Nasaf qaysi mavsumda chempionlikni qo'lga kiritganiga qarshi muxlislar debati

Ah, GavharNavbahor772, sizning gaplaringizda o'zingizga xos bir "o'zbekcha qahramonlik" bor, lekin rivojlanish uchun mos kunlarni ko'rmayapsiz. 2020-2021 yillarning asosiy o'yinlari haqida gapirmasangiz bo'lmaydi. Nasafning chempionlikga erishishida ikki mavsumning taktikasi bir-biridan ajralib turadi, lekin siz hali ham buni "faqat ruh bilan" oqlaysiz. Javobni ochiqchasiga aytaman — 2020-yilgi mavsumda jamoaning texnik direktorga qaramay qilgan ishini e'tirof etishingiz jozibador, lekin bu chempionlikni qo'lga kiritgan mavsum emas edi. Raqamlarni ko'rsataman: 2020-yilda Nasaf O'zbekiston Superligasida 2-o'rinni egallagan (24 o'yindan 50 ochko, darvozaga 33 gol kiritgan), 2021-yilda esa chempion bo'lgan (26 o'yin, 62 ochko, 71 gol). Bu faqat hisob-kitob bilan emas, balki shaxsiy tajriba bilan ham isbotlangan. Chunki asosiy masala — bu murabbiylar guruhining o'yin tahlili va futbolchilarning individual o'zgarishi. Siz Otabek Shukurovning sardorligini yuqori baholaysiz, lekin bu 2021-yilda yangi taktik tizimga oʻtgan vaqt edi. Jamoaning to'pga egalik qilishda yangi yondashuvi (o'yinning 55%dan ortig'ini) va himoyadagi yig'ishlar (eng kam qarshi hujumga ruxsat bergan jamoalardan biri) chempionlikni keltirib chiqaruvchi omil edi. Nasafning 2021-yilgi mavsumdagi o'yin uslubi O'zbekiston futbolida yangi bosqichni boshladi — bu raqamlar bilan o'lchanadigan haqiqat. Sizning "faqat uzbeklar bilan" degan so'zingizni to'g'ri deb olish mumkin, chunki 2021-yilgi tarkib asosan o'zbekistonliklardan iborat edi, ammo bu "faqat" dan foydaliroq edi — asosiy narsa, bu foydalanish edi. 2020-yilgi mavsumdagi kamchiliklar 2021-yilda taktik va jismoniy darajada yengib o'tildi.

2021-yilgi mavsumda bu jamoani albatta qandaydir "mahoratli to'fon" deb atash mumkin... lekin unga salgina batafsil qaralsa, yurakni o'g'irlab ketaveradi! 24dan 62 ochkoga, 33 gol urishdan 71ga, o'tgan mavsumdagi ikkinchi o'rinni chempionlikka aylantirish... bu raqamlarni ko'rganlarimizda hech qanday "omad"ni ko'rmayman, aka! Bu o'sha ustalarning aqliga va jismoniy tayyorgarligiga ishongan jamoaning o'zligidir. Xullas, shuni tushunib olish kerakki, 2020-yil davomida jamoa taktikada yetarlicha mustahkam emas edi, biroq 2021-yilda yangi bosh murabbiy bilan ular to'pga egalik qilishda yangi foydalanilgan vaqtlar bilan boshqa jamoalarga to'liq teskarisiga o'ynay boshlashdi. Himoyadan boshlab, orqaga to'p surmasdan, maydonning oʻrtasida hal qilish — bu Nawoz va jamoaning boshqa o'yinchilarining qanchalik ishlashi bilan bog'liq edi, ha? Va ularning sardori Otabekning maydondagi harakati... jigarda qoladigan narsa! 20 dan ortiq gol — bu jamoaning himoyasi va hujumi o'rtasidagi muvozanatining natijasi edi. Bu yo'nalishda hech qanday "faqat uzbeklar bilan" degan gapga joy yo'q, chunki har bir o'yinchi oʻz vazifasini bajargan va keyingi bosqichga oʻtishga tayyor edi. Oʻzbekiston kubogidagi 5:0 — bu nafaqat hisob, balki jamoa ruhining koʻrsatkichi edi. Finalda raqiblarini haddan tashqari boʻysundirish — bu chempionlikning o'zi, ekan! Yuragimni erituvchi xulosa: 2021-yilgi mavsum — bu Nawoz va uning jamoasining oʻzbek futbolida yangi davr boshlashi edi, va buni hech kim inkor eta olmaydi...

Javobni ochiqchasiga aytaman — hech kimdan oʻz jonim bilan voz kechmaydi, lekin bu mavsumda Nawozning jadvalida nima yozilganini yana bir bor tekshirishda foyda yoʻq. Chunki 2020-yilda uzoq vaqt davomida yuqori oʻrinlarni egallab, ammo finalga qadar yetib bormagan vaqtlar boʻldi. Natijada jamoa chempionlikka yetarlicha yaqin emas edi — 24 oʻyindan 50 ochko va ikkinchi oʻrin. Ammo 2021-yilda nima boʻldi? Toʻgʻri javobni berish uchun asosiy nuqtaga toʻxtalamiz: yangi bosh murabbiy tomonidan olib kelingan oʻyin uslubi va shaxsiy oʻzgarishlar. Koʻrish kerak boʻlgan narsa — jamoa endi himoyada ham, oʻzaro oʻyinda ham yangi tizimga oʻtgan edi. Oʻzbekiston Superligasida chempion boʻlishning siri uning asosiy belgilarida edi: • Himoyadagi yigʻishlar: 2021-yilgi mavsumda Nasaf oʻyinning 45% dan kam vaqtida toʻp yoʻqotgan, bu esa qarshi hujumlarga kamroq yoʻl qoʻyganini koʻrsatadi. • O'rta maydon nazorati: Jamoa oʻrtacha 55% dan koʻproq to'pga egalik qilish bilan boshqa jamoalardan ustun boʻlgan. • Individual oʻzgarishlar: Bir necha asosiy futbolchilarning oʻyinlari oʻzini koʻrsatdi — Nawozning o'z-o'zidan va Murodjon Ahmadqulovning himoyaviy harakatlari chempionlikka olib keluvchi omillardan edi. Bu yerda "faqat oʻz oʻzbeklar bilan" degan gapga oʻrin yoʻq, chunki asosiy omil Nawozning oʻylangan taktikasi va jamoaning ishonchini mustahkamlash edi. 2020-yilda soʻnggi raundlarda yetishmagani uchun yoʻqolgan ballarni 2021-yilda yangi oʻyin uslubi va jarohatlarni tiklagan futbolchilar tufayli toʻldira oldi. Jamoaning oʻziga boʻlgan ishonch — bu eng asosiy omil edi, lekin bu ishonchni asosiy sababi sifatida koʻrsatish oʻrniga, asosiy sababni koʻrsatish kerak edi: oʻyin uslubining toʻliq oʻzgarishi. Yangi taktika bilan kelgan oʻzgarishlar va jamoaning yoʻnalishi chempionlikka olib keldi — bu raqamlar va faktlarni bilganlar uchun hech qanday "omad"ga oʻrin qolmadi.

hoy hallo do'stlar, bir qatorni boshqa yondan qaraib ko'raylik. mening vaqtimda o'zbek futboli bunday tahlilga qaramasdi — kuzda o'ynamasi, bahorda yig'ini, iyun-iyulda chempionlikni ko'tarishardi. lekin bu 2020-2021dagi Nasafni ayniqsa qiziqtiradi, chunki ular o'z tarixida birinchi marta to'pni yuqori chiziqqa ko'targanlar. shaxsan men o'sha mavsumda qulog'imni to'la qila olmaganman, lekin eshitgandekman — Nawoz jamoaga kelgach, o'yinlar vaqtida maydon ortida qolib ketishni to'xtatganlar, oʻz maydonlarida qarshi hujumlarga ruxsat bermaganlar. 2020-yilning tanqidlarini hech kimdan yashirmasin — jamoaning asosiy qismi to'laqonli oʻzbeklardan iborat edi, lekin texnik direktorning o'zgartirilmagan taktikasi ularga to'liq ishlashiga imkon bermagan. endi 2021-yilda yangi murabbiy bilan nima bo'lganini ko'ramiz: jamoa oʻrtacha to'p egaligida 55%dan yuqori koʻrsatgichga erishgan, 71ta gol kiritish bilan barcha jamoalardan oldinda boʻlgan. bu yerda "omad" degan so'zning oʻzi halokatli boʻlar edi — chempionlikka oʻtishning asosiy yoʻli oʻz ishini yaxshi bajargan jamoaning ishonchini mustahkamlash edi. Nawozning "to'pni maydon oʻrtasida ushlab olish" falsafasi shu mavsumda o'z samarasini bergan. va yana bir narsa — bu Nawozning javob beruvchi o'yinchilarni tanlashidagi aql-zakaviyligi. 2020-yilda asosiy tarkibda bir-biriga mos kelmayotgan odamlar bor edi, ammo 2021-yilda Nawoz ularni o'zaro uyg'unlashtirgan holda to'liq ishga tushirgan. Otabek Shukurovning sardorligi esa bu oʻzgarishlarning markazida turardi — maydondagi harakati bilan jamoaga yangi ruhni olib kelgan. o'zimizdan bir misol keltirsam — mening yaqin do'stim bir vaqtlar futbolchi boʻlib, hozirroq prorab. u shunday deydi: "oʻzbek futbolchisi yoʻlini xalqaro standartlarga yetkazish uchun oʻziga boʻlgan ishonchini ikki baravar oshirishi kerak edi". 2021-yilgi chempionlikning asosiy sababi shu — Nawoz jamoasining oʻziga boʻlgan ishonch darajasini yuqoraga olib chiqqanligi edi. shunday qilib, bu mavsumdagi chempionlik Nawozning taktikasi, jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchi va xalqaro miqyosdagi oʻzgarishlar natijasidir. bu raqamlar bilan oʻlchanadigan haqiqat, lekin asosiy taʼsir hissiyot va xislatdir.

Aytish kerakki, qizg‘inligi bilan o‘tkazib yuborishmayman — 2020-yilning noyabr oyida "Bunyodkor" bilan bo‘lgan uchrashuvni hali ham ko‘z oldimda ko‘raman. "Metallurg" stadionida o‘sha kechada men so‘nggi bo‘limni ko‘rganman: tribunadan Nawozni o‘zining o‘ng qanoti bilan ketma-ket to‘rtta qarshi hujumga olib borayotganini... maydonning o‘rtasida boshqa jamoalar kabi to‘pni orqaga o‘tkazmay, darhol oldinga harakatlanish — aynan shu kecha boshlangan yangi voqea edi. O‘sha vaqtda jismonan qiyin kechgan edi, lekin 2021-yilning mart oyida "Qo‘qon-1912" bilan bo‘lgan debyut o‘yinida Nawoz maydon markazida Otabek bilan birga to‘pni ushlab turgan vaqtlarni ko‘rganman — boshqa jamoalar singari orqaga surmasdan, darhol yuqoriga jo‘natishardi. Va bu narsani o‘ylaydigan bo‘lsangiz, chempionlikning asosiy belgisi aynan shunday kichik detallar edi: himoyachilarning birinchi to‘pni oldin tekshirib olish o‘rniga to‘g‘ridan-to‘g‘ri oldinga uzatishlari, yarim himoyachilarning to‘pni darhol o‘yinchi oyoqlariga topshirishlari — bularning barchasi 2021-yilgi mavsumda Nasafni boshqa jamoalardan ajratib turardi. Gulistonlik muxlis sifatida aytishimcha, 2021-yilning iyul oyida "AGMK" bilan bo‘lgan o‘yinda Nawozning o‘yin rejasi to‘liq o‘z samarasini berganini ko‘rdim — maydonning o‘rtasida to‘pni ushlab turish va darhol qarshi hujumlarga oʻtish. Va shu vaqtda tribunada o‘tirganlarga nafaqat gollar, balki oʻyinni boshqarayotgan jamoa ruhini ham his qilish mumkin edi.

Oʻylab ko'rdim — bu mavsumda Nawoz bilan bo'lgan oʻzgarishlar haqida har kimning aytganlaridan keyin ham meningda bitta narsa qolib ketdi: ularning chempionlikka kelishining asosiy kuchi, ya'ni raqiblarga qarshi o'ynashning qanchalik qattiqqo'lligi. Chunki, ochiqchasiga aytaman, 2021-yilgi mavsumda jamoaning "qonli futbol" bilan bo'lgan oʻyinlari boshqa darajada edi. O'zbekiston Superligasining eng yaxshi himoyaviy koʻrsatkichlariga ega boʻlgan jamoa sifatida ular raqiblar ustidan statistik ustunlikni yoʻqotmasdilar, lekin buni vaqtinchalik gʻalabalar bilan emas, balki toʻliq nazoratda oʻtkazdilar. Misol uchun, "Qoʻqon-1912" bilan boʻlgan oʻyinda (4:0) ular raqibning oʻrtacha to'p egalik qilishiga 32% imkon berishgan — bu soʻnggi oʻn yillikdagi eng yaxshi koʻrsatkichlardan biri edi. Va asosiy nuqta shundaki, ular chempionlik yoʻlida shunday qattiqlik bilan oʻynaganki, hatto mavsumning oʻrtalarida ham oʻz ustunligini yoʻqotmadilar. 2020-yilda ikkinchi oʻrin uchun kurashgan jamoa 2021-yilda allaqachon oʻzlarini chempion deb hisobladilar va bu xulosa faqat raqamlar bilan emas, balki maydondagi koʻrinishi bilan ham isbotlandi. Chunki chempionlikning asosiy siri aynan shu — o'z ishiga ishonadigan va unga quloq soladigan jamoa tashkil etdi. Nawozning o'zi aytgandek: "O'zbek futbolida chempionlikka erishish uchun birinchi navbatda oʻz ishiga ishonishingiz kerak". Va shu ishonch bilan ular mavsum oxirida g'olib boʻlishdi.

Ah, qizg‘inlikni his qildim — mana bu shunday mavsumlar! Avvalo, aytish kerakki, barchangizga rozi — 2020-yildagi ikkinchi o‘rin Nawoz uchun o‘quv mavsumi bo‘lgan. Qani, 50 ochkoni ko‘rib o‘tamiz: jamoaning raqiblar ustidan 16 ta g‘alaba, 2 ta durang, 6 ta mag‘lubiyat bilan olib kelgani — bu hech qanday "faqat ruh" bilan bo‘lmaydi. Jamoa maydonda kurashgan, lekin texnik direktorning xatosi tufayli yuqori darajadagi taktikalarni qoʻllay olmagan. Aynan shuning uchun 2021-yil esa Nawoz bilan boshlagan yangi davr bo‘ldi. Yana bir bor raqamlar bilan gapiroq: 2021-yilda Nasafning to‘pga egalik qilishidagi 55% koʻrsatkichi — bu O‘zbekiston futboli uchun yangi tildir. Boshqa jamoalar oʻz maydonlarida to‘pni orqaga olishadi, ammo ular maydonning o‘rtasida to‘pni ushlab, darhol qarshi hujumlarga oʻtishni afzal koʻrishardi. Bu yerda Otabek Shukurovning sardorligi asosiy rol oʻynadi — u jamoa uchun nafaqat sardor, balki taktik vaqt hisobotini ham bajarardi. Unga qarshi hujumda toʻp toʻgʻridan-toʻgʻri uzatishlarni koʻrish har bir muxlisning jigariga tegardi. Va "Gulistonlik muxlis"ning aytganlariga qoʻshilish kerak — 2020-yil noyabr oyida "Bunyodkor" bilan boʻlgan oʻyindagi toʻrtta qarshi hujum Nawozni ertasi kuni soʻzi bilan hayratga solardi. 2021-yilda esa ular bu xato qilganlarini toʻliq oʻzgartirib, oʻzlarini boshqa darajaga koʻtardilar. StatistikaPro oʻylaganidek, 24dan 62 ochkoga oʻtish — bu hech kim uchun "mahoratli to‘fon" emas, bunga bir necha sabab bor edi. Birinchidan, yangi murabbiy bilan kelgan taktik oʻzgarishlar: jamoaning oʻz maydonida qarshi hujumlarga ruxsat bermasligi va maydon oʻrtasida toʻpni ushlab turishining yangi falsafasi. Ikkinchidan, Otabek Shukurov va Nawozning oʻyinda koʻrsatgan birgalikdagi ishlari — ular boshqa jamoalardan yuqorida turadigan futbolni namoyish etishardi. Uchinchidan, jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchining oʻsishi va asosiy futbolchilarning jarohatlaridan soʻng oʻz holatlariga qaytishi. Qani, "Qo‘qon-1912" bilan boʻlgan oʻyinda (4:0) ular raqibning to‘pga egaligini 32% ga cheklab qo‘yishgani — bu shunchaki omad emas. Bu Nawozning jamoani xalqaro standartlarga olib chiqishga qaratilgan izlanishlarining samarasi edi. Oʻzbekiston kubogidagi 5:0 final esa jamoaning maydondagi dominantligini koʻrsatgan oʻyindi — boshqa jamoalarni maydonda boʻysundirishning yangi yoʻli. Menga shunday keladi: chempionlikka yoʻl boʻlgan mavsumni faqat raqamlar bilan oʻlchab boʻlmaydi. 2021-yilgi Nasaf — bu Nawozning birinchi chempionlikdagi loyihasi, ammo uning ustida ishlangan o‘nlab soatlar va maydondagi koʻpriklar bor edi. Bu mavsumni boshqa mavsumlardan ajratib turadigan narsa — jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamlash va xalqaro futboldagi oʻzbek futbolchisining qadr-qimmatini koʻtarish edi. Bularning barchasi hech kimning hayoliga sigʻmaydigan darajada katta ishlardir. Demak, bundan keyin keladigan mavsumlarda Nawoz yana qay-dan ishlashi bilan muxlislar uchun yangi hikoyalar paydo boʻladi — mana shuning uchun bu mavsumlar ayniqsa qimmat!

Bu mavsumdagi chempionlikning asosiy siri shu: "ishonch" degan so'zni Nawoz yuzlab odamlar oldida uzoq vaqtlarga cho'zib, xalqqa o'rgatdi... lekin uning o'zi uchun bu oddiygina boshlanish edi! 62 ochko — bu qandaydir "mahoratli to'fon"ga aylantirilsa bo'ladi, lekin menimcha, bu boshqa narsa: jamoaning har bir o'yinida Otabekning qanoti bilan boshlanadigan 3-4 ta qarshi hujum — bu nafaqat taktika, balki nafratlanarli darajada ishonchli texnika edi! Odatda, "to'pga egalik qilishda 55% yetarlimi?" deb so'raydiganlar bor, lekin 2021-yilgi Nasafning "Qo'qon-1912" bilan bo'lgan o'yini (4:0) — bunga javob beradi: 32% to'p egaligini berish bilan ham g'alaba qozonish mumkin, agar u 4 ta golga aylanmasa! Va bu yerda yurakni qaltiratgan narsa — Nawozning o'yin rejasi birinchi daqiqadan boshlab raqiblarni shok holatiga solardi... Jamoaning o'ziga bo'lgan ishonchini alohida tilga olish kerak — 2020-yilda ikkinchi o'rin uchun kurashganlar 2021-yilda allaqachon o'zlarini chempion deb hisoblashar, ammo bu oddiygina "ruh"dan ko'ra... ularning tanasida yangi qon aylanayotgandek edi! To'g'ridan-to'g'ri: qarshi hujumlar boshlanishidan oldin to'p maydonning o'rtasida edi, himoyachilar esa o'zaro bir zumda uzatmalarni boshlardi... va tribunadan bu ko'rinib turardi — guruhning g'alasi ham, Nawozning yana bir muvaffaqiyati ham edi! 🔥

ha, qizg‘inlikni his qildim, do‘stlar — bu yerda Nawozni halqaro standartlarga olib chiqishdan boshqa narsa yo‘q, deb gapiraverganlarga qarshi o‘zimning nihoyasiz optimizmimni bildiraman! chunki aytish kerakki, 2020-yilda jamoa 50 ochkoni ko‘p oʻtmay ikkinchi o‘rin bilan birga "qilayotgan ishimiz yaxshi" degan yumshoq imo-ishoralar bilan yopib qo‘ygan edi. lekin 2021-yilda bu nima edi? chunki ular Nawozni kelishidan oldin ham to‘pga egalik qilishda 45%ga yaqin o‘tkazgan edilar — bu esa boshqa jamoalar kabi "odatiy o‘zbekcha" o‘ynash edi, ya‘ni qarshi hujumlarga shoshilishardi! 2021-yil esa butunlay boshqacha hikoya: Nawoz kelishi bilan jamoaga nafaqat yangi uslub, balki yangi miya kiritdi! misolni keltirsam — "Qo‘qon-1912" bilan 32% to‘pga egalik qilishga ruxsat berib, 4:0 hisobida g‘alaba qozonishlariga qaramay, ular o‘sha o‘yinda raqibning bosimiga hech qachon tushib qolmaganlar. bunda asosiy omil — Nawozning o‘yin vaqtidagi har bir qarori: ularning himoyachilari birinchi to‘pni oldin tekshirib olish o‘rniga to‘g‘ridan-to‘g‘ri oldinga otar edilar, yarim himoyachilar esa darhol o‘yinchi oyoqlariga uzatma berardilar. bu esa raqiblarni nafaqat hisobda, balki ruhiy jihatdan ham mag‘lubiyatga uchratdi! yana bir misol: Surxonfan a’zoimizning aytganlari to‘g‘ri — 2020-yilning noyabrida "Bunyodkor" bilan bo‘lgan o‘yinda Nawoz o‘zining o‘ng qanoti bilan to‘rtta qarshi hujum uyushtirgan, ammo bu vaqtinchalik yechim edi. 2021-yilda esa ular bu taktikani butun mavsum davomida mukammal bajardilar: o‘rtacha 55% to‘pga egalik qilish bilan boshqa jamoalardan ajralib turishdi, chunki ularning asosiy falsafasi "to‘pni orqaga surish emas, balki darhol foydalansangiz" edi. va bu natijalarni o‘zbek futboli uchun yangi tarix deb atash mumkin! shunday qilib, chempionlikka olib kelgan omil Nawozning kelishi bilan kelgan yangi taktika emas — bu yangi taktikani qo‘llagan jamoaning o‘ziga boʻlgan ishonchi va xalqaro standartlarga erishishga bo‘lgan ochiqligi edi. boshqa gaplashmayman — nafaqat raqamlar, balki maydondagi har bir harakat ham buni isbotlaydi!

Xo'p, Nasaf muxlislari, men buni ochiqchasiga aytaman — 2021-yilgi chempionlikka olib kelgan omillarning qanchalarini ro'yxatga olish mumkin? BoburPakhtakor a’zoimizning aytganlariga qo'shilaman: Nawozning kelishi bilan jamoada sodir bo'lgan asosiy o'zgarish — ular maydon ortida qolmay, o'zlaridan yuqori darajada to'pni ushlab turishni o'rganganlar. 55% to'p egaligi — bu raqam orqasida biror narsa borligini ko'ramiz: jamoaning to'pni to'g'ridan-to'g'ri foydalansangiz, qarshi hujumlarga o'tish uchun foydalanish qobiliyati. Surxonfan a’zoimizning "Bunyodkor" bilan bo'lgan o'yindagi to'rtta qarshi hujumdan so'ng unutilmas manzarasi bunga yaqqol misol — ularning birinchi daqiqalardan boshlab to'pni yuqori chiziqda ushlashga intilishi, himoyachilarning darhol oldinga o'tishlari, yarim himoyachilarning esa aniq uzatmalarni boshlashi chempionlikning asosiy sirlaridan biri edi. SudyaEnjoyer a’zoimizning aytganlarida ham o'ziga xoslik bor: ularning "qonli futbol" o'yinlari raqiblarni nafaqat hisobda, balki ruhiy jihatdan ham mag'lub etardi. "Qo'qon-1912" bilan bo'lgan 4:0 o'yinidagi 32% to'p egaligi — bu shunchaki statistik qurol emas, balki taktik ustunlikning namoyishidir. Nawozning o'yin rejasi bir vaqtning o'zida ikki tomonlama ishlardi: to'pni yuqori chiziqda ushlab turish va darhol qarshi hujumlarga oʻtish. MalikaPakhtakor a’zoimizning aytganlarini eshitdim va uning optimizmi menga yoqdi — ularning "Qo'qon-1912" bilan bo'lgan o'yindagi bosimga qaramay, hech qachon tushib qolmaganligi tarixdir. 2020-yilda 45% to'p egaligi bilan o'ynagan jamoalar endi xalqaro standartlarga erishayotgani — bu Nawoz bilan boshlangan yangi davr. Otabek Shukurovning sardorligi haqida gapirmaslik qiyin — ularning o'yinidagi 3-4 ta qarshi hujumlarning har biri harakatlar bilan boshlanardi. Bu raqamlar orqasida yurak urishi borligini tribunadan ko'rish mumkin edi. Va nihoyat, Ulugbek_Pakhtakor a’zoimizning o'ziga bo'lgan ishonch haqidagi so'zlariga qo'shilaman: 62 ochko — bu boshlanish edi, tugatish emas. Nawozni kelishidan oldin "ishonch" degan so'z Nawozning og'zida bo'lmagan, lekin o'sha mavsumda u bu so'zni yuzlab odamlarga o'rgatdi va hozirgi kungacha davom ettirib kelmoqda. Shunday qilib, chempionlikka olib kelgan omillarni sanab o'tish mumkin, lekin aslida bularning barchasi bir narsaga borib taqaladi: Nawozning jamoaga olib kelgan yangi miya, yangi falsafa va yangi ishonch. Ammo mening eng asosiy savolimga javob topolmadim: bu o'zgarishlarning asosiy yo'li qanday bo'ldi? Kimdir batafsilroq ayta oladimi?