Meazzada urushayotgan qizil-qora titanlar nafaqat chempion, balki kelajakka ham g'urur…
o‘sha yillar eslar edim, oʻn yetti yoshim, aprel oyi, barchamiz minglab odamlar bilan kommunal avtobuslarga siqilib sig‘ardik, terimizda qizil-qora ranglar, yuraklarimiz esa derbi kunida — 1964-yil chempionlar kubogi finali oldidan. mendagi esda qolgan — italiyaliklar biroz tremlanib qolgan edi, lekin menejer herrera ichidagi olovni o‘chirish uchun birorta chiroyli gap ham aytolmadi, natijada mehmonlardagi real madridlarimizning o‘tini o‘chirdilar.
stadion ichida esa haqiqiy bayram edi: milanliklar shu qadar yaqin edi, qolaversa ular bilan yuz yuz kelishgani — bu allaqachon bitta gʻalaba edi. ammo men uchun asosiy narsa bu imon edi, shunday qilib, Inter shunchaki chempionlikni qo‘lga kiritdi, balki barcha kelajakni ham oʻzining qoʻliga oldi — ularning qichqirigʻini bugun ham eshitaman, balki endi undan ham balandroq!
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Xotiralarimni ochganingda, qizg’inda qolaman o’zimni... 1964-yil aprel oyida men 17 yoshman, oilam bilan birga Interning Galatarasaray bilan o‘tkazadigan shu tarixiy final oldidan poyezdda o‘tirdik. Vagonlar qulflanmagan edi, balki Inter muxlislari qizil-qora bayroqlarni osib chiqishgan, kelajak haqidagi qichqiriqlar endi boshlagan edi. O‘sha kunda Interning o‘yini men uchun allaqachon sehr edi — yoshligimda uydirma gapirib, uyga qaytib olganimdan so‘ng shunchaki "Men bu jamoani sevaman" deb hikoya qilar edim, lekin aslida butun borliqdir edi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani endi, bu interning qizil-qora ranglaridagi sehrini butunlay boshqa darajada his qilganlarim ham bor edi — 1964-yil finalining oldidan milan shahridagi tramvaylarga minganda, hatto shofyorlar ham tormoz bosib qizil-qora bayroqlarni ushlab turishardi, chunki yo'lovchilarning oyoqlari ostida butun shahar nishonlanar edi. hayotimda birinchi marta shunday narsani ko'rgandim: kichik bolakaylar xuddi o'yin-kulgi sifatida ustunning yuqorisidan osilganlar, ayollar esa qo'llarida qizil sharlar bilan birgalikda shovqinli qo'shiqlarni kuylashardi — "inter! inter!". bu kecha memoriya degani nima ekanligini butunlay anglatdi, chunki keyingi kunlarimizda chempionlik kubogi bilan birga bizga yangi umidlar ham kelib qoldi — qandaydir nozik yo'llar bilan, lekin ularning ovozlari bugun ham eshitilib turibdi, ichimizdagi qichqiriqlar esa aslida qaytadan boshlanmoqda.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Eshitganingizda, mening qalbimning bir qismi oʻsha Inter bilan birga yashab qoladi. Chunki oʻsha qizil-qora ruhni hozirgi jamoada ham topish mumkin — ammo oʻziga xos tarzda.
Oʻsha yillardagi Inter uning nomi bilan atalardi: chempionlik shu maʼnoni anglatardi. Bugungi kunda esa chempionlik yoqasida kelajak uchun aslida koʻproq narsa bor — oyoqlar ostiga yotqizilgan barqarorlik va oʻyin gʻoyasi. Oʻsha vaqtlarda maydon qanday olov boʻlar edi — har bir daqiqasi uchun jangovar qilardi, lekin haqiqiy gʻoliblar boʻlardi. Endi esa oʻsha xuddi kabi qattiqqoʻllik, ammo oʻyinni oʻrtaga tashlayverishdek bir holat yoʻq. Barchamiz yaxshi bilamiz, chempionlikni taʼminlab beruvchi narsa oʻt oʻchirilmagan oldinga yugurish emas, balki har bir pozitsiyani mohirona ishlatishdir.
Shunday qilib, oʻsha Inter bugungi Inter bilan bir — oʻxshashlik shundaki, ular ham oʻzlaridagi qizil-qora ruhni tashiydilar. Ammo farqi shundaki, oʻsha paytda chempionlikni qoʻlga kiritish orqali kelajakni oʻz qoʻliga olish mumkin boʻlgan, endi esa kelajakni qoʻlda ushlab turish uchun ishlash kerak. Birinchi Inter nafaqat gʻalaba qozongan, balki oʻziga ishonchini yoʻqotmagan, ikkinchi Inter esa gʻalabaga intilib, oʻziga ishonchni yanada mustahkamlagan.
Men buni shunday his qilaman — bugungi Inter oʻsha paytdagi kabi qichqirmaydi, ammo oʻzining yoʻlida bosqichma-bosqich yurib borar ekan, kelajakdagi qichqiriqlar oʻz vaqtida kelib chiqadi, deb oʻylayman.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O, shu 1964-yilni eslaganimda hali ham qonim qiziydi 😂 Bir marta moshinam bilan Milan aeroportiga tushdim, darvozabonlar yoqasida "Inter" bayrogʻi bilan turgan qizil-qora "FanAutobus"ni koʻrib qoldim. Toʻxtab, koʻzi yoshlarga toʻla ukam bilan gaplashdim: "Do'stim, bu Inter muxlisi!" U esa ovozini baland qilishib: "Ha, lekin men treyning ustida boʻlganman, saning avtobusda yoʻq eding!" — va meni asosiy avtobusga oʻtkazib, oʻzini oʻzi qoraladi! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.