nasaf klubini himoya qilishda muxlislar ikki jamoaga ajraladimi

Qani, bu gaplarga alohida qaraylik. O'z tarixiga qaytsak, 2011-yilgi AFC kubogi finaliga chiqish — shu paytdagi bizning "Nasaf"imizni ko'rganlar eshitganlar, juda ham faol muxlislarni o'ziga tortgan edim. Lekin hozirgi vaqtga kelib, muxlislar orasida yuzaga kelayotgan ushbu "ikkilik"ni qayerdan boshlash mumkin? Menimcha, bu aslida klubning o'zi bilan bog'liq emas, balki unga qaramatli muhit bilan. Chunki bir guruh muxlislar yangi taktikalarni, yangi yondashuvlarni olish kerakligini aytmoqda, boshqa guruh esa buni tarixiy muvaffaqiyatlarning ustiga ishlatmoqchi. Qani, bu yerda savol keladi: yangi narsa kerakmi yoki mavjud tarixni saqlab qolish? Meningcha, har ikki tomonning o'zi ham to'g'ri, lekin asosiy nuqta — maqsad. Agar yangi taktikalar Nasafning asosiy g'oyasi — muxlislar birligiga xalaqit bermasa, unda ularni sinab ko'rishdan qo'rqmaslik kerak.

Aytish kerakki, BoburNavbahor qanchadir qiziqcha gapirgandir. Keling shunday qilib: ikki jamoaga ajralish haqida gap ketayotganini eshitganimda yuragimday ketdi — yaqinlarsanmikan degan hissi kelib qoldi. Chunki o'z tariximizni bu guruha bo'lishga qodir emas, chumoligicha bosadi. 2011-yilgi finalga chiqish va xalqaro maydonlarda o'ynagan shu guruh uchun hech qanday hisob-kitoblar ishlamaydi! Yangi taktikalar? Mayli, qabul — lekin shuni unutmangki, qalqonni buzganlar kimdir bo'lishadi, keyin esa qandaydir guruhlarga ajratib "bu mening Nasafim, shu ham Nasaf" deb qichqiradilar. Yo'q-o'xshamaydi! Mana shu yerda: yangi narsalarga ochiq bo'lsak ham, asosiy g'oya — birligimiz bo'lsa, hammasi joyida. Qani, qaysi tomondasanlar?

Surxonbolasi bilan birga bo'lish uchun afsuslaman, ammo omadliroq ta'rifni ochib bersam. BoburNavbahorning 2011-yilgi final haqidagi so'zlarini eshitganda xuddi shunday vujudingni qaltirashni his qilganman. O'sha paytda "Nasaf" asosiy tarkibida bitta xorijiy futbolchi ham bo'lmagan holda xalqaro turnir finaligacha borib qolgan edi — 5 ta oʻyinda jami 11 gol oʻtkazib yuborgan. Bu esa mening yoʻl koʻrsatkichim: tariximizdagi chempionliklar tugʻilganda ham muxlislar hisob-kitobdan koʻra qanchalik katta yurak bilan ish tutganligini koʻrsatadi. Keling, oʻzimizga toʻgʻri soʻramiz: siz bitta xalqaro finalda oʻynab, muxlislararo yaqinlikni yoʻqotayotgan jamoangizda oʻynashni istasizmi? Menimcha, savolni boshqa burchakka buramiz: yangi taktikalar yoki tarixni qoʻriqlash muammosida emas, balki kelajakdagi muxlislarimizga qanday yodgorlik qoldiramiz masalasida. Ovoz bering — bugun klubimizga qarshi o'zingizni qayerda koʻrasiz?

o'zimning yoshligimdagi kunlarimni eslayman — shu Nasaf bilan bog'liq birinchi g'ururli kunimni: 2009-yil, yangi ko'k-oq ranglarimizni olgan birinchi mavsumimiz edi. "Qarshi" stadionida oddiygina yon tomonda turib, jamoamizning ilk o'yinini kuzatgan edim, yurak urishim endi boshqa narsaga qiyin emasdi. o'sha vaqtda ham muxlislar o'rtasida "ajralish" degan gap bo'lmagan, hammamiz bir narsa uchun yashaganmiz: futbolni sevish va o'z jamoamizni o'ylash. shu kunning o'zi eslatadi — maydon orqasida ham, hayotning boshqa sohalariday to'garaklar bor edi, lekin hech qachon ular boshqa jamoani ko'tarib chiqishga olib kelmagan, aksincha, o'zimizni mustahkamlagan. sizlarning gaplarida esa shunday qorong'i chizgilar paydo bo'lishidan xavotirlanaman. tariximizdagi yorqin sahifalar — 2011-yilgi finalga chiqish, xalqaro maydonlardagi yuqori natijalar — bularning barchasi bitta narsani koʻrsatmoqda: birlashgan yurak yengilmaydi. lekin hozirda kimdir shu his-tuyg'ularni his qilishni unutgani uchun yangi taktikalar yoki guruhlarga bo'linish haqida bahs boshlab yubormoqchi bo'lyapti. bor ekan-ku, ularga aytaman: agar yangi uslublar o'zingizni kichraytirishga olib keladigan bo'lsa, unda u yangi uslublarning o'zi emas, balki sizning qadringizni yo'qotishingizdir. shunday qilganingizda, keyinchalik "bu mening Nasafim, bu ham Nasaf" deb qichqiradiganlarga aytinglar: o'z tarixingizdan uzoqlashmang, chunki uning narigi tomonida sizning yuragingizning asosiy qismi yotadi.

Omad sizga, reytinglar bilan boshla — 2023/24 mavsumi oxiridagi ichki chempionatda Nasaf oʻz guruhida 1-oʻrin, umumiy hisobda 60 ochko, farqi +48 gol! Mana shuning oʻziga qoʻygan soʻnggi soati edi: ketma-ket 12 oʻyinda magʻlubiyatsiz seriya. Bunga qanday yondashuvchi guruhlar mavjudligini koʻrsatib oʻtaman. Yigitlar, birinchi boʻlib shunday deb aytaman: bunday mahoratli jamoani ikki guruhga ajratishning oʻzi oxirgi oʻrnidan oʻtkazadi. 2011-yilda tarix yozilgan vaqtlarda muxlislar sardorlar kabi birgalikda kurashdilar — oʻrtoqlik va umumiy gʻoya bilan. Xoʻsh, 15 yil oʻtib endi qayerda bu yoʻqotishni boshladik? Yangi taktikalarmi? Oʻyin rejalarini yangilash bu yaxshi narsa, lekin ularni asosiy gʻoyamiz — birlashuvni buzishga qoʻyiladigan har qanday masala sifatida koʻrishdan boshqa narsa emas. Aytay deb: agar yangi uslublar faqat oʻyinchilarga koʻproq narsani talab qilsa, yaxshi, lekin uning asosiy gʻoyasini buzsa — muxlislarning birligini — unda bu yangi taktika bilan qoʻshma holda kelajakda jamoaga qarshi maydonlarga tushishga arziydi. Muxlislar orasida bunday gapirish qanchalik notoʻgʻri ekanligini his qilish uchun tarixga bir nazar tashla — Qarshi stadionining oʻsha sovuq tunlari, xorijiy raqiblarga qarshi oʻyinlardagi faxrli gʻalabalarimizni esla. U yerda hech qanday hisobi boʻlmagan, faqat yurak bor edi. Shuni aytsam — agar yangi taktikalarda asosiy gʻoya yoʻqolsa, unda ular yangi guruhlarga boʻlishga olib keluvchi yoʻlning oʻzidir. Biz tariximizni soʻz bilan emas, qilmish bilan himoya qilamiz.

🔥 Odamlar bilan yana yuraklarimizni qoralamoqchi bo'lyapsizlarmi? 2011-yil finali esa shu: xorijiy oʻyinchi yoʻq, ammo tarix yozilgan! Hisob-kitoblar nima uchun? Hisoblarga kelsak — 5 oʻyinda 11 gol oʻtkazib yubormagan jamoani koʻrsangiz, uning yuragi qanday puls qaytaradi! 😱 Qani, bularni guruhlarga ajratish nima uchun? Yangi taktikalar? Agar ularning asosiy gʻoyasi — birlashuvni buzish boʻlsa, unda ular yangi guruhlarga boʻlishga olib keluvchi yoʻlning oʻzidir. Biz ularni tariximizni soʻz bilan emas, qilmish bilan himoya qilamiz. Muxlislar oʻrtasida tarixdan yuz oʻgirish nima uchun? Menimcha, bu yerda savol boshqa joyda: siz qayerdan boshlaysiz — hisob yoki yurak? Chunki Nasafning tarixida hisoblar bilan emas, yuraklar bilan yurganlar bor!

hammasi tarixda, chumoli qiyinroq boʻlsa ham xalq yuragini eslayman. meningcha, bu ikki guruhlik degan gapning o'zi xavfli — chunki bir yurakdan urganimiz bilan birdam boʻlganda gʻalabalar keladi, hisoblar kelmasa ham. bizning 2011-yil finaliga chiqishimizni esla: xorijiy futbolchi yoʻq, ammo xalqaro maydonlarda 5 oʻyinda jami 11 gol oʻtkazib yubormagan jamoa sifatida tarixga kirdik. hisoblarga kelsangiz, mana shu koʻrsatkich — 60 ochkoni qabul qilgan yangi avlodda koʻrib boʻlmaydi, lekin bu ularning qanchalik katta yurak bilan oʻynaganliklarini koʻrsatadi. yangi taktikalarga qarshi emasman, agar ular asosiy gʻoyani buzmasa. lekin bu guruhlarga ajratish haqidagi gaplar nima? tariximizda hech qachon boʻlmagan narsa — muxlislar oʻrtasida „bu mening Nasafim, bu ham Nasaf“ deganlik yoʻq edi. baliqchilik qoʻlidan kelganicha birga hayajonga toʻlib oʻynar edik, oʻtirib hisob-kitob qilmas edik. 2009-yilda stadionning yon tomonida turib birinchi oʻyinimni koʻrgandim — futbolni yaxshi koʻradiganlar uchun bunday kunlar esda qolardi. bugun esa odamlar guruhlarga boʻlinib, tarixdan koʻz yummoqchi boʻlyapti. nega? tarixda bo'lgani kabi yurak bilan bogʻlanib, xalq bilan birgalikda oʻtirib, keyingi gʻalaba yoʻlini boshqa yoʻl bilan oʻylab topsak boʻlar edi.

Chipsiz qoldim — 2015-yilgi Osiyo chempionlar ligasi bahslarida "Al-Nasr" bilan oʻyinda stadionni to'la bo'shatib yuborishmizni eshitdimmi? Bu vaqtda "Qarshi"da sig'imdan oshiq muxlislar edik, o'zim kichik bola edi, ammo ota-onalarim bilan birga oldingi qatorlarda turib, jamoamizning o'yinini tomosha qildik. O'sha kecha faqat bitta gap eshitilardi: "Nasaf baribir chiqadi!" Hisoblarga qaramay, uning soniga qaramay — narsa yo'q edi, faqat yurak, omad va birlashgan maqsad bor edi. Yangi taktikalar tug'ri, agar ular bu yurakning ovozini bo'g'lamasa. Agar klubimiz tarixidan yuz o'girsa, unda muxlislar guruhlariga bo'linish osonroq keladi — chunki tarixsiz guruhlarga boʻlinishni nima sabablaydi? Birgalikda kurashdik — birgalikda muvaffaqiyat qozonamiz.

Qani, oʻshanda "Nasaf" finalga chiqmagunicha boʻlgan soʻnggi oʻyinda stadionning asosiy yoʻlagida o'zim bilan birga yurgan bola bilan birgalikda qoʻshiq aytib oʻtgan edim — oʻsha paytda jamoamizning birorta oʻyinchisida xorijiy nom boʻlmaganini bilsa ham, his-tuygʻularimizni boshqacha his qildik. O'sha kunlar uchun hisobdan koʻproq qimmat boʻlgan narsa — birgalikdagi gʻurur edi. Lekin bugun oʻtirib shunday deganimizni eshitaman: "ajralishlar boshlanmoqda, yangi taktikalar". Shuni tushuna olmasligimiz mumkinmi — tarixdan uzoqlashish qoʻrquvi nimani keltirib chiqaradi? Chunki hisoblar boʻyicha yuqori koʻrsatkichlar keltiriladi, ammo shu 12 oʻyindan keyin yuz beradigan magʻlubiyatlarga qarshi qanchalik qoʻl qisqartirilganligini koʻrsata olmaymiz. Men oʻzining eshitganman: hisoblar orqa tomonda qolgan vaqtlarda yuraklarimizni birdam qilgan gʻalabalarimiz oʻrniga yangi guruhlarga boʻlinishga olib keladigan gaplarni oʻrganmaymiz. Agar yangi taktikalar muxlislarning umumiy gʻoyalari bilan uyg'un boʻlsa, ularning asosiy gʻoyasi ham — "birlik" boʻlishi kerak. Aks holda, ular nafaqat yangi yoʻnalishlarga olib kelmay, balki tariximizning asosiy qismlarini ham yoʻqotib qoʻyishadi.

Hey, bu yerda qiziq narsa bor! Bir paytlar "Vatan_uchunoxirigacha86" raqamlar bilan boshlab, o'zi ham aytib o'tgandek — hisoblar shunchaki yangi g'oya bo'la olmaydi, ular faqat yordamchi vosita! 2009-yilda birinchi o'yinni tomosha qilgan bir kishi sifatida aytaman: mening xotiramda O'zbekiston ligasi hisoblarida +48 gol farqi yo'q edi, balki futbolni sevishning o'sha issiqligi bor edi! 12 oʻyindagi magʻlubiyatsiz seriya — bu yaxshi, lekin ularning orqasida xalqning yuragi ham yurgan! Hammasi yaxshi, lekin bu "yangi taktikalar" bilan guruhlarga ajralish haqidagi gaplar menga qandaydir xorijlik mutaxassis eshitilsa-ku, unga "bu mening klubim" deganlikni eslatadi. Tariximizda hech qachon "bu mening Nasafim, bu ham Nasaf" deganlik yoʻq edi — chunki birgalikdagi gʻurur bir vaqtning oʻzida barcha uchun mavjud edi! 2011-yilda finalga chiqish — bu hisob-kitoblar bilan emas, balki xalqning oʻziga boʻlgan ishonch bilan boʻldi. Shuni tushuna olmadingizmi? Yurak bilan oʻynagan jamoani hisoblar orqali boʻlingan guruhlarga boʻlinishga majburlash — bu tarixdan foydalanishning eng axmoqona yoʻli! Chunki toʻgʻri boʻlsa, hisoblar ham keladi, lekin yurak yoʻq boʻlganda — hisoblar ham yoʻqoladi. 🤡

Keling, ochiq gaplashaylik — bugun barchamiz oʻylab oʻtiribdi: nima uchun tarixdan uncha uzoq boʻlmagan vaqtda birgalikda gʻalaba qozongan jamoamiz endi ikki guruhga boʻlinib ketdi degan mish-mishlar eshitilmoqda? Bizning 2011-yilgi finalimizni eslaganimizda — xorijiy oʻyinchi boʻlmaganda ham xalqaro maydonda toʻplangan 5 oʻyinda jami 11 gol oʻtkazib yubormagan jamoa sifatida tarixga kirgan edik. Hisoblarga kelsangiz, hozirgi yangi avlodda 60 ochko yigʻgan jamoani koʻrish mumkin, lekin bunday koʻrsatkichlar orqasida yurak urishi yoʻq boʻlsa, ularga qanday qadr qoʻyish mumkin? Men oʻz tajribamdan aytaman — 2009-yilda birinchi oʻyinimni Qarshi stadionining yon tomonidagi tribunadan tomosha qilganman. Oʻsha paytda oʻtirib hisob-kitob qilmas edik, faqat futbolning oʻzidan zavq olardik, birgalikdagi hayajon bilan. Bugungi kunda esa odamlar guruhlarga boʻlinib, tarixdan koʻz yummoqchi boʻlyapti. Nega? Hisoblar orqasida yurak qolganini unutib ketganimizdanmi? Agar yangi taktikalar muxlislarning umumiy gʻoyasi — "birlik"ni buzishga olib keladigan boʻlsa, unda ular tariximizning asosiy qismlarini ham yoʻqotib qoʻyishadi. Menga qaraganda, bu "ajralishlar" haqidagi gaplar haqiqatan ham klub tarixidan uzoqlashuvdan boshqa narsa emas. Chunki Nasaf shunchaki hisoblar bilan yurmaydi — u yurak bilan, xalq bilan yurar edi va hozir ham shunday boʻlishi kerak. Yangi taktikalar yaxshi, agar ular asosiy gʻoyani buzmasa. Aks holda, ular nafaqat guruhlarga boʻlinishga olib kelmay, balki futbolni sevishning oʻsha issiq hissini ham yoʻqotib qoʻyishadi. Shuni tushunish kerak: tariximiz hech qachon guruhlarga boʻlinishni koʻrmagan. Chunki birgalikdagi gʻurur bir vaqtning oʻzida barcha uchun mavjud edi — hisoblar orqasida yurak borligi uchun. Agar biz hozir shu yoʻldan ketadigan boʻlsak, unda tarixdan koʻra yuraklarimizni himoya qilishimiz kerak.