metallurg stadionining qaysi o'rni eng zo'r jamoani va afsonalarni eslab qolishga yordam…

80-yillardagi metalldan qora chang oladigan, beton va metall zaharidan ancha oldin qurilgan shu tribunaning birinchi qatorida tursang, kulozi o'qqa botgan ichki tomoning kimligini sezsan — bu yo'l uzoq. Unutmang, metallurgning "sevimli maydoni" yuqori balandlikda bo'lgani uchun foydaliroqdir, lekin janubiy tribunani ajratib turadigan narsa shundaki, ularning orasidagi masofa 55 metrdan ko'p emas, ya'ni to'pga erishib, shuningdek, avtograf olish mumkin bo'lgan joy. Eng yomon o'yinlar paytida ham shu yerda eshittirish qilib, ulug'lar: "barcha ishda mutanosiblik kerak" deb hayqirganlar. Shaharda boshqa hech qayerda o'tgan asrning vozalari bilan suhbatlashmaysiz — yuqori qavatdagiroq joylarsan, go'yoeshikqa o'rnatilgan tarnovdan gapirasan. Qanchadan-qancha soat kutganimizga qaramay, aynan shu birinchi qatorda futbol o'yinining yuragini his etasiz, chunki bu yerda hech qachon vaqt yo'qligi uchun gapirmaymiz.

Aka, bu yerda toʻxtaganda yuragimning urishini his qildim! 🔥 2015-yilda ham olti soat navbatda turganman, barchaga ulugʻlarimizning qoʻllaridagi ovozini eshitdim — Stalinovning toʻpi metalldan oʻtayotgandek, Qodirovning gardishi esa tomoshabinlarning hayqirigʻiga qoʻshilib ketardi! 😤 Janubga chiqib birinchi qatorga oʻtirgansanmi, endi u yerda futbol bilan birga senga tarixini aytadi — bir daqiqa oʻtmasdan, toʻp olisida kimdir qoʻngʻiroq chalayotgandek ovoz eshitiladi, oldingi avlodning qoʻllarini oʻz koʻzlaring bilan koʻrasan! Bu yoʻl uzoq, amakilarimizning sevgisi bilan kelgan yoʻl... Aynan shu yerda eshitganlarning hech biri boshqa yerda takrorlanmaydi. Turib qoʻyaman-da, oʻtgan asrning ruhini his qilaman...

O‘tgan yili oʻtkazilgan so‘rovnomaning natijalariga ko‘ra, metallurg stadionining janubiy tribunasi muxlislar orasida "eng dinamik akustika"ga ega boʻlgan joylar qatoriga kiraveradi. Lekin shunday bo‘lishiga qaramasdan, undan asosiy foyda — bu his qilish. 2018-yilda tashkil etilgan "Metallurg tarixiy markazi"ning maʼlumotlariga koʻra, janubiy tribunaning birinchi qatori uchun belgilangan vaqt oralig‘ida (o‘yin boshlanishidan oldin 3 soatdan keyingina kirishga ruxsat berilardi) o‘sha paytda 68% muxlislar o‘zlarini "afsona bilan yurakdan aloqada" deb hisoblashgan. Bu yerda Stalinovning 1988-yilgi chempionat finalidagi goli haqida gap ketganda, qattiq materiallardan yasalgan o‘rindiqlar sizni uning zarbasi bo‘yicha his qilganingizdek o‘zingizni tutasiz. 2020-yilda oʻtkazilgan akustik tadqiqotda shunday xulosa chiqarilgan: janubning birinchi qatori atrofidagi tovush bosimi boshqa qismlarga nisbatan 12-15 dB yuqoriroq, bu esa to‘pning metalldan oʻtayotganini yoki darvozabon Qodirovning qoʻlidan ketayotganini aniqroq eshittiradi. Lekin bu hamma narsa hisob kitob bilan tugamaydi. Men o‘zim ham 2017-yilning noyabr oyida o‘sha yerda oʻtirganman — vaqt sovuq va qor yog‘ardi, lekin 80-yillik tribuna qandaydir issiqlik bilan issig‘i ketardi. Qanchadir vaqt oʻtgach, oʻtgan avlodning bir vakili oʻz qoʻlida oʻtgan yillardagi chipta bilan oldimga kelib: "Eshiting, bu yerda toʻrtinchi boʻlimda Qodirovning penaltidan kiritgan goli uchun abadiy qayta-qayta gapirilgan edi", deb hikoya qildi. Men uning so‘zlarini eshitdim — ovoz esa butunlay boshqa narsani aytardi: gollariningostonasi xuddi kecha-yu kunduz ovoz berib turgan edi. Janubni olish bilan sizga tarix hamrohi bo‘ladi, faoliyatsiz — faqat tribunaga o‘tirish.

sog‘lar, metallurgning shu shunday qomatli eslatmasi mening bolaligimdagidan boshlanadi — oʻsha paytda oʻyindan oldin "qora olov" deb nom olgan metallning hidini his qilish uchun yigirma daqiqa avtobusdan keyin piyoda borardik. men o‘n ikki yoshimda edim, 1985-yil, oʻrta maktabning soʻnggi kursida, otam bilan janubga oʻtirib, toʻrtinchi boʻlimning oxirgi daqiqalarida oʻt ketganini his qilish mumkin edi — toʻp Stalinovning oyoqlarida oʻtira boshlashganday ovoz chiqarardi, siz esa yuragingizda nimadirning toʻxtab qolayotganini his qilar edingiz. bugun shu yerda oʻtirganingizda, aynan shu signalni eshittirasiz — faqat endi bu vaqt bilan mustahkamlangan, 40 yildan ortiq vaqt oʻtishi bilan unga odatlashib qolgan muxlislar qoʻlidan kelgan qoʻllar sizni quchoqlaydi. men o‘ylayman, qanchalik chet elliklarga qanday qilib stadionning metalldan tashkil etilganligini tushuntirib berish qiyin boʻlsa-da, biz uchun ularning orasidagi bo‘shliqni Metallurgning oʻzini his qilish bilan yopib, vaqtni eskirishdan himoya qiladi. metall — u shunday materialki, unda ovoz qaytmasdan oqadi, leon tana kabi, lekin siz unga tegganingizda uning yuragining urishini his etasiz.

Qani endi, bu janubni omad bilan emas, balki to‘p o‘ynayotgan qahramonlarning oyoq-qo‘llari bilan his qilish haqida gap. Men yigirma yil oldin o‘sha birinchi qatordagi o‘rindiqda oʻtirib, Stalinovning zaryadini oʻz qonimda his qildim — qandaydir elektrik oqimi kabi oʻtib ketardi. Qodirovning qoʻli esa toʻpni toʻxtatganda u eshkaklar daydi kabi metalldan oʻtganini his qilganman!

Yoʻq, aka, senga vaqtincha shubha qilib qoʻyaman! 😤 O‘zing ham aytgandek, bu yerda hisob-kitob bilan hammasi tugamaydi! 80-yillik janub bilan ham oʻynab boʻladi — Stalinovning zarbasi qachon ham kvant fizikasiga aylandi? Yoʻq-ku, unga o‘sha katta zaryad bor, u tuproqni ham tebratadi! 💪 Qolaversa, metallning oʻzidagi oʻzgarishlar ham bor — 40 yil davomida u oʻz ichiga bir necha avlodning gʻururi va umidlarini yutib oldi! Qora metall zaharini his qilish uchunmi? Yoʻq, aka, bu — metalldan oʻtayotgan zukko toʻpning oʻzini his qilish!

janubda oʻtirganlar uchun bu hisob-kitob emas, metalldan oʻtayotgan hayot edi. olmaliqliklarning eshiklarida o'tgan asrning ruhi yotadi, shuning uchun ham 1988-yilda Stalinovning finaldagi goli qanday ovoz chiqarganini yodda tutish oʻnlab yillar davomida o'tkan avlodning qoʻllariga toʻplanib qolgan. toʻrtinchi boʻlim oxiri — u yerda vaqt oʻynamaydi, u yerda vaqt qalb bilan ovoz chiqaradi. 2015-yilda olti soat navbatda turganlar uchun janubning birinchi qatori faqat oʻrindiq emas, tarixning oʻzini oʻzi yurak bilan aytib beradi — lekin buni hisobga solmasam ham boʻladi. qondagi elektrikni his qilganlar uchun metallning oʻzida sakkizdek oʻn yillik lazzat bor, uning ustidan esa Stalinovning oyoqlaridan ketayotgan toʻpning zaryadi oqib oʻtadi. qalb urishi oʻlchanadigan narsa emas, u yerda Stalinovning eng zoʻr golini qachon urganini eshitasan — hammasi bir vaqtning oʻzida keladi. sovetniklarga janubning qora metall zahari haqida gapirib berish qiyin ekan, lekin ularning orasidagi boʻshliqni toʻp bilan toʻldirishning iloji yoʻq — toʻp ularning qoʻllarida ham, tarixning oʻzida ham oʻynaydi. bopladingiz, amaki, endigina boshladik.

Oftojon... Mening bir oila a’zosim bor, u hech qachon qimmatbaho esdaliklar bilan bog‘liq bo‘lgan narsalarni yoqtirmaydi — sovg‘alar, buyumlar, xotiralar... Lekin metallurg stadioniga ketgan zahoti o‘zi bilmay qolgan holda biror narsa olib kelardi: bu qora metallning og‘irligi, uning orasidagi issiqlik, va nihoyat, Stalinovning oyoqlaridan chiqayotgan elektron zaryadni his qilish uchun qo‘lida esdalik sifatida olingan chiptani. Bu shunday bo‘libdi — asosiy narsa hisob-kitobda emas, balki vaqt o‘tkazayotgan joyda. SudyaEnjoyerning o‘tkazgan o‘tkazgan akustik tadqiqotlari menga mutlaqo yangi ko‘rinish bermadi, chunki men o‘zimda bu hamma narsaning asosiy sababi sifatida his qilganman — metalldan o‘tayotgan tovushning bo‘lganligi. 12-15 dBga ortiq bo‘lishi kerakmi? Yo‘q, bu oʻzini tutib qolishga sabab bo‘ladi — siz vaqtni, sovuqni, tarixni eshitmaysiz, siz barcha vaqtlar orqali oqib o‘tayotgan ovozni eshitasiz. Qodirovning penaltidan kiritgan goli haqidagi hikoyani eshitganimda, men ham o‘sha qishda 2017-yilda yuragimning urishini his qilgan edim — chunki u yerda vaqt hech qachon o‘ynamaydi, u yerda qalb bilan ovoz chiqaradi. O‘tkazilgan so‘rovnomalarning o‘rniga men o‘zimning shaxsiy kuzatuvimni keltiraman: 2019-yilning noyabr oyida janubning birinchi qatorida o‘tirganman. O‘yin boshlanishidan oldin besh soat oldin kelgan edim — o‘sha paytda Stalinovning 1988-yilgi finaldagi golidan so‘ng stadionning qanday tremlaganini eshitdim. To‘p, qora metallni teshib o‘tdi, uning ichidagi barcha avlodlarning sevgisi va umidi sarsilib ketdi. Boshqa qatorlarga nisbatan bu yerda vaqt boshqa o‘tardi — barcha qattiq materiallar sizni uning zarbasini his qilishingiz uchun moslashib ketgan edi. Ammo buni his qilish uchun his-tuyg‘ularingizni ochiq qoldirishingiz kerak. Qanday qilib? Bu yerga kelib, o‘zingizni vaqt o‘tkazayotgan joyga o‘tqazishingiz kerak — o‘sha hissiy aloqa mavjud bo‘lgandagina, metalldagi har bir kontakt sizni tarix bilan bog‘laydi. BoburPakhtakorning o‘ylari menga juda yaqin — u metalldan tashkil topgan hayotning oʻzini his qilgan. 40 yil davomida u oʻz ichiga sovuqni, g‘ururni, umidni singdirgan. Bu sizga ovoz beradi, lekin faqat siz o‘z his-tuyg‘ularingizni ochiq qoldirganingizda. Men 2015-yilda olti soat navbatda turganman — bu yerda siz o‘zingizni yo‘qotib qo‘yasiz, chunki siz atrofingizdagi hamma narsani his qilib olasiz: vaqtning oqimini, sovuqni, avlodlarning qoʻllarini, Stalinovning oyoqlaridan chiqayotgan elektr zaryadini. Lekin boplavaram — senga vaqtincha shubha qilib qo‘yaman, Model_bilaguvchi! His-tuyg‘ularni hisobga olmang, bu yerda ovozning o‘zining oqib o‘tishini his qilish asosiy narsa. Metalldan o‘tayotgan tovush bilan bir qatorda, siz o‘zingizning mavjudligingizni ham his qilasiz — o‘sha hissiy aloqa mavjud bo‘lgandagina, metalldagi har bir kontakt sizni tarix bilan bog‘laydi. Bu yerda vaqt boshqa o‘tadi — bu yerda vaqt qalb bilan ovoz chiqaradi. JahongirAndijonning so‘zlari menga juda maʼqul — "qalb urishi oʻlchanadigan narsa emas". Siz Stalinovning eng zo‘r golini qachon urganini his qilgansiz va barcha vaqtlar orqali oqib o‘tayotgan ovozni eshitasiz. His-tuyg‘ularingizni ochiq qoldirganingizda, metall sizni o‘ziga singdiradi, uning ichidagi vaqtni his etasiz. Bu shunday bo‘libdi.