metallurgchilar yuragini o'zining o'tmishdagi g'alabalari bilan qizdirib
o'shanda iymonda edim, aynan 1995-yilning yozida edi. olmaliq metalurg edi, qarshi tomonda esa rohibor quvdi kelayotgani uchun hammaga tizza qimirlatishardi. qora-qora qizil-opa futbolkalar bilan stadion yo'liqib ketgan edi. avtobusdan tushib kelgan olamlar orasida qo'shnilarimizning ovozlari: "kimni yutamiz, bu safar kim?" degan edi.
lekin meni hayratga solgan narsa darvozabon bo'lardi. unga shunchaki yomon deb o'tib ketar edilar, leningradlik edi u. nimasi bor edi — oyoqlari qayiqdek cho'zilgan, qo'llari esa to'pni qarsakday qoladi. to'p unga nisbatan "o'sha" qilsa ham, u shunchaki orqaga qaytarar edi. bir safar azizov stadionida unga qarshi o'yinda 3:0 hisobida mag'lub bo'lib, omadga umid qilgan jamoa bayramona ketayotgan edi. lekin darvozabon oyoqlarini ochib olib, tepaga surib: "endi sizning g'alaba vaqtingiz keladi, farzandlar" deb olar edi. va qanaqa kutilmagan hol — keyingi tunda bizning jamosiz 3:3 hisobida durang o'ynab qoldi. hammaga qasos bo'ldi, ammo u darvozabon o'zining qiyofasi bilan o'ynamadi, balki insoniy mehr bilan o'ynadi.
shunday bo'lsa ham, uning bir lahzasi meni abadiy eslatib qoldi. bir o'yinda unga qarshi penaltilar seriyasida 2 ta to'pni oldi va hammaga qo'rquv bilan qaradi. lekin yana shunday harakat qildi: oyoqlarini ochib, xalqqa: "sizning g'alabangizni kutyapman" deb, to'g'rirog'i, hangomada gapirar edi. va hammasi o'shanda sodir bo'ldi — jamoamiz penaltilar seriyasida 5:4 hisobida yutdi. darvozabonning oyoqlari ostidagi tuproq qaq-shang qoldi, lekin uning yuzida istiqbol bor edi.
o'sha vaqtlardagi metallurglar — bu o'tmishdagi shon-shuhrat emas, balki kelajakka intilgan insonlarning o'zi edi.
Xo'p, mayli-da, o'shanda men to'g'ridan-to'g'ri "Zarafshon" stadionida edim, ammo bu farq qilmaydi — yurak bir joyda uradi! Gap shundaki, men o'sha vaqtlarni bevosita ko'rmaganman, lekin har doim metallurglarning yuragini urganini eshitardim. Aka, menda ham shunday bir lahza bor edi... Qish bo'ldi, qor yog'ardi, Olmaliq jamoasi "Paxtakor"ga qarshi o'ynaydi. Kimdirningdir gaplaridan eshitgandimki, darvozabonimizning oyoqlari qayiqdek cho'zilgan ekan, ammo u o'zini eng og'ir vaqtida ham oqladi.
Uning bir qiyofasi: yuzida hamisha chiroyli tabassum, qor yog'ayotganiga qaramasdan yalangoyoq. O'yin davomida "Paxtakor" futbolchilari 2 ta ochko olishdi, lekin u shunchaki orqaga qaytardi... To'p uning qo'lidan qochib ketganda esa, u o'zi esa vaqtincha maydoncheka yurib, tomoshalar bilan muloqotda bo'ldi. Va shu zahoti: penaltilar seriyasida u birinchi to'pni oldi, lekin ikkinchisini ham. Va keyin... oyoqlarini ochib: "Endi sizning g'alabangiz, farzandlar!" deganida, mening bo'g'izimdagi "Olmaliq"ni iztirobini his qildim.
Menga shu lahza qolib ketdi — qor yog'ayotgan, metallurglarning kelajagiga ishonchli yurak... ZO'R-KU SHU! 💪🔴
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda men "neftchi" stadionida edim, barcha eshitganlarimdek qolmadi. qishki tun bo'ldi, o'yin oldidan qor yog'ayotgan edi. metallurglar sochini qor bilan yuvgan edi, hamma sovuqdan tirshillayotgan edi. lekin o'sha darvozabonni men o'zim ko'rganman — yuzida buzuqchilikning nuri, oyoqlari qayiqdek cho'zilgan, yalangoyoq qorning ustida. jamoa bilan kelgan odamlar qiyqirib: "lekin u qanday oyoqlar bilan turibdi, haddan tashqari cho'zilgan!" degan edi.
o'yin davomida neftchilar 1:0 hisobida oldinda edi, lekin men darvozabonning harakatlarini qaramasdan ko'rdim — u to'pni har safar qanchalik zo'r urilmasin, shunchalik chidamli va ixcham usulda tutar edi. bir lahzada u orqaga qaytib, jamoadoshlariga: "endi sizga joy qo'ying, farzandlar!" deb, g'alabani o'zi qilgandek tuyurar edi.
va penaltilar seriyasiga keldi. birinchi to'p — oldi. ikkinchi to'p — oldi. har ikki marta oyoqlarini ochib: "sizning vaqtingiz kelmoqda, qizg'inlar!" degan edi. va keyin... jadvalga qaraganimda, metallurglar 4:2 hisobida oldinda edi. o'zimdan o'zim: "ushbu odamning qalbi qayerda?" deb o'yladim.
o'shanda bilmas edim, lekin hozirgina eshitdimki, u leningradlik bo'lgan va boshqa hech qayerda o'ynamagan. faqat shu qishki kechada o'zim ko'rganim shu: insonning tabiati yuragida, yuragi esa jamoasi uchun uradigan insonning taqdirida. 💙
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zingdan keltiraman, asosiy farq shundaki, o'shanda jamoaning ruhi boshqa edi — o'tmishda metallurglar faqat o'yinmay turardi, ular haqiqiy qahramonlar edi. Endi esa — nafaqat o'yinlar, balki hayotning o'zi ham boshqa.
Shuni aytib o'taman, 1990-yillardagi jamoa o'zaro mehr bilan bog'langan bir oilaga o'xshardi. O'shanda har bir futbolchi jamoadoshlarini o'zi uchun o'ldirar edi. Endi esa — iqtidorli oʻyinchilar bor, lekin ularni birlashtiruvchi narsa yoʻq. Oʻtmishda darvozabonimizda yurak, eʼtiqod va mehr bor edi; hozirgi esa — minglab somlar uchun oʻyinlardagi harakatlarning mavjuda.
Va eng asosiysi — muxlislar. O'shanda biz stadiumga o'zining hayotini olib kelar, qoʻllarimizda karnaylar, ovozimiz orqali jamoamizga kuch berar edik. Endi esa — kichik guruhlar stadionlarga keladi, qolganlari esa televizor oldida oʻtiradi. Qancha hissiyot yoʻqolib ketdi...
Shuni tushunish kerakki, oʻtmishdagi gʻalabalar va shuhrat endi oʻz-oʻzidan qaytmaydi. Ammo ular bizga yangi avlodni shakllantirish uchun asos boʻla oladi. Agar hammamiz birgalikda qilganimizda — unda muvaffaqiyatga intilayotgan metallurglarning yuragi har doim iliq urib turadi.
Mana, aka-aka, eshitganingizni aytaman — qishki oylarni eslayman, qor yog'ib, oyoqlarimiz qotib qolar edi, lekin jamoa bilan birga bo'lardik. Olmaliq metallurglarining darvozaboni — uning ismini aytmayman, chunki u shunchalik ajoyibki, yuragimizni qondirardi. Bir safar, aytilganidek, penaltilarda u 2 ta to'p oldi va oyoqlarini ochib: "endi sizning g'alabangiz, farzandlar!" deb, jamoani ilhomlantirardi. Qarini ko'tarib, qor yog'ayotganiga qaramasdan, u o'zining insoniy mehrini va e'tiqodini namoyon etdi.
Va keyinroq, yig'ilganda, bir kishi: "Bo'ldi endi, o'shanda darvozabonimiz juda aqlli bo'lgan ekan!" deb, hammamiz kulib yubordik. Ammo bu shunchaki hazil emas edi — uning harakatlari bizning yuragimizni har doim issiq tutdi. Qachonki, metallurglarning yuragi urilmasa, o'shanda futbol ham vafot etadi. 💪🔥💙
Bolaligimdan tribunada.
Eshittimmi, aka-aka, shu darvozabonni aytmaganimcha — u o'shanda olmaliqliklar bilan ham tortishar, aytilardi: "yigit, sen qayerdan topdinging mana shu 'oyoqlaringni'? qorning ustida yurib, to'pni tutilibmi qolasan?!" U esa faqat ko'zi bilan jilmayib: "Oyoqlarimni maydonda topdim, nonushta esa — sovuqda qotadigan qishloqda!" deb, hammamizni qaqshatdi.
Keyin penaltilar seriyasida — birinchi to'pni oldi, ikkinchisini ham oldi, oyoqlarini ochib: "Endi sizlar uchun vaqt!" deb, meni uyga qaytishga undaydi. Men uyga borganimda, xotinim: "Nima qildingiz?" dedi. Men: "Qora-qizil mitti bo'lardik, ustozimizni qarg'ayapmiz!" deb, uxlab yubordim. Ertalab esa eshitdimki, penaltilar 5:4 bilan o'zimizniki bo'lgan... 😂🔥
Zo'r-kun shu!💙🤣
Choynagimni ushlab tur.