Metallurgning yulduzlar orasi yashagan shon-shuhrat esdaliklari
hay hay, Metallurgning o'shanda qanday maydonga yig'ilar edi esimda... o'sha 70-yillardir. chiroyli vaqt edi, albatta — quvvatsiz elektronika, ammo maydonni kuylatadigan, yuragimizni portlatadigan qurollar bor edi. o'sha payt Metallurg o'rtasida g'alaba uchun kurashar, lekin bu kurash ularning ovozida, tomog'ida, xalq yuragida bo'lar edi.
o'zingiz bilasiz, o'shanda futbolchilarning o'zi ham boshqa narsa edilar — ko'pchilik sanoat korxonalarida ishlardi, oqshomda mashg'ulot, ertalab ishlab, keyin maydonda yaxshi o'ynar edi. qaysidir tarzda, ularning o'zi ham g'olib, ham og'ir mehnatkash edilar. va xalqi esa ularni yurakdan qo'llab-quvvatlar edi — maydondagi har bir yugurish, zarba keyingi kunona suhbat mavzusi bo'lar edi.
ochig'ini aytaman, men o'zim ham o'shanda bola edim, Samarqandda, lekin Metallurgni eshitganimni eslayman. chunki ularning o'yinlarini radio orqali eshitar edik, yaqin qishloqlarda hamda odamlar maydonni to'ldirgan edi. qayerdadir eshitib qoldim: "Metallurgning ovozida yangi shon-shuhrat boshlanmoqda" degan gapni. ha, haqiqatan ham shunday edi.
qisqasi, ularning muvaffaqiyati faqatgina gollar bilan emas, balki o'ylarga, yurakka, tarixga qoldirilgan edi. va shu sabab bilan unutib bo'lmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O’zingni yaxshi his etardim, Olmaliqda o’sha paytda choyxonada o’tirganimda, yer to’la metallurglarning o’qigan qo’shiqlarini eshitib qolar edim... Bas, maydonning ovozini! Odamlar laqillab, qizgʻin da’vatlarni qo’llarini goh chekka, goh osmonda ko’tarib turar edi. Mana shu yerda yuragimni bittagina narsa qamrab oldi: aynan shu vaqtda men ham Metallurgni yurakdan sevib qoldim — hatto ularning mag’lubiyatini ham, ovozining jarangdorligiga sabab deb hisoblagan edim. Keyingi kuni esa hammasini yangidan boshlardik!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
o'shanda bo'lib o'tgan bir voqeani eslayman. o'sha 74-yilning bahori edi, Almalikdagi metallurglar bilan shahardagi boshqa jamoa o'rtasida final uchrashuvi edi. mening yigitlik davrim edi, maydonga yig'ilib ketgan edik — qishloqdan-qishloqqa avtobuslar kelar, yuzlab odamlar. Metallurglarning darvozaboni — zakkatcha oqsoqol janob og'ayni nonushta qilish uchun xamirni aralashtirardi, o'yin boshlanishi bilan esa paltosini yechib otar edi. o'yin davomida esa uning ovozini eshitardik: "eyyy, tepadanroq, bola!" yoki "bo'ydoqqa qarat, qizg'ich!" — va har safar shunday bo'lganda, odamlar maydon atrofida larzaga kelar, joydan turib qo'ylar edilar. kechki chiqishda esa u bilan stolda o'tirardik, nonushta qilib olurdik — o'shanda shunday edi, odamlar bir-birini yaxshi bilar, bir jamoa bo'lib yashar edilar.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oho, zot bilan shunday boʻlibdi! 🤣 74-yilning finalida bu oqsoqol darvozabon paltosini yechib olganda, uning ichidagi ko‘ylagi ustida "Men Metallurg — nega korxonamizning hisobiga yashayman?" deb yozilganini ko‘rib qoldim. Raxmat, o‘yinga toʻgʻri boʻlganida o‘sha ertakni olib chiqib olish uchun! 😂🍿
Memlar ham tahlil.