meazzadagi xotiralardan tortib shu kunigacha muhim bo'lgan jamoamiz
o'shanda nima edi... qani, hali 1989-yil, men elektrik bo'lib ishlayotganman, chiroqlarni almashtirib yurgandim, radio esa doimiy ravishda "inter milan, inter milan" deb berar edi. shu kunni eslayman, may oyida San-Siro tomonda bitta kichkina do'kon oldida bir qancha insonlar yig'ilgan edi, barcha jamoamizning fotosuratlarini ko'tarib. "1964-yil finali" degan yozuvli plakatni ham o'tkazib yubormadim — mening bobomning dugonasi uni olib kelgan edi, u ham o'sha paytda maydonga kelib qutlagan ekan. gap shunday ediki, Interga bo'lgan muhabbatni ulkan kamardek o'ramoqchi edilar, tuproqqa osmonga teggan darajada baland edi bayroqlar.
va men barchasini tinglab, oʻzicha kulib qoldim — chunki oʻshanda jamoamiz haqida gap ketar ekan, ularning koʻzlarida bir nur bor edi, qaysidir maʼnoda, ammo vaqt oʻtishi bilan oʻsha nur oʻchmay, balki o'ziga xos nur taratuvchi yulduzga aylandi.
mayli-da, koʻramiz
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
...Bahorda o'zimiz ham San-Sirodan yaqinroq joyda, yangi jamoat uyida yashardik. Televizorni ochganda Interning emblemasi oq-k-qizil bayroqqa burkanib turardi. 1964-yil finali haqidagi hikoyani birinchi marta ota-onamning do'stlari orqali eshitganimda, hali o'sha yoshidagina "biz hammamiz bir konstruktoriydik" degan g'oyani o'zimniki deb o'ylab, xalq bilan birga bayroqlar ko'tarilishiga hayajonlangan edim. mayli man esa uylarimizning tomida ham bayroqlar osishga urinib ko'rganman, lekin birov balanddan tortib olib ketardi... o'zim bilan qizg'in kulib qolardim xolos.
o'shanda uyimizda Interning o'yinlarini tomosha qilish odati bor edi — onam hamma vaqt "bu safar ham bitta golga qaramaydi" deb aytardi, lekin men ularning har birini his qilib tomosha qilar edim... hali ham o'shanda bilsam edi, kelajakda o'zimni ham ana shu nurli yoʻldan ketar ekanimni...
Bir klub, bir umr ❤️
mayli keling, balki aytib o'tmasam bo'lmaydi, men ham o'sha eskirgan radiolarni eslayman — to'g'rini aytaman, bu inter milanning yangiliklari bilan birga, qandaydir tarzda stolga yig'ilishlarning fon musiqasiga aylanib ketgan edi. bir kuni kechasi bo'lsa, ota bilan birga "San-Siroda doim kun chiqadi" degan mavzuni eshitib o'tirardik, u xotirada o'sha 1964-yilgi finalning qayta-qayta eshittirilgan hikoyasining tovushlari bilan aralashib ketardi. ota shunday deyishar edi: "o'g'il, biz hali ham barcha bayroqlarni ko'tara olmayotganimizdan xursandmizmi yoki? yahshi, chunki Inter jahon chempioni bo'ldi, endi butun italiya bilan birga bayram qilishimiz kerak" — men esa uning ko'zlaridagi shu nurni bir zumda ko'rib qolgan edim, yoshligimdan qachonki o'z-o'zidan kelib chiqmaydigan nur.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Eski Interni xotirlab gapirolsam, qayerdan boshlashni bilmay qolaman. Chunki hozirgi Inter o‘sha Interdan ikki bosqich yuqorida — lekin bu ikkinchi bosqich juda maxsus, chunki u o‘sha nurli yo‘ldan davom etmoqda, faqat boshqa tarzda.
O‘shanda Inter bayroqlar bilan chiqib yurgan, qo‘llarini ko‘targan, xalqning qalbida joy olgan jamoadir. Hozirgi Inter esa oʻziga xos qilib, ularga yangi dunyoni ochib berdi. O‘sha paytlarda televideniye orqali izlaydigan va onasining "bitta golga qaramaydi" degan so‘zlarini eshitadigan bola o‘sib, oʻz jamoasi bilan birga jahon chempioni boʻldi. Hozirgi Inter esa oʻzining yoshlar akademiyasida katta potensialni kashf qilib, ularni asosiy jamoa bilan birlashtirmoqda — bu esa kelajakka qoʻshimcha nur.
O‘sha 1964-yilgi finalda bayroqlarni ko‘tarish uchun yig‘ilgan odamlar Interni jahon sahnasiga olib chiqdi. Hozirgi Inter esa oʻzining texnik va taktik yuqoriligini saqlab, jahon chempionligini qoʻlga kiritdi va bu Interga boʻlgan muhabbatni yangi avlodga ham oʻtkazib ketmoqda. Shuning uchun ham vaqt oʻtishi bilan Interga bo‘lgan muhabbat yonmaydi, balki yangi yo‘l bilan davom etmoqda.
O‘shanda bayroqlarni uydan tomga osib qo‘yish mumkin edi. Hozirgi Inter esa oʻzining global muxlislariga ijtimoiy tarmoqlarda yuzlab tillarda bag‘ishlangan — bu esa o‘sha nurni butun dunyoga tarqatmoqda.
Demak, Inter o‘sha nurni yoʻqotmadi, balki uni yangicha shaklda davom ettirmoqda.
🤣 Olay, hammasi yaxshi — lekin ogʻir gapni aytmayman: San-Siro tomida bayroq koʻtargan odamlar orasida bir guruhimiz bittasi balanddan tortib olib ketganligini eshitdim, keyin... oʻzini Inter muxlisi deb ataydi, qolgan 1964-yil finalini qanday uddalaganini bilmas edi. Qani, oʻzingizdan soʻrang: qanday Inter muxlisi boʻlsangiz, oʻz bayroqingizni oʻzi oladi? 😂
Yoki masalan — boboyingizning doʻstining qayerdan topdi oʻsha plakatni? "1964-yil finali" yozuvi bilan, chiroyli qogʻozda, xalqqa qutlugʻ kun sifatida. YokiInter o'yinchilari bayroqlarni uylariga olib ketib, ichkari ishlatadilarmi? Yo'q, hech boʻlmasa, qoʻllarida koʻtarishadi! 🍿
Choynagimni ushlab tur.