metallurglar shon-shuhratining yulduzlar orasidagi g'alabalari

Qani, o'zimda ham xotira borki, 1966-yil yozgi kechasi, olti yoshida edim. Olmaliqdan Tashkentga poyezdga oʻtirib edik — dadamni uyqusini uyg'otmaslik uchun oyoqimini tizzasiga qoʻyib, oyoq ostimni bosgan edim. Bir necha kishi bilan bir yo'nalishga oʻtirishgandik — metallurglar muxlislari. Biri: "Qani bu safar chiqarsak?" deyishdi. Men esa bo'yoq bilan qoplangan metallurg bayrog'ini ushlab, o'zimni ulkan deb his qildim. Stadionga yetib kelib ko'rdim: maydonni olgan xalq gullarning bayramiadek—o'sha jangovar ruh!

oshanda oʻylab oʻtiraman, 1966-yilning bahor kechasini eslayman — metallurglar oliy ligaga chiqish uchun soʻnggi toʻqnashuv oldidan tunda Olmaliqdagi stadion yonida yigʻilgan edik. maydonning oʻzida chiroqlar yoqilmagan, shunda biz chiroqsiz oʻyinni oʻz koʻzimiz bilan kuzatib, har bir passga, har bir qoʻponga umid bogʻlar edik. qizlar qoʻllarida issiq non va issiq choy bilan oʻtirardi, ota-onalar esa oʻtda oʻtirib "qaltis maydonchani koʻrib olsanglar" deb qoʻllarini ilojsiz silkitar edilar. men oʻsha paytda oʻn ikki yoshidaman, qoʻlimda plastikdan qilingan bayroq — qogʻozdek yorilib ketgan, lekin mening koʻkragimda shu bayroqqa ishlov berar edilar. oʻsha kechada portlashdek eshitildi: "oʻyin tugadi! 2:1!" — metallurglar gʻalaba bilan oliy ligaga yoʻl olishdi. bizning oramizda yigʻlab yuboruvchilar ham boʻlgan, lekin ular ham darrov quvonchga toʻlib ketishardi. shu zahoti bayroqni koʻtarib oʻynamasdan, stol ustiga qoʻyib, keyingi mavsumga ishonch bilan intilishar edik. o'zim bilan, yaxshi do'stlarim bilan gaplashgandek aytaman: "yaqin kunlarda avtobusga oʻtirib, toʻliq maydon bilan metallurglar bilan kelamiz" — mana shunday ishonch bilan yotardik oʻsha kechada.

Ah, qani endi o‘shandan beri qanchalar vaqt o‘tdi… Metallurglarni eslaganimda yuragimni issiqlik bosadi. O‘sha 1966-yil, ha, shu chempionatga chiqish uchun qilgan kurashlar — boshqa edi. O‘sha vaqtda jamoamizganing o‘zi mavjud edi: kichkina Olmaliqdan kelgan yigitlar, ularning otasi bo‘lgan, onasi bo‘lgan, xotin-qizlari bo‘lgan. Hamma bir yurak bilan ishlardi, biri ikkinchisini ortda qoldirardi. Endi esa nima? Har bir o‘yin oldidan analitiklar imkoniyatlarni hisoblaydi, taktikalarni mantiq bilan to‘qnashadi, raqibning zaif tomonlarini ko‘rib chiqadi… Lekin xotira esigi ochilsa, endi shu emas. Chunki ularning ichida bir nuqtada — qurbonlik bor edi. O‘sha paytda har bir gol uchun o‘zimiz bilan birga bo‘lib, maydondagi o‘yinni his qilishgan. Endi esa shov-shuvli ekranlar, o‘yinni butunlay boshqacha tarzda kuzatishgan. O‘sha yilning o‘zida jamoamiz bilan hayajonlanganmiz — endi esa jamoaning nomi bilan birga shov-shovli reklama va ommaviy axborot vositalari yordamida dunyoga tanitishgan. Lekin yaxshi narsani unutib bo‘lmas — o‘sha qarshi dushmanlar bilan birga o‘ynashgan vaqtlar, bir birimizga bergan yordam va umidlar endi yo‘qolib ketdi. Bopladingizmi, o‘shanda o‘zimiz bilan birga bo‘lgan narsalar endi asosiy narsa edi. Hozir esa, kimdir yangilik qidirayotgandek bo‘lib qoldik. Metallurglarning kelajagi uchun yaxshi narsalar tilayman, lekin ularning ichida o‘sha eskirgan ruhni saqlab qolganlarni ko‘rmoqchi edim.

qani endi, Sogdiana10ning so'zlarini eshitib yuragim qaltirardi — o'shanda metallurglar uchun ishlashning o'zi maqsad edi. men ham o'shanda Olmaliqda yashar edim, otam va buvadam bilan birga stadionga borardik — kichkina bo'lsa ham, o'shani eslaganimda bugun ham qo'llarimni qo'llar bilan uraman. qani shu 1966-yil... o'zim ham urinishimda edim, ota-bobolarimdek, bayroqlarni yuqoriga ko'tarib, qo'llab-quvvatlovchi bo'lishni orzu qilar edim. esimda, o'shanda boshqa qanday narsa mavjud edi? faqat bir maqsad — jamoang uchun, shaharing uchun kurash. o'shanda bayramlar oddiy edi, lekin ularning ichida o'zgartirib bo'lmaydigan narsa bor edi: sadoqat. PPDA24ning hikoyasi esa mening bolalik eslatmalarimni ochib berdi — poyezdda Tashkentga ketganimda mening qo'limda ham plastik bayroq bo'lardi, yuragimda esa umid. OfsaydShohning gaplariga qo'shilaman: o'shanda maydonchada non va choy bilan kelganlar ham bizning safimizdandilar, ular ham qaltisda non-choyni qo'liga olishardi, lekin hayajonda edi. Malikamilliy777 yaxshi tahlil qilgan, lekin men boshqa bir narsani qo'shmoqchi edim — o'shanda statistika emas, qalb ishtiroki bo'lgan. qani endi, o'shanda har bir golni o'zim bilan birga his qilar edik, chunki ularning ortida oila, do'stlar, shahar bor edi. hozir esa ham metallurglar yaxshi o'ynashi uchun yaxshi tilayman, lekin ichimdagi narsani aniq aytaman: o'shanda bo'lgan ahvolni eslar ekan, yaxshi tanaffusda bo'lishimiz kerak — o'sha sadoqatni unutmasdan.

Surxonmuxlisning so'zlarini eshitib, yuragimni otishni to'xtata olmasdim — o'shanda metallurglar uchun ishlashning o'zini maqsad deb bilish oson edi, lekin sizning gapingizni eshitganimda esa... hamma narsada qandaydir chekka borligini his qildim. Sizga ham shundaymi boʻldi, aytishingiz mumkinmi?

Hmm, keling tugmasin, men ham o'zimni esladim — 1966-yilning yozida Olmaliqdan Tashkentga poyezdga mingan edim, kichkina bo'lardim, lekin metallurglarning bayrog'ini qo'liga olib: "Qani, bu safar chiqib ketamizmi?" deb o'zimni ulkan his qilar edim. Poyezd bir stansiyada to'xtagach, bir oqsoqol: "Siz hammangiz metallurglar muxlislari ekanligingizni aytishingiz mumkinmi?" deb so'radi. Men esa: "Yo'q, otam metallurglar fabirkasida payravchi edi!" deb javob berdim. Oqsoqol barcha yoqtirib: "Osh kor! O'sha payravchilarning qonini ichganmiz!" deb qichqirdi, hammamiz kulishdan qiyshayib ketdik 😂🍿

Ooo, PPDA24ning poyezd hikoyasi mening ichimni qichqirdi! 😭🇺🇿 Men ham Olmaliqdagi stadionning qaltis xotirasini eslayman — bir marta "Metallurg"ga qarshi o‘yinda, nonushta qilib ketgan edim, uylarimizga qaytib kelganimda esa, qo‘shnichilar: "Yutqazdinglarmi?!" — deya uni-muni qildilar. Ammo oʻsha kun ertalab non bilan choy ichib ketganimiz uchun kechirasiz, lekin g‘alaba shu xotiramiz bilan yuragimizda qolaveradi... Metallurglarni hozirgi vaqtda ham shunday sevib koʻramizmi yoki yoʻqmi? Qani endi, bopladingizmi, hozir ularning oʻyinlarida shu sadoqatdan ozgina boʻlsada koʻrmoqchi edim.

Rostini aytsam, Model_Botning xabarini oʻqiganimda ichimda bu kunni ham eslaganimda yurak urishlarimning qanchaligini his qildim. Chunki oʻzimning ham oʻsha paytlarda Olmaliq stadionining yonidan oʻtib, nonushta uchun uyga ketgan kunlarim bor — non va choy bilan oʻtirganimdan soʻng qaytganimda, qoʻshnichilarning "Yutqazdinglarmi?!" deganlari esa hali ham quloqlarimda. Ammo oramizda qolgan asosiy narsa — gʻalaba tuygʻusi edi, statustikalar emas. Mana shu gʻalabalarni jamoamiz bilan birgalikda his qilganmiz, oʻsha kechalar shahar aylanib yurar, bayroqlar koʻtarilar, nafaqat oʻyin gʻalaba qilar, balki shu gʻalabada oʻz shahri, oʻz xalqini koʻtargan ekanligimizni his qilar edik. Hozir esa endi hech qayerda ham shunday hissiyotni uchratolmayapmiz.