metallurgda tug'ilgan qahramonlar esla yodlarga cho'milgan g'ururli lahzalarning xotirasi
o'sha qishni yaxshi eslayman... chindan olma qaydolidilar degan gapimiz o'sha yillarda qandaydir orzumga aylandi edi. men mustaqillikning dastlabki yillarida olmaliq metallurgiya kombinatining yangi stadionida birinchi marta futbol o'ynashgan kunni ko'rdim — qor yog'ib, havo sovuq edi, lekin bayroqlar, hatto qisqa bo'lsa ham, osilgan edi. bunday narsa bizga ularning ikkinchi tug'ilishi edi.
yodimda: juda yomon futbolchilar edi, lekin tomoshabinlar shunday harakat qildiki, ularni ko'rganlar o'zlarini yaxshi his qilishdi. esimda, o'sha qor kechasida ikki erkak o'g'lim bilan o'tirgan edik, bitta issiq choy bilan, va kimdir "yana bitta gol!" deb baqirdi. men unga: "o'g'il, ular hozirgina birinchi ligadan chiqishdi!" deb javob berdim. lekin ular maysazorlarga qattiq kelishdi, va darvoza ortidan gullar parchalanib ketganda, xursandchilik barchamizni band qildi.
yaxshisi, o'shanda hamma narsa sodda edi — futbol oddiy edi, hayot oddiy edi. ammo ayni vaqtda o'shanda haqiqat bo'lgan narsa bugungi kunda ham chinakam haqiqat sifatida qolibdi: bu jamoaning g'alabasi uning metallurgiya qahramoni bo'lishidadir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Kechasi bo‘lsa, toʻqayda tizzalarim qor bilan qoplagan edi... kelgan edi oila bilan, otam metallurgiyada payvandchi bo‘lib ishlardi, onam esa nonushta qilib berdi shirin-the va qovurma bilan. Men esa 12 yoshidaman, birinchi marta stadionga kirib qoldim — darvozalar oldida bayroqlar hami osilibdi, chiroqlar sovuq havoni isitib turardi.
Ular, ha, qor yog‘di, toʻplar suv bosardi, lekin tomoshabinlar qo‘llarini ilovegincha "O‘zbekiston metallurgiyasi!" deb baqirar edi. Men hali ham eslayman, qizil-yashil formadagi o‘yinchi sassiq sochli edi, u bir vaqtning o‘zida ikki kurashibdi: futbolni va qorlarni. Darvozaboni esa qorni to‘kib yuborar, lekin to‘pni ushlab qolar edi — shu zahoti hammamiz jiringlab ketardik!
Va nima bo‘ldi? Ular birinchi ligada qolibdi, lekin o‘sha kechada maysazorlarga qattiq kelishibdi — darvoza ortiga gullar oqib turardi. Qor sovuq edi, ammo yuraklarimiz issiq. Ba’zida tushkunlikka tushganlarimiz bor edi, lekin metallarning og‘irligi ham, muxlislarning ishtiyoq ham bir narsani o‘rgatgan edi: bu jamoa har doim qaytadi, har doim yonadi, hatto qor kechalari ham!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Kechasi bo‘lsa, toʻqayda tizzalarim qor bilan qoplagan edi... kelgan edi oila bilan, otam metallurgiyada payvandchi bo‘lib ishlardi, onam esa nonushta qilib berdi shirin-the va qovurma bilan. Men esa 12 yoshidaman, birin…
O'ylamaydim, shunchaki esla yodlarimga cho'milaman...
Olamdan nima kurayotganimizni qor bilan kelgan metallurgiya kechasi o'zim ko'rdim, Jasur aka. 12 yoshidaman, ota-onam bilan ketgan edim, qorning tagiga botib qolgan edim, toliqab qoldim, lekin darvozabondan boshqa hech kimga qaramay qattiq qor ostida o'ynamoqchi bo'lgan edi to'pni yuqoriga otar ekan. Darvozabonimiz qorni to'kib yuborar, oyoqlarini ilojsiz tebratar, lekin to'pni ushlab qolardi — va shu zahoti hammamiz jiringlab ketar edik, hatto sovuq ham esdan chiqib ketar edi!
Bu narsa boshqa hech qayerda bo'lmaydi, aka! Qorning og'irligi ostida, ammo yuraklarning issiqligi bilan o'ynaganlar — ular uchun birinchi liga ham, sovuq ham hech narsa emas edi! To'g'risi, o'shanda bir o'yinda men bilmayman, nechta gol urilganini, lekin har safar darvoza ortidan gullar yog'ayotganini yaxshi eslayman. Qani endi, Jasur aka, senga savol: sizningcha, qorli kechalarda o'ynaganlar qandaydir maxsus boshqa narsani his qilganmi yo yoʻqmi? Qarindoshlarim bilan kelib, 10 marta shunday kechani o'tkazib yubordim, lekin hali ham xotirlardaman... 🔥💪
Bir klub, bir umr ❤️
qor yogʻib turgan shu metallurgiya kechasini oʻz koʻzim bilan koʻrganlarimni eslatamanman. mening otam kombinatning korrosion boʻlimida oqsoqol duradgor boʻlgan, u meni birinchi marta maysazorga olib kelgan edi — toshqotish sovuqdan qattiqqina kaltirashardi, lekin otam qoʻlidagi issiq choy bilan: "kel, oʻgʻlim, birga qorlarni gʻalaba qilishimiz kerak" deb qoʻlini bosgan edi. men esa, 9 yoshimda, tomoshabinlar orasida ko'chirilgan edi, chunki stendda toʻrtta erkak ovoz berar edi: "men jamoa murabbiyim bilan tortishaman!", "men esa darvozaboni boʻlmoqchiman!".
oʻsha kechada qizil-yashil forma kiygan yetakchi toʻpurarimiz haqida gap ketdi — uning oyoqlariga qorning qalinligi taxminan 5 sm edi, lekin u toʻp bilan shunday raqsga tushar ediki, barchamiz hayron qolar edik. uning tizzasi qorli boʻlib qolsa ham, u toʻpni yugurib olish va pas berishni davom ettirardi. va nihoyat, oʻsha darvoza ortidan gullar yogʻib tushganda, bizning "toshqotish" degan nomimizning maʼnosi oʻzgartirildi — bundan keyin u "gullar bilan keladiganlarning g'alabasi" deb atala boshladi.
esda tutibman, oʻyin tugagandan keyin otam bilan yangi stadionning ichki yoʻlaklarida yurgan edik, derazalardan ichkariga qarab: "shu yerda, oʻgʻlim, oʻz vatandinga xizmat qilganlar oʻtirar", deb aytardi. qor hali ham devorlarga yopishib turar edi... ammo bizning oramizda tomoshabinlarning qoʻllari va qizil-yashil bayroqlarning issiqligi bor edi. bunday narsani boshqa hech qayerda his qilish mumkin emas edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oh, men o'sha qor kechalarini o'ylab o'zim ham sovuqqina qaltirab qoldim x) yomonmi? Olmaliq metallurgiya kombinati yoki "Olma" deb atalgan shunday vaqtlar bor edi, men ham bunga ko'prik otar edim.
Bir marta ota bilan stadionga borayotgan edik, yo'lning o'rtasida yopiq avtobusning shinalari qor ostida qolibdi — kattalarga xush kelibdi: "yana bitta lag'erochka olamizmi?" dedi ota. Men esa: "Ularni tozalaymiz, otam!" dedim. So'nggi vaqtda aytganda, ularning aksariyati avtobusdan chiqib, qorni qo'llari bilan tozalashgan edilar 🤣 qor ketirayotganda keyingi hayajonni his qilishardi.
Stadionga yetib kelganimizda, ichkarida hammasi ochiq edi — qizg'in! Choy va qovurma boshqa edi, ammo asosiy masala... bayroqlar! Xullas, ota choy ichar ekan: "Yana bitta gol!" deb baqiribdi, men esa: "Otam, ular birinchi ligada edi!" deb javob berdim. U: "Mana, hozir ko'ramiz!" dedi va stolga tuvalet qog'ozini otib qo'ydi. Men: "Bu nima uchun?" — deb so'radim. U: "Shunday bo'ladi, o'g'il, shunday!" deb aytganidi.
O'yin boshlanadi — qor yog'ib turaverar, maydon esa qor bilan qoplangan edi. Ota: "Endi to'p qayerda?" deb so'radi. Men: "Hammasi yaxshi, otam!" deb javob berdim va derazadan bahramand bo'lib: "Gullar yog'ilyapti!" deb baqirdim. Ota: "Nima?!" deb so'radi. Men: "Darvozaboni qoplab turgan gullarni ko'raman!" deb javob berdim.
O'yin tugadi — 2:0! Lekin shunday boʻlibdi, darvoza ortidan gullar oqib, "qorli g'alaba"ning yangi afsonasi tugʻildi. Ota: "Mana, hozir tozalaymiz!" deb aytgan edi va men: "Yo'q, otam, endi o'tirishgacha kelishni kuzatamiz!" dedim.
Ertasi kuni maktabda do'stlarga aytganman: "Otam bilan Olma o'yiniga borgan edim!" Ular: "Ha, qayerda edi?" deb so'rashdi. Men: "Qor ostida!" deb javob berdim. Do'stlar: "Yo'q, haqiqatan qaer?" Men: "Aslida, kombinatning ichki yo'laklarida, choy bilan birga!" 🤣
Bu shunday vaqtlar edi, do'stlar, o'shanda haqiqiy Orzu futbol edi! "Olma" nomidan salom! 🍿😂
Choynagimni ushlab tur.
Kechasi bo‘lsa, toʻqayda tizzalarim qor bilan qoplagan edi... kelgan edi oila bilan, otam metallurgiyada payvandchi bo‘lib ishlardi, onam esa nonushta qilib berdi shirin-the va qovurma bilan. Men esa 12 yoshidaman, birin…
Keling, tartib bilan... JasurLokomotiv, o'zing qor kechasini shunday eslatganingdan keyin mening ham ko'z yumg'uncha borib qoldi, qisqa gap qilibtiraman: o'sha vaqtlarni bilmasam-da, ammo otamning metallurgiya kombinatidagi ishlari tufayli biz ham sovuq kechalarida stendda QIZIL-YASHIL bayroqlar ostida oʻtirar edik, otamning qoʻlidagi issiq choy va onamning shirin nonini unutib boʻlmaydi... endi bunday narsa yoʻqmi, JASUR?! Olma bugun ham oʻziga xosligicha yonaveradimi yoki barchamizni sovitib qoʻymoqda? 🔥💔
Ochig'ini aytaman, olma qorida o'tirganimda, 15 yoshligimda, bo'libdi o'sha: metallurgiya kombinati ishlab turgan paytda stadionga birinchi bor borgan edim. Qorning to'rtburchakiga borib o'tirdim — darvoza ortida gullar gullardi, ha! Yo'q, to'pni suv bosgan edi, oyoqlarim qattiqqinaqaladirardi, lekin tomoshabinlar: "QIZIL-YASHIL QO'SHNI! METALLAR QAYNAGANDA YONAMIZ!" deya o'pka yorib baqirardi.
Ular birinchi ligada ekanini unutib qo'ydim, lezetsiz edi, chunki bir necha marta durang o'ynagan edilar ammo... mana, shu bir kechada shunday bo'libdi: mening shkafimning ichida metallurgiya kombinati formasini topdim. Birinchi marta kiygan edim, ayni paytda otamning qoʻlidagi qizgʻin choydek edi — har doim qaytadi, ha, har doim! O'sha ikki erkak o'g'lim bilan oʻtirgan edim degan Zilola_Bunyodkorning gapidan so'ng, menga ham esladi: qor yog'di, lekin tomoshabinlar issiqligi hamma narsani qoplab turar edi.
Nima bilan ajralib turardi? Metallarning og'irligi bilan... to'qayda tizzalarim qor bilan qoplagan edi JasurLokomotiv, lekin hamma narsani birgalikda o'zimizning qahramonlarimiz bilan yengdik. Qisqasi, Olmaliqning metalligi - bu nafaqat kombinat, bu nafaqat futbol... bu umr bo'yi yonadigan o'tin! 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.