mehribon xalq o'g'limiz ozini qayta kashf etmoqda

😱🔥 Qani o'zi, o'zimni to'g'ridan-to'g'ri 1966-yilning yozi, San-Sirodagi birinchi o'yinimda ko'rgan edim! Ota-onam menga qizil-qora rangli futbolkani kiydirib, oyoqlarimni qattiq ushlab turishgan edi — o'ylagindagina xalqimizning milliy ustasi Djalma Santosning baxmal oyoq kiyimlaridagi kestirib chiqadigan kuyosh o'qi! O'zimni o'ng qanot himoyachisi deb o'ylab yurgan edim, tepaga tepkaning barchasini o'zlashtirishga urinardim...

oftobna qarshi oyoqlarimizni qaltiraganimni eslayman, 1967-yilning qishki tunda olovdek o'tar qizil-qora bayroqni yurgizganimni, uning uchida qoraygan qoʻlida Donadoni imzosini koʻrgan edim. qaniydi, balkim o'zim uchun ham noma'lum edi, lekin o'sha kechani o'zimni atigi 14 yoshli qizil-qoralilar himoyachisi deb o'ylab yurganman — otamning boshqa hech qanday gaplarini eslay olmasdim, faqat ularning oyoq kiyimidagi qorong'uga qarab yurganimni...

Oftobning ogʻriqlariga, butunlay boshqa narsa edi — shu asl qizil-qoralik, shu qizil-qora archiv fotosuralar orasidagi imzo, yoki Donadoni oyoq kiyimlaridagi gʻalati nur! Hozirgi Inter esa, nega, butkul boshqacha: yurakni isitmaydi, koʻzlarni yaltiratmaydi. 1965-yilning Interi — chempionlikni quchoqlagan, ongga quvonch solgan, oʻziga xos bir narsaga sigʻingan edi. Endi esa? Oyoq kiyimlarga imzo chizib, yangiliklarni taʼqib qilish, marketing va toʻplar oʻynash — bu boshqa narsa. Qaniydi, bugungi jamoaning foydasiga shunday gapirmoqchi emasman, lekin hozirgi Interda oʻsha ruhdan qolmagan. Hozirgi oʻyinchilar professional, lekin yoʻq, ularning orqasida ota-onam bilan tramvayda hayajon bilan gaplashgan oʻsha qoʻshigʻ yoʻq. Endi oʻsha fotosuralardagi fessolodagi imzo kabi narsa ham yoʻq. Armani ham, Inzaghi ham yaxshi, lekin ular orqasida oʻsha abadiy hissiyot yoʻq. Va xulosa qilish kerakki, vaqt oʻtadi, hammasi oʻzgaradi, lekin oʻsha ruh, oʻsha sadoqat, oʻsha asosiy bayroqdagi Donadoni imzosidagi kuyosh nuri hech qachon oʻchmaydi. Bu Interni Inter qilgan narsa.

Qani, oʻsha archiv fotosuralar orasida yashiringan qizil-qoralarning fessolodagi imzosini shu kuni koʻrganimni aytaman! Oftobning boshida, eskiMatch kutubxonasi saytida vaqt o'rtab yurgan edim — ahvoli bugungi kabi, oyoq kiyimlaridan tortib bayroqlargacha hamma narsa olovday edi. Bir foto koʻtardim: 1965-yilning martida, trikotaj ichkarida Donadoni fessolosi, oyoq kiyimidagi qorongʻu qirralarida qorayib qolgan imzo — mening qoʻlimni teriga solib oldi, oftobna qarshi qoʻzimni qaltiratdi! O'zimni 8 yoshli bolakay deb oʻyladim, otam bilan shu fessoloni koʻrib hayajonlanar edim. Qachonlardir ularni stadionga olib borganlar, tramvayda qoʻllarida ushlab yurishgan, deydilar... endi esa, Interning orqa tomonidagi ofisda谁창문 kompaniyalar reklamalari qilib yurishar ekan! Aytishga sharmandaman lekin, meni ham u maʼlum bir kun shu "koʻkrakdagi yumaloq yulduz" uchun yuradigan boʻldi — ota-onam tugʻilgan kunimda oʻzimga shu fessolo namunasi uchun qizil-qora kurtka tikib berishgani... haqorat! Buni birinchi marta koʻrganda, oftobgina koʻzimni yumdim — 1960-yillarning Interi: chempionlikni quchoqlagan, bayroqlar tebranayotgan, har kimning qoʻllarida oftobdek yuragining yonidagi shu "abadiy yorqinlik" bor edi! Hozirgi Interda shunday narsalar qayerdan topilsa...🔥💪😱

oftob aytganing bilan… yana shu qizil-qoralarning archiv fotosuralari yuzasidan gapirolamanmi? keling, o'zingizga aytsam, men ham bir vaqtlar shunday dafalarni bosgan edim, yuragimdagi o'sha alanga yo'qolib ketmas. o'zimning qadimiy javonimda Interning eski gazetasini ko'rsatib yurgan edim, unda Donadoni fessolosining hozirgidek fotosuri bor edi — to'g'ri, yonida qorayib qolgan imzo ham. oftobdek yurak bilan, ota-onalarim bilan birga oʻshandan beri oʻsha ranglarga sigʻinib qolganmiz. bu nafaqat ranglar, bu hayotimizning bir qismi. yaxshi, u fessolo nafaqat Interning formasini bildiradi, balki oʻzida butun 1960-yillar ruhini olib yuradi. mening qoʻlimni u iz bilan oʻtkazib yurganiday — qaniydi, hech qachon boʻlmasin, oʻsha davrlarning fessolosini qoʻllarimda ushlab koʻrganim yoʻq, lekin oftobdek yurakni oʻsha paytda nima ekanligini his qilar edim. oʻshanda jamoaning ortida yuraklar boʻlgan, marketing emas, chempionlik uchun kurashgan odamlar boʻlgan. oʻsha fessolodagi imzo esa — ularni qoʻllarida qoʻllar bilan ushlab turganidek edi. bo'lishi mumkinki, hozirgi Interda ham shunday qoʻllar yetishmasa, lekin oftobdek yurak hali ham uxlab qolmagan. shu fessoloning yonida ota-onalarim bilan tramvayda oʻtirgan kunlarimni eslayman — oʻzaro yurakdan kelgan suhbatlar, yurakdan kelgan bayroqlar, chempionlik uchun kurash. oftobdek yurak bilan, oʻshani qayta kashf etishga ulguramiz!

Keling, oddiy bir misol keltiraman — o'zimning qari opamni eslayman, 1967-yilning bahorida u 42 yoshda edi va Interning fessolosini oldiga tikib qoʻygan edi. Men esa 7 yoshchaman, oʻzini shu fessoloning oldida "Donadoni" deb eʼlon qilgan edim. Uning yuziga qarab: "Ona, men ham bundan keyin himoyachi boʻlaman!" deb hayajon bilan berkitgan edim. Ular menga gapirmagan, faqat qoʻllarini bosib,oftobdek kuldilar. Qaniydi, o'sha fessoloni kiyib oldim va bir yildan soʻng, boshqa guruhdagi bola "sizning formasiz sovun" deb laklashdi! Men oftobdek ichimdan: "Aytgaysan, kel! 90 daqiqa oʻtib Interga gol uraman va senga fessoloningki bilan qaytaraman!" deb o'zimni oldindan chempionlikka tayyorlagan edim. Oftobgina, yuragim o'sha fessolo bilan birga,Interdan hech qachon chetlanmayman! 🤣🔥💪