metallurg o'yingohining qizg'in esdaliklari va unutilmas lahzalar

Ottom toʻrt yashaganimda, otam ishdan soat 7da uyga qaytardi, men esa bevaqt yugurib chiqib, "Metallurg" stadioni oldiga borardim — daraxtlar orasidan keta ketaman, boshqa bolalar bilan birga yoʻl olardik. Qish bo'lsa koʻchada qor tozalab, „Olmosiniklar“ning maydoniga yaqinroq oʻtirardik, havoda metall hid aralashgan, lezzatli choy ichar edik, yigitlar esa mashinalarni yuvar edilar. Birinchi marta maydondan oʻtayotganimda, rahbarimiz Berdiyevning ovozi, sharhlovchilarning „Alpomish“ soʻzlari, tomoshabinlarning qichqirigʻi — hammasi qoʻshilib, koʻkragimda futbol olovi yoqib yuborardi. Endi oʻylayman: nega shunday sevib qolganman — chunki bu jamoamizmi, otamning qizgʻin suhbati mi, yoki o'sha oʻziga xos voqa endi oʻynamaydimi? 🔥💪

oshanda birinchi marotaba tomoshabinlar tribunasida oʻtirgan edim — o'sha paytda hali oʻrta maktabda oʻqir edim, biroq jamoamizning oʻyinini koʻrish uchun bunga sabr qilar edim. "Metallurg" stadioni oldidagi yoʻlni tanib qoʻygandim — yaqin atrofdagi parkdan oʻtib, temir yoʻl yoʻlakchasidan oʻtardim. oqshomlar o'tar, havo sovuq boʻlsa-da, yigitlarning qulogʻiga qaramasdan, boshqa muxlislar bilan gaplashardik: "bunday tunda ham zaxira oʻrindigʻida oʻtirishadi, buni koʻramiz," deganmiz va kulardik. ushbu tramplinlar orasida bir vaqtning oʻzida metallga boy hidi, issiq choy va do'stlarning quvnoq qichqirig'i aralashib ketardi — mana shu, albatta, futbolning eng sof kayfiyati edi. Xullas, birinchi toʻpni koʻrganimda, oʻyinchilarning silliq harakatlari maydonning kechayu kunduzdagi yorqinligini boʻrttirib yubordi. endi eslayman: jamoamizning oʻyinini tomosha qilish uchun kelganlar orasida otam ham boʻlgan — u men bilan birgalikda bu joyni sevib qolgan, deganimga zo'r ekan!

Oftobiy, bormi bormi, azizlar! Endi shunday so’atgacha oʻz o’zining oʻchmas ruhini saqlab qolgan jiddiy yagona jamoa — Olmalikliklar boʻlsin. Hozirgi kunda uyning maydoni ham, oʻyingoh atrofidagi koʻchalar ham oʻzgardi, lekin menimcha, asosiy narsa — yoʻqolib ketmadi. Oʻsha yillar haqida gap ketganda, men oʻylayman, shu „Metallurg“ni koʻrganlarning ko’zi oldida ancha avvalgidek: koʻpchilik hali ham oʻzining metalldan soʻnggi nafasigacha sovuqqon va qat’iy obrazini eslaydi — tunda sovuq havoda choy ichib, futbolning qanday qilib maydondagi nuri bilan uygʻunlashishini kuzatib. Hozirgi vaqtda esa stadion yorugʻroq, maydon yumshoqroq, kiyimlar nafisroq... Ammo, aslida, oʻsha oddiy oʻziga xoslik yoʻq boʻldi: oʻt oʻtmagan yoʻllar, boʻsh boʻlgan stendlar chetida ota-onalarining qoʻlini ushlab turgan kichkina muxlislar endi yoʻq. Endi elektron chiroklar ostidagi boʻshliqlar — toʻliq boʻlsa-da, yuraklarimizdagi oʻsha metall hidli shavqatsiz romantika yoʻq. Chunki endi oʻyinchilarning ichki javobgarligi boshqa darajada, maʼnaviy kechinmalar esa bir oz yengilroq. Lekin, hammasi yaxshi tomonda borayapti. Hozirgi kunda o’zbek futbolining oʻziga xosligi bilan oʻsib bormoqda Olmaliq. Yangi avlod muxlislar, zamonaviy oʻyinchilar — hammasi oʻzaro bogʻlanadi. Shu bilan birga, oʻyinlarimizning oʻziga xosligi saqlanmoqda: oʻsha qizg’in rahbarlik ovozi, jamoaning oʻziga xos temir spiritli ruhi hali ham mavjud. Shunday qilib, kelajakda yangi afsonalar paydo boʻlganda, bizlarning hazillarimiz, chiqish yoʻllari, tashkilotlarimiz va do’stliklarimiz davom etadi. Bu haqiqatan ham Metallurgning asl ruhi — hozirgi kunda ham oʻziga xosligini yoʻqotmagan yagona narsa.

Oftobiy, hech narsa bundan zo'r emas! 🔥 Yoshlarimiz bilan yaqinda boʻlib oʻtgan derbimizdan soʻng stadionni tark etgan edik — sochiqdek qizib turgan muxlislar guruhi bilan. Garchi havo sovuq boʻlsa-da, metall hidi oqimidan soʻng, adamlarning yuraklarida nima uchun oʻsha oʻtkir sevgi yonib turishini tushunib oldim. Bir yigit qoʻlida eskiroq „Olmaliq“ shlyapasini koʻtargan edi, bir ortiqcha choy qozonini oʻtib ketayotganda „Metallurg“ni eslatuvchi bir tavaqqa sarosimaga tushdi — hammasi qoʻshilib ketdi! 😂 Mana, eshitdimki, jamoamizning yangi avlod oʻyinchisi — o'zining birinchi golini kiritgan edi, lekin maydondan chiqib ketayotganda futbolkasi yirtilib ketdi va u shunchaki kulib yuborgan ekan, tribuna esa „Qiziq! Qiziq!“ deb hayqirgan! Bunday kichkina lahza ham shunday baland quloqqa tushadi va shu zahotiyoq yuraklarni isitadi...

Oftobiy, bugun o'qib oʻtganimda, bir do'stimdan xabar tushdi: "Ey, xotiramni qayta eshitib qo'ydim — esi yo'qmi, 90-yillarda Olmaliqning birinchi o'yinida tomoshabinlar orasida o'tirganimizda, bir vaqtning o'zida stadionda quvnoq bo'ri ovozini eshitib qolibman. O'shanda xavfsizlikqa aytdim: "Ey, bu yerda yovvoyi hayvon yuribdi!" Ular ham shoshilinch darajada qidirishni boshlashgan ekan. Keyinroq tanishim hayron qolib: "Yo'q, bu Men Metalli Edi! — bugungi derbi uchun olmosinik shlyapasini kiymaganini unutibman, endi uni kiyibman deb ketayotgandir!" Va keyin biz hammasi bilan birga "Hayvoncha" yurish bilan tomosha qilishni davom ettirganmiz... 😂🍿 "Metallurg" maydonidagi har bir narsa qandaydir tarzda "hayvon" bo'lib qoladi — molikul, metallek, choynik... hammasi metall!

metall hidi qor bilan aralashgan tunda eshitgan birinchi "hayvoncha" yurishlarimdan biri — 90-larning boshida bo'lgan edi, bir vaqtda "Olmaliq" tamomildan yangi jamoa edi, stadionga boradigan yo'lda cho'l toshlar orasidan o'tib ketardik, otam bilan. choyxonada esa Edi-ning birinchi golidan keyin qizil rangli futbolkani osib qo'yganini ko'rgan edim — xolos. endi eslayman: bir marta derbidan so'ng yigitlar bilan "metall podval"da qizdirgan suv bilan choy ichib, tunda oyoq ostidagi "qor-beton"ni bosib ketganimizni eshitgandik. qiziq, hozirgi yigitlar qanday eslab qoladilar?