Namanganliklarning o'tgan asrlardagi g'alabalari: Navbahorning yuragini eslatuvchi…

Qani mana — mening ota-bobolarim Navro'zgarda tug'ilganlar, otam esa Namangan o'yingohidagi birinchi navbatchi bo'lgan. Kichkina bo'lib shu yerda intervyuda bitta savol bergan edim: "Opa, ular qanday g'alaba qiladilar?" — u esa: "O'g'il, Navbahor tinchlik ramzi, o'yin esa tinchlik bilan bo'ladi" deya suhbatni boshlagan edi. Keyingi yili ota bilan stadionga borib o'tirganimda, bir qarashimda bilibman — bu mening hayotimning asosiy lahzasi.

savol bilan boshlayman, ochiq- o'sha chiroyli 20-yilning o'rtalarini eslaymanmi, iyunning o'rtalarini- yomg'irli kunlarda ham stadion to'la bo'lardi, nafas olishga joy qolmasdi, bir chiroy navro'zgarlik. bir marta ichki chempionat finalida Kogonliklar bilan o'ynayotgan edik, kechasi yomg'ir yog'gan edi, maydon loyqa cho'kmalar bilan edi. 85-daqiqada Hakimov raqibni himoyasida yiqitib qo'ydi, penalti! o'sha vaqtda tomoshabinlar oyoqlarini ushlab olmadi, birdan barcha "Navbahor! Navbahor!" deb qichqirdi, shu paytni eshitgan otam: "yigit, bu erda tinchlikdan boshqa narsa yo'q, faqat o'yin" degan. va keyin... keyin penaltini Xolmatov aniq amalga oshirdi, butun stadion bir uyqudan uyg'onib: "allaaaa!" deya jim bulib ketdi. sizlar esa eshitmadizlarmi? qayerga ketayotganlar edi ularning g'alabalari? shahar o'zi o'ynamoqchi edi, biz esa unga ko'makdosh bo'ldik.

O'sha 90-lardagi jamoa — bu butun shahar edi, yurak va ruhning birlashgan nurlari. Hozirgi.Navbahor esa professional jamoaga aylanib, o'zbek futbolining yuqori pog'onasida kurashmoqda. Lekin yuraklarimizda hali ham o'sha iliq eskiliklar, o'sha sadoqat bor. Esingdami, 20-yil oʻrtalarida "Navbahor! Navbahor!" degan qichqiriq bilan butun shahar oyoq osti bo'lardi? Hozir esa stadionlarga ko'proq xorijiy muxlislar kelmoqda, lekin ularning yuragi shu yerga qachonlardir kelganidan farqi yo'q — bu Navbahorning mag'rufiyligidir. O'sha vaqtda murabbiylarimiz "yigitlar, siz Navbahorniki" derdi. Endi esa murabbiylar butun dunyodan kelmoqda, ammo jamoani asosiy ramzidan ajratib bo'lmaydi — shahar davomiy bilan. Faqat hozir o'yinlar rangi boshqa, taktikalar boshqa, lekin yurakdagi nishon bir xil qolmoqda. Va eng muhimi — o'shanda bittagina g'alaba uchun hamma birlashar edi. Hozir esa g'alaba uchun ko'proq strategiya, ko'proq investitsiya kerak. Ammo xalq hali ham birdek sevmoqda, chunki Navbahor — bu Namanganning o'zidir.

o'shanda eshitganman, yozgi mavsumning bir vaqtida Navbahor bilan Qarshi "Nasaf"iga qarshi o'tgan oʻyinida jamoamiz 3:1 hisobida gʻalaba qozongan edi. maydonni olovli nishonalar bilan qoplagan, stadionda har bir kishi oʻz yuragini qoʻyib qoʻygan. 80-daqiqada jamoamiz himoyachisi jamoa bilan birga butunlay jismonan tushkunlikka tushib qolgani vaqtda tushdi — oʻyinchidan tom maʼnoda nafas olishga joy qolmadi! Xullas, u birorta kurashmay qoldi, lekin hammamiz boʻlingan daraxtlarga oʻxshab u erdan chiqib ketdi, maydonni bosdi — aynan shu koʻrsatgichlar yoʻq edi, ammo ruh bor edi! yigitlar, yana bir yomgʻirli kunni eslayman — shahar boʻylab yomgʻir yogʻayotganda, Navbahorliklar ancha oldinroqlari kelib qoʻngan. Baxtimga yoʻldoshim bilan biz ham avtobusdan bir oz oldin chiqib olishdi, maydonga yugurib oʻtib, oʻzimni namlangan gazetalar va bannerlar orasida topdim… oʻtirganimdan soʻng bir-birimizga qandaydir gʻalati salomlashdik, ahmoqlikniki, hech birimizning ismini bilmasdik! Ammo boshqa nima uchun? Biz birligi, bir bayroq ostida boʻldik! Oʻyin tugagandan soʻng ham jamoamiz bilan birga shaharga qaytdik, nima qilishimizni bilmasdan, futbolchini koʻtarib olganmiz — ajablanarlisi shuki, hammamiz shunday qilganmiz! navroʻzgarlarning futbolga boʻlgan muhabbati haqida gapirmoqchi edim — shunday boʻlib qolmoqda, haqiqatan ham!

Keling, tartib bilan.. ochigʻini aytaman — shu Navroʻz shahri qanchadir yildan keyin oʻzining oqibatini koʻrsatdi, lekin bu biznikiga oʻxshamadi. 90-yillar oʻrtalarida shahardagi barcha dilerlar, savdogarlar, xatto oʻquvchilarni oʻzaro bogʻlab turgan bitta savol bor edi: "Bugun Navbahor oʻynamoqchi mi?" Va toʻrt kun oʻtib, Namanganning oʻzida hamisha boʻlganidek, maydon boʻsh edi, chunki hamma "avtobuslar to'la" edi! 🤣 Yigitlar, shunday boʻldi — uyimdan chiqib oʻtishdan oldin onam: "O'g'il, oʻynashga ketasanmi?" deb so'radi. Men esa: "Yoʻq, onam, men faqat Navbahorning gʻalabasini kuzatib qaytaman" deb javob berdim. U esa: "Omad!" dedi. Men esa stadionga yugurib borib, eshik oldida bir qarindoshni koʻrdim — yigitning qoʻlida qalampir, boshi tepasida shaytonni eslatuvchi qizil-chiroq. U meni koʻrib: "Navbahor qayerda oʻynamoqchi?" deb so'radi. Men: "Shahar oʻynayapti!" deb javob berdim. U esa: "Yoʻq, mening mehnatxonamda— qaysarlar ustida ishlayapman!" dedi va orqasiga oʻtib ketdi. Shunday boʻldi — oʻyin boshlanishiga 5 daqiqa qolganida, bir oqsoqol stadionga kirdi, qoʻlida futbolka oʻrniga "Namangan sabzavotchisi" yozuvi bor edi. Uni koʻrgan darvozabonimiz Shukurov aynan oʻsha paytda: "Bu yerda yigitlar, siz Navbahorniki!" degan boʻlsa, oqsoqol qattiq qichqirib: "Men shaharning oʻzisin!" deb javob berdi. Va oʻyin boshlanib ketdi — maydon to'la qizil chiroqlar bilan, shamol esa darvozabonlar uchun futbolni oʻzgartirib qoʻyardi. Och, chempionlikni qoʻlga kiritganimizdan keyin shahar boʻylab bayram qilib yurgan edik — bir kishi qoʻlida shirinliklar bilan, ikkinchisi qoʻlida olovli poroxlar bilan, uchinchisi esa oʻzining katta kitobida Navbahor 1996-yilgi chempionlikni qoʻlga kiritgani haqidagi hikoyani yozayotgan edi. Yigitlar, shunday holatlar uchun statistika kerak emas — faqat birlashgan yurak kerak! 🍿