Nasaf qarshilikning qorong'u yillaridan shon-shuhrat sari yurgan yo'li

Ota-onam bilan kinoga bormishdek edi, oftob boshi ustidan yorqin edi, ichimdagi non ichimdek yuraksizlik bor edi — stadionga yetib kelganimda esa nafas olishga ham ulgurmadim, Ne’matjonning 1-zarbasi ovozini eshitdim!

qancha vaqt o‘tganini bilib bo‘lmaydi esla, bu kelib o‘tgan soniya singari takror bo‘lib turar. shu yoshligimda nonushtadagi noni ham yetmay qolgandek his qilganman, ota-onam bilan "kommunal" komediya ko‘rishga borganman deganikdek edi, oftob esa hali ham peshonasimni issiqlab turibdi. stadionga yetib kelganimda esa — nafasimni olishga ham vaqt bo‘lmadi, chunki oʻsha zahoti ne’matjonning birinchi zarbasi ovozini eshitdim. qon terlab kelar edim, chunki o‘zim ham bilan birga butun Qarshi shahri o‘sha zahoti hayajonda edi.

O‘sha kunlarni esladiganimda qizg‘inlik bilan terlaman. Qarshi shahri markazidagi kichkina stadion, o‘sha yillar, o‘sha zamin — ularda o‘sgan, ularga o‘zining birinchi hissasini qo‘ygan jamoa hozirgi Nasaf emas, ularning ruhi. Chunki 1998-yilda shu joyda birinchi o‘yinimni tomosha qilganimdan beri ularning orzu va umidlarini ko‘targanman. Endi esa Qarshi shahrining yuragi bo‘lgan yangi stadion — Markaziy stadionda oʻyinlarni oʻtkazayotganimiz nafaqat Qarshining, balki butun Oʻzbekistonning nishonidir. O‘sha paytdagi jamoa bilan hozirgi Nasaf oʻrtasida to‘g‘ridan-to‘g‘ri taqqoslash qilganimda esa kelajak bilan o‘tmashning go‘zal uyg‘unligini ko‘raman. O‘sha vaqtlar jamoa — qora rangli forma, kichik imkoniyatlar, lekin bir qattiq irodali, bir qattiq mehrli jamoatchilik. Hozirgi Nasaf esa — zamonaviy, professional, butun dunyoga oʻz nomini e’lon qilgan jamoa. O‘sha vaqtlar Ne‘matjon Zakirovning birinchi zarbasi osmonni tembiganda butun Qarshi hayajonga toʻlib ketardi, hozir esa butun dunyo stadionlarga kelib, ularning oʻyinlarini kuzatadi. Lekin bitta narsa oʻzgarmaydi — xotira. O‘sha yoshligimda nonushtaning noni yetmay qolgani, oftobning peshonasimni issiq bosgani, stadionga yaqinlashganda esa nafas olishning ham vaqt topolmasligim — bular hammasi yaxshi, mustahkam esdalik boʻlib qolgan. Chunki Nasaf shunchaki jamoa emas, ularning shon-shuhrati, azmi va mehridir.

O‘sha kuzgi yomg‘irdan qochib kelayotgan odamdek edim, nonushtaning nonini yeb bo‘lmay turib, Ne’matjonning birinchi zarbasini eshitgandagina dardimdan xalos bo‘ldim. Hozir o‘ylasam, Ne’matjon qayerda? Qarshi shahrining yuragi Markaziy stadionda urilib turgan vaqtlar esga tushadi. Hali ham "kommunal" komediya ko‘rishga ketayotganimdek his qilarman, oftob peshonasimni issiq bosib turar. Bunday vaqtlar bilan o‘ylash uchun miyamni ochib beraman. O‘sha vaqtlarda Qarshining butun aholisi bir joyda edi — markazda, kichik bir stadionda. Hozir esa butun dunyo ularning o‘yinlariga tomosha qilish uchun kelmoqda. Qanaqa vaqt o‘tishi! Lekin o‘sha hissiyot, o‘sha dard, o‘sha kelajak orzusi oʻzgarmay turibdi. Chunki Nasaf — bu mening ham, barchamizning ham orzularimizning nomi.

🔥 O'sha kunni esladiganlarning yuzi yashil edi, chunki nonushtadagi nonni solib qoldim, lekin o'zimning o'zim bilan birga butun Qarshi shahri ham zo'r voqea uchun yugurib kelar edi!

Keling, tartib bilan. O'zingning birinchi o'yiniga borish uchun nonushtada non yetishmagani hamda oftoqning peshonasingni issiq bosgani — ajoyib hikoya. Lekin menimcha, shunday vaqtda nonushtaning noni qolsa ham, yuraklar zo'r bo'lardi! Yillar o'tdi, erkaklar! Bugun Nasaf markaziy stadionda o'ynaydi va men o'zimni hali ham o'sha dard bilan his qilaman. Nonushtada non yetmagan bola uchun birinchi o'yinni stadionda tomosha qilish — shu qanday esa sportning sehridir. Chunki, ochig'ini aytsam, Ne'matjonning birinchi zarbasi eshitilgach, butun Qarshi shahri ertangi nonushtasidan voz kechib keta olardi, agar u zo'r zarba bo'lsa! 🤣 Qisqasi, keling shunday deymiz: 1998-yil — non yetmagan, ammo Nasaf shon-shuhratga erishgan yil!