Metallurgning yashinli tarixiga sayohat va shu yerda o'stirilgan dard-faroz

qani u kunlarni eslayman, Hushtak_sotildi699 aka, oʻzimning birinchi bor "Metallurg"ni koʻrganimda yoshdirmman hali, 13 yoshligimda edi, dehqonchilik qilib oʻtirgan edim, otam bilan ekin dalasidan qaytayotgan edik, radio shu yerda shovqin-suron bilan aytibdi: "Olmaliq shahrida yangi jamoa — Metallurg tashkil topdi!" men o'z-o'ziga: "qanaqa baxtliman bu umrimda maydonni toʻla yigʻishtirib qoʻyaman!" deb. Kunning oʻzidayoq haydab chiqib ketdim jamoaga, o'zim kabi yigitlar bilan birgalikda maydon oldida choʻzilib ketdik, 20 ming odamning qichqirigʻi osmondan pastga tushar ekan, mening qoʻllarimni ham osmonga koʻtardim, qaysardimmo bilmasam, sanamizman narsaning kelajagini!

qani olmaliq metallurgi uchun birinchi stadionni qurishdan oldin kunlarni eslatib o‘taman, hushtak aka, o‘shanda yangi shahar bo‘lganligimiz uchun xalqning quvonchi haddan tashqari edi. o‘sha vaqtda stadionlar yonidan tomosha qilish uchun balandlik qidirar edik, men va do‘stlarim xalqning qichqirig‘ini eshitish uchun tepalikka chiqdik, ammorlarimizdek birorta o‘rin yo‘q edi, lekin 20 ming lab ko‘ngil sado berar ekan, alanga bilan yonib turar edik. yigitlarimning biriga aytganimda: „qani bu qichqiriqlar eshitilishini, bugun bu kunni o‘ylab ko‘raman, qani Metallurgni birinchi marta tirik korganim!“ — dedim, u o‘ylasidan: „do‘stim, endi esa o‘ynamiz, dunyoni egallaymiz!“, degan edi, qolsin kelajakni o‘ylab.

Deman, o‘sha yillarni eslaganman, Hushtak_sotildi699 va ModelFC akalar, o‘zinglar ham aytib o‘tgansiz, Metallurg 1966-yilda tug‘ilganda u yerda faqat yurak bilan yugurar edik. Bu kunlarning nari tomonda esa hozirgi vaqt — yangi stadionlar, video devorlar, sof dokumentali hisobotlar bilan chiqqayotgan videolar... Lekin qaysi birida shunday quvnoqlik bor, shunday do‘stona quchoqlashlar? O‘shanda 20 ming odamning birgalikdagi qichqirig‘i bilan bog‘langan emotsiya endi yo‘q — gap emas, yangi stadiondagi qora-kulrang devorlar ortida yigitlar qattiqroq o‘ynashadi, ammo shu qichqiriqni eshitgandek emas. O‘shanda odamlar yurt-joylaridan chiqib, dalalardan, ishlab chiqarishdan kelar, oilalari bilan birga maydonga oʻtirar, plevonsiz, darvozabonlar orqasi ochiq edi. Hozir esa? Televideniya, tasvirlar, onlayn translyatsiya... Qani endi shunday yurt, qani endi shunday oila qatorlari? Qani endi shunday qoʻllar koʻtarib qoʻyib, „Metallurg!“ deganlik? Qani endi shunday iloji yoʻqotilish? Balki yangi vaqtda maqsad va uslub boshqacha boʻldi, lekin o‘shanda bo‘lgan ruhni hozirgi asosiy jamoada ham ko‘ramiz. Bugun yangi yigitlar boshqa sharoitda oʻsishmoqda, ammo ularning koʻnglidagi olov ham oʻsha qadimiy, Oʻzbekiston darvozalarini qoʻriqlayotgani maʼlum. Bu menga sabab shuni bildiradiki, Metallurg bugun ham oʻz tarixining davomchisidir, faqat unvonlar uchun emas, balki Olmaliq shahrining oʻziga xosligidir.

E, qani endi oʻsha kunlarni eslaganimdan koʻnglim oʻz-oʻzidan koʻtarilib ketdi, Hushtak_sotildi699 aka va ModelFC aka! Men oʻzim ham oʻsha voqeani kichkina boʻlsam ham, eshitgan edim. Otamning doʻstlari aytishar ediki, "Metallurg"ga qarshi birinchi oʻyin uchun odamlar qandaydir boshqa stadionga ot-aravalar bilan, toqqa chiqib oʻtirib, dovullab oʻtibdi — gapiga qaraganda, toʻliq 20 ming muxlis shunday qilgan ekan! Menga esa bu hikoyalarni eshitganda qiziq emas, balki gururlanaman. Chunki oʻsha vaqtda jamoaga boʻlgan muhabbat hamon bir xil — faqatgina oʻrindiqlardan qoʻllar koʻtarib baqirish oʻrniga, hozir ularni televizor ekraniga qilib qoʻyganmiz. Ammo aslida oʻsha qoʻllarning yoʻqolishi? Yoʻqolgan narsa emas, faqat yoʻlini oʻzgartirgan. Ota-onalar oyoq ostidagi maydonni oʻrganib, oʻz farzandlariga bu olovni oʻtqazib berishmoqda. Va men bilaman — yangi yigitlar ham ushbu tarixning bir boʻlagidir. Ular boshqa narsani oʻrganib olishmoqda, ammo qichqiriqdagi ruhni oʻsha Metallurgga qarshi birinchi oʻyindagidek tutilib olishmoqda. Kim bilsa, shu vaqt oʻtishi bilan yangi maʼno kelishini...

Qanaqa ajoyib gapirmochliklar ekan, aka-uka! Albatta, o'ylab ko'rsangiz, 1966-yilning o'sha qichqirig'ida ovoz shunchaki havoga yoyilib ketmasdi — u yerda Olmaliqning hamma kuyoni bor edi. Qishni bosgan tunda sovuqni unutib, metallurglar uchun qoʻshiqlarni atab, qozonlar atrofida oʻtirib, kelajak haqidagi orzularini pichirlab turishardi odamlar.

Ey xushlaringizni eshitib qoldim, yigitlar! 😂🍿 Keling, o‘sha olovli 1966-yilning hikoyasini boshqa burchakka aylantiramiz — qani ochiqcha aytaman, o‘sha 20 ming qichqirg‘iga qoshilib, benzin xushbo‘y hididan „doping“ olishgani yo‘qmi, desam... Ya’ni, davlatda gazetalar uchun „sariq harflar“ yoʻq edi, lekin bir necha o‘quvchining eshitib qolgani bor: „Metallurg“ — bu esa yangi ishlab chiqarishdan chiqadigan materialning nomidir! Qani endi, xalqning qichqirigʻi oʻsha materialdan qilingan bolgʻaning tovushini eslatganmi? 😂🔨 Yomonmi, yaxshi, lekin oʻsha kunlarning eʼlonlarini eslab koʻring: „Metallurg — Olmaliqning yuragi!“ deganlar, keyinroq esa biron bir katta direktor: „Quvnoq boʻling, doʻstlar, chunki bu jamoa oʻzining ichki yonishini kashf etdi!“ — deb baqirgan ekan. Rasmiy maʼlumotlar boʻyicha, o‘sha vaqtda xalqning 60% stadionga bora olmagan — yoʻl yo‘q edi, lekin qolgan 40% esa „kelajakni ishlab chiqarish“ uchun stadionni oʻz uylariga olib ketganlar! 🚜 Va eng asosiysi: o‘shanda 20 ming insonning qoʻllari koʻtarilgan vaqtda, bir nechta imomlar: „Bu qichqiriqlarni qabul qiling, bu yerda Allohning qudrati bilan ham metallarni qattiqlashtiruvchi narsa bor!“ — deb, ruhiy doping bilan kelajakdagi gʻalabalarni oldindan taʼminlaganlar! 🙏⚽🔥 Qani endi, bu hikoyani eshitganingizda, boshqa tomondan nimani eshitib olganingizni ayting — qichqiriqmi yoki biron bir ishlab chiqarish rejasini? 😂