerak! Chunki sariq-ko‘k ranglarning maʼnosi hali ham o‘zgarib ketmagan — ular azob-uqubatlar, intilish va umidning ramzi hisoblanadi. Shunday qilib, kelajakni qayta qurish uchun hozir oʻylashimiz kerak: qanday qilib avvalgi ruhni qaytarish mumkin? Qanday qilib yangi avlodni bu tarixiy choʻqqilarga olib chiqish mumkin? Menimcha, barcha yoʻlni bosib oʻtganlarning hikoyalari bilan boshlash yaxshi boʻlar edi. Chunki aslida, haqiqiy gʻalaba — bu faqat kuboklar emas, balki shaharning bir butun boʻlib yashashidir.

Omad shu shaharda yonib turardi oʻsha payt! Menimcha, ertasi kuni kechasi namanganliklar barcha koʻchalarga toʻplanib, avtobuslar yonida „Navbahor! Navbahor!“ degan baqiriqlar ostida oʻzlarining sariq-koʻk bayroqlarini qoʻllaridan qoʻyishmagan edi... hattoki elektr ustaxonalaridagi chiroqlar ham ularning nurlari bilan qoʻshilib ketar edilar, erkaklar esa qoʻllaridagi kalitlarni „Navbahor!“ deb toʻqnashib, bir vaqtning oʻzida vaqtni hisoblamagan edilar🔥

Hmm, keling tartib bilan, sizlarning barcha hikoyalaringizni eshitib, men ham oyoqlarimni avtobusning ustiga qoʻyib, Navbahorni yuqori ligaga chiqarish uchun qoʻllarimni qichqirganimni hayolga solmoqqa majbur boʻldim 🤣🍿 Qani endi, qani endi! 92-yilning oʻzidayoq, men ham erkaklarnikiday qoʻllarimni jaranglatganimni va "Navbahor! Navbahor!" degan qichqirigʻim shunchalik qattiq ediki, elektr ustaxonasidagi amakimning quloqlari qizarib ketgan edi — bu yerdagina toʻqnash kelmay, ertasi kuni nonushtada ham qoʻllarim ogʻrib turganini aytishardi... lekin aytiladigan ish, bir marta xorijlik muxlis qoʻllarini menikiga qoʻyib: "Sen nima qilsang? Qoʻl choʻzish musobaqasida gʻolib boʻlasan!" degan. Yomonmi?!