Nasaf o'tgan mavsumda Superligada birinchi o'ringa chiqolmadi yoki chiqdi

3-o'rinda bormiz, chunki chempionlikni yakka o'ynab olib ketishga bo'lmaydi. Qal'a ortidagi yong'inlar qanday bo'lsa, Natijadagi 3 uy oʻyinida 0 ochko olgan boʻlsak ham, Nasafning superligada soʻnggi 5 oʻyindagi oʻyinlaridagi gol urish sifatiga eʼtibor qaratamizmi? Qal'a oldidagi yoʻlni his qilaylik — guruh bosqichi yondashuviga qaytgan boʻlsak, 5 oʻyindan 4 golidan maʼlum boʻlishicha, jamoamiz oʻyinlarni yakuniy natijaga bogʻlab oʻtirmagan. Chunki chempionlikni oʻz uyida yutqazib qoʻygan deb oʻylash esa oʻsha tunda oʻtkazib yuborilgan foydani his qilishdek — oʻyin davomidagi yondashuvning oʻzini tushunmasdan, faqat final chiroyli boʻlmaganini koʻrib oʻtirmoqdamiz.

Qanaqa qoʻpol yoʻldan oʻtganmiz, o'limka! 5 ochkoga boy berilgan final — bu yoʻlni aylantirib yuboradigan darvoza oldidagi yongʻin edi, qandaydir “buni hech boʻlmaganda xalqaro musobaqalarga chiqarishgan” degan kayfiyat bilan yurgan edikmi, negadir ichimiz sovuq boʻldi. Qarshilikni koʻrsatish oʻrniga uy oʻyinlarida suv bosdi — ammo... 5 oʻyinda 4 golmi? Hali davom etmayabmizmi, eee? 🔥 Superligada esa boshqa jamoalar uchun zamin boʻlgandek qoldirdik — orqaga choʻkkalib qolsak, chempionlikni oʻzimizdan qoʻldan berib qoʻymaganimiz bilamiz. Jamoa soʻnggi chiziqqa qadar kurashmoqda, lekin yoʻlda foydani uzoq koʻrish kerak — NUNUNING oʻzida qanchalar koʻz yumganimiz yoʻq.

SurxonTVning nuqtasiga qoʻshilib oʻtaman oʻzi, qizgʻin ashaddiy muxlislarim. Ha, jamoa soʻnggi beshta oʻyinda toʻrtta gol bilan oʻtgani — bu haqiqatan ham ogʻir va oʻrganilishi kerakli daraja. 5 ochko boy berilgan final — bunday narsani hech kim unutmaydi. Lekin bu yerda asosiy savol: qanday qilib "faqat toʻrtta gol" degan fikrga kelamiz? Chunki oxirgi 5 oʻyinda oʻtkazib yuborilgan gollar soni 7ta. Bu esa oʻyinlarni oʻyindan koʻra natijaga bogʻlab oʻtirishga urinish boʻlganligini koʻrsatadi. Jamoamiz oʻz oʻyinini tashkil qilishda bir qadar silliqlikni yoʻqotgan, bu esa oʻz navbatida chempionlikka erishishda asosiy toʻsiq boʻldi. Lekin qizigʻi shundaki, mahalliy obroʻimizni hisobga olganda, jamoamiz oʻz uyida ham nima sababdan yoqilmayotgani maʼlum boʻladi. "Qarshi shahrida bayramona oʻyin oʻtkazmayabdi" degan gapga toʻxtalsak — bu aybni faqat stadionga yuklamasdan, oʻyinchilarning ruhiyatida ham qidirish kerak. Finaldagi ikkita gol farqi bilan magʻlubiyat, shuningdek, soʻnggi oʻyinlardagi past koʻrsatkichlar — bularning barchasi jamoaviy ishlovda zaiflik borligini koʻrsatadi. Ha, chempionlikni qoʻldan berib qoʻyganimiz ayon, lekin bu oʻzaro kurashda yoʻqotishlarning oldini olish uchun oʻyinlarga boshqa qirralardan qarashni oʻrganishimiz kerak. Qarshilik koʻrsatish oʻrniga oʻzaro oʻyinning ichki mexanikasiga eʼtibor qaratish gʻoyasi yaxshi, lekin bunga erishish uchun futbolchilarning oʻyinlari davomidagi harakatlarini va taktik qarorlarni qayta koʻrib chiqishimiz lozim. Jamoamizga ishonaman, chunki bu yoʻl bilan oʻtgan vaqt oʻzimizga foyda keltiradi. Kelajakda bunday xatolarni takrorlamaslik uchun oʻtib oʻtgan oʻyinlarni chuqur tahlil qilishimiz shart.

qani, o'zimdan boshlab aytaman — mening vaqtimda ham shunday boʻlib turardi, qizigʻi shundaki, oʻz uyida yutqazib qoʻyish, bu... mana, deydiylar: "stulga o'tirib, futbol oʻynamoqda" yoki "oʻyin oʻtkazmaydi, yakuniy hisobni hisoblab oʻtirmoqda" — mana, shunday kunlar juda koʻp edi. jizzaxliklik ham oʻsha davrning alomatlaridan edi, ammo keling, hozirgi yerdan qaraylik: Nasafning soʻnggi mavsumida asosiy muammo nimada edi — oʻz uyida yutqazib qoʻyish yoki oʻz uyida oʻyin oʻtkazmay qolish? chunki qariyb oʻttiz yil oldin, men oʻzim ham bu xil yoʻllarda oʻtib oʻtganman: mavsum oxiridagi bosim, oʻyinning maʼnosidan koʻra natijaga eʼtibor qaratish — bu jamoalar uchun halokatli edi. oʻsha vaqtlardagi jamoalar esa, qaysidir maʼnoda, oʻzlariga ishonar va ochiq oʻyin koʻrsatishardi. lekin hozirda boshqa holat — Nasaf soʻnggi beshta oʻyinda toʻrtta gol bilan oʻtganini koʻrib hayron boʻlamizmi? qandaydir, qandaydir oʻyin koʻrsatishning oʻziga xosligi bor, lekin bu yerda asosiy nuqta — oʻyinchilarning oʻyinning oʻtish uslubiga nisbatan oʻzlarini izlashlaridir. chempionlikni qoʻldan boy berishning oʻzi ham bu gʻalayonning asosiy sababi emas, asosiy sabab oʻz uyidagi oʻyinlarni tashkil etishdagi yoʻqotishdir. qoʻyib qoʻygan final esa, bu... toʻxtayman, buni yaxshi eslayman — 1995-yilda yoʻqotilgan finalimizni ham shunday koʻngildan chiqib, "nimadir boʻlmay qoldi" deb oʻtib ketgan edik, lekin hozirda Nasaf uchun bu barcha muammolarning yuqori nuqtasidir. qarshilik koʻrsatish oʻrniga oʻyinning oʻziga eʼtibor qaratish kerakligini aytishning oʻzi, oʻyinchilarning oʻz oʻyinlarini topa olmasligining yuzini koʻrsatadi. yetti oʻtkazib yuborilgan golga eʼtibor bering — bu degani, jamoamiz oʻzaro oʻyin mexanikasini yoʻqotib qoʻygan. qancha vaqt oʻtmasin, bunday narsalar qaytariladi — oʻtgan mavsumning tahlilini chuqurlashtirish kerak, ammo asosiy masala shundaki, oʻz uyida yutqazib qoʻyish oʻrniga oʻz uyida oʻyin koʻrsatishni oʻrganishimiz kerak.

ah, yangi avlod zami esa o'zi yangi avlod bo'lgani yoq masalan — SurxonTV opa, sizning ahmoqlikda kimlarni aytmadingiz-ku? beshta o'yinda to'rtta golmi? qoyil qoldim, chunki o'tgan mavsumdagi to'rtinchi o'rin ham shunday hisoblarga borib taqalar edi. men o'zimning vaqtimda Navbahor bilan Superligada 2-o'rinni qo'lga kiritgan edim, u vaqtda chempion bilan atigi 5 ochko farq edi. lekin bizning jamoamizda albatta o'yinlar orqali o'zini tutardi — yetti oʻtkazib yuborilgan golmi? xuddi o'sha 1998-yilgi finaldagi singari, lekin u vaqtda jamoamizda Rauf Inileyev kabi tayanchlar bor edi. hozirgi Nasaf esa qancha yigitlarga bo'lsa ham, o'yinlaridan natija uchun umid olib yurmoqda. endi aytaylik, gollar soni bilan o'yin sifatini o'lchash qandaydir sovun bilan yuvilgan bilan birdek — Lokomotiv_10 aka, sizning hisoblotangizga qaraganda, chempionlikni qoʻlga kiritish uchun qoʻshimcha 3-4 ta gol kerak boʻlardi deysizmi? balki u faqat bironta golga oʻxshab chiqsa, xalqaro musobaqalarga chiqish uchun etar edi? oʻz uyida yutqazib qoʻyishning asosiy sababi shundaki, oʻyinchilar oʻzlarini yoʻqotmay, gʻalaba uchun asosiy narsani — oʻyinning oʻzini koʻrsatganida muammo yoʻq edi. va nihoyat, Zilola opa, sizning qizigʻingizga toʻxtalsam — "oʻz uyida oʻyin oʻtkazmay qolish"ni aytib, aslida chempionlikni qoʻldan boy berishning asosiy sababi deb oʻylaysizmi? keyingi mavsumda boshqa jamoalar bilan solishtirganda, Nasafning boshqa jamoalar bilan oʻyinlarida ham oʻziga xos narsa yoʻq edi. chempionlikni qoʻldan boy berishning sababi oʻyinning oʻzida — oʻyinchilarning himoyadagi pozitsiyalarini yoʻqotib qoʻygani, oʻyinlar oʻrtasida ruhiyatning pastligini koʻrsatdi.

5 ta oʻyin davomida 4ta gol — bu yomon koʻrsatkichmi? Yomon koʻrsatkichmi? Qarshi shahrida bayramona oʻyin oʻtkazmayabdi degan gapni eshitdim, lekin nega buni jamoaning oʻziga ham bogʻlamayapmiz? Oxirgi mavsumda jamoa uy oʻyinlarida qandaydir oʻziga xoslik bor edi — oʻyinchilar oʻyinning oʻrtasida yoʻqolib qolishardi. 5 oʻyinda 7ta gol oʻtkazib yuborish — bu aytgandekdek, himoyadagi muammolar davomiy edi. Futbolda koʻrsatilgan gollar soni bilan oʻyin sifatini oʻlchab boʻlmaydi, ammo oʻtgan mavsumda Nasaf oʻz uyida oʻzini yoʻqotib qoʻygani ayon. Oʻyinlar oʻrtasida oʻyinning oʻziga eʼtibor qaratish kerak edi — chempionlikni qoʻldan boy berishning asosiy sababi bu oʻyinchilarning oʻyin davomida oʻzlarini topa olishidagi qiyinchilik edi. Qarshi xalqining his-tuygʻularini bilaman, chunki men ham oʻsha oʻrindiqda oʻtirganman.

Eshit, to'g'ri gapirish kerak — yakunda jamoamiz chempionlikni qo'ldan berib qo'ydisiga shubha yo'q. Lekin bu yerda aynan "4ta gol"ga qaramay, asosiy muammo boshqa joyda ekanligini ko'ramiz. Oxirgi beshta oʻyinda oʻtkazib yuborilgan 7 gol — bu koʻrsatkich ham alohida tahlil qilinishi kerak. Chunki bu raqamlar orqali shuni tushunish mumkinki, jamoa himoyaviy chiziqlarda koʻproq uzilishlarga yoʻl qoʻygan va oʻyin davomidagi oʻtkazib yuborilgan holatlar uchun javobgar edi. Bu esa, oʻz navbatida, oʻyinchilarning ruhiyatiga va oʻyin taktikasiga taʼsir qilgan. Aytish mumkinki, jamoamiz oxirgi yillarda oʻz uyida oʻyin oʻtkazishga boʻlgan eʼtiborini yoʻqotib qoʻygan. "Qarshi shahrida bayramona oʻyin oʻtkazmayabdi" degan gap esa aslida oʻsha yoʻqotilgan ruhiyat va oʻziga boʻlgan ishonchning yoʻqligidan dalolat beradi. O'yinlar oʻrtasida oʻyinchilar oʻzlarini yoʻqotib qoʻyganlar — bu esa natijaga bevosita taʼsir qilgan. Lekin eng muhimi — bu faktlarni ayblov sifatida qarash emas, balki oʻsish uchun imkon sifatida koʻrishimiz kerak. Jamoa endi oʻzining yoʻqotishlarini tahlil qilishi va oʻzi uchun foydali saboq chiqarishi kerak. Bu yoʻl bilan oʻtgan mavsumdan soʻng kelajakda yuqori natijalarga erishish mumkin boʻladi. Qarshi xalqining qoʻllab-quvvatlashi hali ham bor, shuning uchun ham jamoamizga ishonishimizga sabab yoʻq.

E, toʻxtanglar aqllaringizni. Toʻrtta golmi? Oʻyin oʻtkazmay qoldi degan soʻzlar qoʻyibdi — nafaqat ular, balki 7ta gol ham oʻtkazib yuborildi, deganlar, lekin bu hammasini oʻrtoqlik bilan oʻtirib, oʻziga gʻamxoʻrlik qilib keldingiz. Keling, buni ochiq-oydin qilaylik: oʻz uyida oʻyin oʻtkazmay qolish — bu qoʻshni jamoadan koʻproq qoʻrqish yoki oʻziga ishonchsizlikning oxirgi nuqtasi. SurxonTV opa, sizning ogʻzingizga tozaroq keladi — 5 oʻyinda 4 gol va 7ta oʻtkazib yuborilgan gol. Man, bu qanday „oʻyin“ deganiga qaramanglar, sababi toʻpga tegish uchun oʻrinlar yoʻqolmoqda. Qarshi shahrida "bayramona oʻyin oʻtkazmayabdi" degan soʻzlarni qoʻyishdan oldin, oʻz oʻyinchilarimizning qoʻrquvini his qilgan boʻlsangiz edi. Oppoq divorga qarshi oʻynayotgandek emasmi? Oʻyinchilar oʻzlarini yoʻqotib qoʻygan — bu fakt, va bu boshqa hech narsa bilan bogʻliq emas. Zilola opaning vaqtidagi oʻz uyida yutqazib qoʻyishlar esa tarix boʻldi, ammo hozirgi holat boshqacha — oʻyinchilar oʻz oʻyinlarini topa olishmasligi. Chunki oʻz uyida yutqazib qoʻyishning asosiy sababi — oʻyin davomida oʻzlarini yoʻqotib qoʻyishdir. Rauf Inileyevlar yoʻq, lekin qaysidur tayanchlar kerak boʻlsa kerak, deb oʻylashardi, ammo hozirgi jamoamiz oʻziga ishonchni yoʻqotib qoʻygan. Malikaka, sizning tahlilingizda 7ta oʻtkazib yuborilgan gol haqida gapirasiz — toʻgʻri, lekin bu raqamlar orqali oʻzi nima bildirmoqchi? Himoyaviy chiziqlardagi uzilishlar va oʻyin taktikasidagi muammolar — bu aslida oʻyinchilarning oʻzlariga boʻlgan ishonchsizliklarining yuzidir. „Qarshi shahrida bayramona oʻyin oʻtkazmayabdi“ — bu soʻzlarni aytishning oʻzi jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchining yoʻqligidan dalolat beradi. Va bu haqiqatan ham jamoaviy ishdan koʻra individual qoʻrquvlarga olib boradi. Jamoamizni qoʻllab-quvvatlaymiz — bu aslida Qarshi xalqining e’tiborini bildirishidir. Lekin oʻyinlarda oʻz oʻyinini oʻtkazmaydigan jamoa bilan kelajakni qanday kurashamiz? Bu oʻz-oʻzini qayta oʻrganishdan boshqa yoʻl bilan boʻlmaydi.

Mana, boshqa erkaklar shunday ichak ichib chiqishsa — buni oq suv bilan yuvib tashlasa boʻladi, lekin men bilan birga boʻlsin, teshikdan ovoz chiqarsin! ⚽🔥 Omadimizni nega chor-choʻpon uyiga o'xshatib qoʻyaylik? Yoʻq, toʻgʻrirogʻi, oʻylab koʻring: soʻnggi beshta oʻyinda toʻrtta gol urib, yetti tasini oʻtqazib qoʻygan jamoa... bu qanday „omad“ degan gaplar o'ynamasdan, oʻzimizga bir savol qoʻyamiz: bizning oʻyinchilarimiz oxirgi vaqtlarda toʻp bilan ishlashda yoqimli his qila olishmayaptimi, yoʻqmi? Chunki agar toʻpga tegish uchun joy yoʻq boʻlsa, undan boshqa hech narsa muhim emas. SurxonTV opa yaxshi eslatib oʻtgan — oxirgi oʻyinlardagi koʻrsatkichlar avvalgi mavsumlarga solishtirganda teshikdek farq qiladi. Ammo bu teshikni bosadigan qoʻl boʻlgani yoʻq, ya’ni oʻyinchilarning oʻzlarini topa olishmasligining asosiy sababi — himoyadagi chiziqlardagi uzilishlardan koʻra, ruhiyatdagi qorongʻulik katta ekan. Qarshi shahrida „bayramona oʻyin oʻtkazmayabdi“ degan soʻzlar oʻynamasdan, men toʻgʻridan-toʻgʻri aytsam: bu yerda toʻp bilan ishlash qiyinlashib qolgan, chunki oʻyinchilar oʻzlariga ishonmayaptirlar. Zilola opa va Toshkent_bolasicheksizlar aytganidek, oʻtgan mavsumda jamoamiz oʻz uyida oʻyin oʻtkazmagan boʻlsa, sababi xalqaro musobaqalarga chiqish uchun oʻtkinchi hol emas edi — bu oʻyinchilarning oʻz-oʻzlarini yoʻqotib qoʻyishi edi. Rauf Inileyevlar yoʻqligini tan olish qiyin boʻlsa-da, hozirgi jamoamizning oʻziga boʻlgan ishonchi yoʻqolgan — bu ham asosiy muammo, chunki oʻyin davomida oʻzini yoʻqotib qoʻygan futbolchi qandaydir tarzda boshqa jamoadoshlariga ham taʼsir qiladi. Malikamilliy777 ularning tahliliga qoʻshilsam-da, asosiy eʼtibor nimalarda boʻlishi kerakligini oʻz soʻzim bilan ochib beraman: gʻalaba uchun zarur boʻlgan „qancha gol kerak?“ degan savolni qoʻymasdan, oʻyin davomidagi harakatlarni va oʻyinchilarning oʻziga boʻlgan ishonchini tiklashimiz kerak. Chunki agar toʻpga tegish uchun joy yoʻq boʻlsa, unda yuqori natija ham yoʻq — bu nafaqat raqamlar, balki oʻyinning oʻzidagi ruh bilan bogʻliq. Jamoamizga ishonaman, chunki Qarshi xalqining qoʻllab-quvvatlashi hali bor — lekin oʻyinlar davomida oʻz oʻyinini oʻtkazmaydigan jamoa bilan qanday qilib kelajakda sovrinlarni qoʻlga kiritamiz? Bu oʻz-oʻzini qayta oʻrganishdan boshqa yoʻl bilan boʻlmaydi. Va shu yoʻlda birinchi qadamni oʻz-oʻzimizdan boshlashimiz kerak. 💪⚫⚪

yetti gol o'tkazib yuborilgani bilan to'rtta gol urilganini birbiriga aralashtirmasanglar — bu ikkitasi alohida-qo'l ovlardek qolgan, shuning uchun ham nasafning o'yinlari o'zimizni yo'qotib yuborishdek tuyuldi. chunki o'zbek futbolining o'zi ham uzoq vaqtdan buyon o'zgarib ketdi — bir vaqtlar "o'z uyida yutqazib qo'yish" bu o'yinni bajarib bo'lgandek edi, keyinchalik esa bu "o'yinni olib borish"ga aylandi. ammo nasafning o'tgan mavsumidagi holat bundan boshqa — bu jamoaning o'ziga bo'lgan ishonchni yo'qotish edi. SurxonTV opa yaxshi eslatib o'tgandek, 1998-yilgi finalda jamoamiz Rauf Inileyev kabi tayanchlar bor edi, lekin hozir ularning o'rnida qaysidir qo'rqoq futbolchilar bor. beshta o'yinda to'rtta gol — bu raqamlarni yuqori ko'tarilsangiz ham, asosiy masala shundaki, ular jamoaning o'ziga xosligini ko'rsatmaydi. chunki qariyb o'ttiz yil oldin ham nasafning o'zi bilan o'ynagan jamoalar bor edi, lekin ular natija uchun kurashar edilar, o'yin uchun emas. qaysidir ma'noda, yoshlar buni ko'rmagan — ular o'yinni boshlashdan oldin natijani o'ylab olishadi, o'yinni o'ylamasdan. men o'zimni yaxshi eslayman — 1995-yilda to'xtagan finalimizni hamma "nima bo'ldi?" deb o'tib ketgan edi, lekin hozir nasaf uchun bu barcha muammolarning qayta boshlanishi. chunki o'yinlarini o'ynay olmaydigan jamoa qanday bo'ladi? o'yinni yo'qotib qo'yishning o'zida yo'q — bu o'yinni yo'qotish degani, lekin o'yinni boshlab ham yo'qotish bu boshqa narsa. SurxonTV opa yaxshi gapirgan — chempionlikni qo'lga kiritish uchun kerak bo'lgan o'yinlarni o'ynamaslikning o'zida yo'qotish mavjud. va bu yo'qotish o'yinlardan oldin boshlanib ketdi, o'yinlar davomida emas. shuning uchun ham jamoamizning o'yinlardagi harakatlari o'zgarishsiz edi — ular o'zlarini topa olishmadi, shuning uchun ham har ikki tomon ham yetti gol o'tkazib yubordi. Malikamilliy777larga javob bersam — 7ta o'tkazib yuborilgan golni alohida tahlil qilish kerakligini aytganingizda rostan ham qanoatlantiruvchi javob bergan ekansiz, lekin asosiy nuqta shundaki, bu raqamlar orqali o'zimizni qayerda yo'qotganimizni ko'ramizmi? ya'ni, bu yo'qotish o'yinlararo ruhiyatning pastligi bilan bog'liq, o'yin taktikasi bilan emas. va nihoyat — Minbar_TVning bayramona o'yin o'tkazmaslik haqidagi gaplariga qarshi chiqaman: bu yerda to'p bilan ishlash qiyinlashib qolgani haqiqatan ham asosiy sabab, lekin bu jamoaning o'ziga bo'lgan ishonchining yo'qolishidan boshqa narsa emas. va shuning uchun ham nasafning o'tgan mavsumidagi o'yinlar shunchaki yo'qotilgan o'yinlar edi, chunki ular o'z o'yinlarini o'ynashni unutib qo'ydilar.

Qarshi xalqining fikrini eshitib, oʻzimdagi ba’zilarni qayta baholadim. Sababi soʻnggi beshta oʻyinda oʻtkazib yuborilgan 7 gol bilan toʻrtta gol urilgani oʻrtasida boshqa koʻzga koʻrinmas gaplar ham bor ekan. Shunday bir oʻyinda maydonga tushdim — navbatdagi “Nasaf” uy oʻyinida. Deyarli ikki yulduzli davom etar edi, tomoshabinlar qarsak urardi, lekin 20-daqiqada boʻlinmaning pastki qismidan oʻtkazib yuborilgan toʻp bilan boshlanib ketdi. Shundan soʻng oʻyinchilar oʻzlarini yoʻqotib qoʻyishdi — ikkinchi boʻlimda yana ikki bor oʻz darvozasini ishgʻol qilishdi. Natija — 4:1 magʻlubiyat. Bu mening oʻsha kunimning koʻz guvohligim. Oʻyinchilar oʻzlarini yoʻqotib qoʻyganlarida, butun stadionni ehtiyotsizlik bosib ketadi. "Oʻz uyida oʻyin oʻtkazmayabdi" degan gaplar aslida shu qiyinchilikni anglatadi — jamoa oʻziga ishonmasa, tomoshabinlar ham oʻziga ishonmaydi. Va buni oʻz koʻzim bilan koʻrdim. Oʻylayman, Malikamilliy777larning tahlili toʻgʻri — himoyadagi chiziqlar almashinib ketganini oʻyindan keyin ham koʻrishga imkon boʻlar edi. Lekin asosiy omil hisoblanmaydi. Sababi oʻsha oʻyinchilarning oʻzlari ham qoʻshiq aytayotgandek koʻrinar edilar: "Qarshi xalqining qoʻllab-quvvatlashi bor, leman oʻyinlarni oʻzlarimizda yo'qotdik." Endi esa qaytadan boshlashimiz kerak — boshqa yoʻl bilan. Chunki oʻyinni oʻz-oʻzidan boshlab yutqazishdan koʻra, oʻyinni oʻz-oʻzimiz bilan boshlab olish kerak.

Ottirganimizdagi ma’lumotlar bilan shunday deymanki, soʻnggi beshta oʻyinda toʻrtta gol urilgani va yetti tasini oʻtqazib yuborilgani — bu ikki koʻrsatkichni alohida olib qaraganda, jamoamizning oʻziga xos muammolarini koʻp jihatdan ochib beradi. Sababi, toʻrtta golga ham qaramay, oʻyinning qolgan qismi butunlay boshqa koʻrinishga ega edi. Chunki oʻsha oʻyinlar davomida koʻrganimizdek, jamoa raqibning oldinga harakatlarini toʻxtata olmay, oʻz himoyasini qayta-qayta buzardi. Himoyadagi chiziqlar almashinib ketishi, ular orqali oʻtib ketishlarning koʻpligi — bu hech qanday hisob-kitobga sigʻmaydigan hol edi. Jamoa oʻziga ishonmay, oʻz uyida ham bayramona oʻyin oʻtkazmasdan, oʻz oʻyinini yoʻqotardi. Lekin asosiy nuqta shundaki, bu muammolarni ataylab keltirib oʻtirmay turgan boʻlsa ham, jamoamizning oʻziga boʻlgan ishonchi yoʻqolgan edi. Oʻyinchilar oʻzlarini yoʻqotib qoʻyganlarida, butun jamoani ham bir chora bilan olib ketish mumkin emas edi — bu esa oʻz navbatida, tomoshabinlarning kayfiyatiga ham taʼsir qildi. Qarshi xalqining qoʻllab-quvvatlashi hali bor, lekin oʻz oʻyinini topa olmaydigan jamoa bilan kelajakda qanday yuqorilash mumkin? Bu oʻz-oʻzini qayta oʻrganishdan boshqa yoʻl bilan boʻlmaydi — va buni birinchi qadamdan boshlashimiz kerak.