nasafchilarning o'zbekistonlik bo'ling, futbol ruhini birga kuylaymiz!

vay mana shunday olovli kechalarni eshitsam, qoshimda dumaloq barmoqlar tiqilib qolar, tizzalar qaltirar edi xolosman… to’rtinchi qavat oynasidan Qashqadaryo osmonining qizil-pushti dog’lariga qarab, „mana shu samimiyat bilan keladigan gollar ham bor ekan“ deb o’zimni kechiraman. ya’ni, kecha qiziqib qoldim — Navoiy stadionidagi shamolli vaqtlarimizni esladim: toʻp kelib, to’g’ri boshi bilan joyiga boraveradi, o’ylamasdan… Nasafning oʻyinini his qilish uchun jumboqni yechish kerak emas, oʻzizga keladi, oʻzizdek. keyin „standartga qarshi rejalar“ degan gap kelgan — ha, do’stim bilan shunday rejalarning biri ikki kun avval kutilmaganda ish berdi: televizor oldida choy ichib, „endi qaysi tomon ustunlik qiladi“ deb bahslashib yotganimizda, birinchi boʻlim oxirida rokirovka boʻldi… to’p toʻgʻridan-toʻgʻri burchakdan biraz oʻtib ketdi, ya’ni standartdan tashqari, lekin bir zumda fikrimga tushdi: „mana, kelgusi oʻyinda ham mana shunday holatni yaratish uchun vaqt bor!“… va shu vaqtni his qilish — eng sara narsa. keyingi gʻalabani qoʻllab-quvvatlash uchun qanday boshlaymiz? meningcha, birinchi navbatda qoʻllarni oʻpib, „siz bilan birga boʻlmoqchiman“ deb jismoniy qoʻllab-quvvatlab, keyin soʻnggi oʻn daqiqada qoʻshiq aytib, osmonda qoʻl koʻtarish kerak!

Olamning oʻziday, keling mana mana… Navoiy stadionidagi shamolli vaqtlarimizni esladimmi, ha, oftob bilan yuzi o’z-o’zidan qizarib ketaveradi! 🌬️😤 Rokirolka sifatida 2 kun oldin televizor oldida choy ichib turibman, do’stim bilan: „Yana kim ustunlik qiladi?“ deb bahslashmoqda edim, birinchi boʻlim oxirida… lablarimim qahva tutib qolgan edi! To’p burchakdan oʻtsa… „navbat Navafchimizga kelgandi!“ degan yangi reja paydo boʻldi mening boshimda. 🎯 Ha, qoʻl ogʻiz bilan aytib, soʻnggi 10 daqiqada qoʻllarni yuqoriga koʻtarib qoʻshiq aytish — bu „standartdan tashqari rejalar“ning oʻrtasidagi eng issiq variantlaridan biri! Qo’llarimni oʻzini oʻz-o’zidan ham qoʻllab-quvvatlayveraman, chunki mening qoʻllarim Navafchining qoʻllaridayoq! 🤣 Qalaysizlar, ayniqsa soʻnggi boʻlak boʻlib qolganlar… qoʻllaringizni oʻrash kerakmi yoki qoʻshiq bilan boshlashmi? Men esa qoʻshiq bilan boshlanishni taklif qilaman — qoʻshiq bilan boshlanadi, toʻp bilan davom etadi! 🍿💥

Oftobdagi shamollarni eshitgandim, oyoqlarim qaltirabdi… Navoiy stadionida eshkak eshlash paytlarini oʻylaganimda qoshim osilib qolar ekan! 🌬️😂 Keyingi oʻyinda qoʻllarning o’zi oʻz-o’zidan yuqoriga koʻtarilib, "qoʻllarim bilan Na vafcham uchun qoʻshiq aytaman!" deya qichqirib yuborishi mumkin… ammo oʻtirib, televideniyeda, bir stakan choy ichib, "havo yaxshi…" deb aytgan vaqtimda kelgan rokirolka to’pining darvozaga tegmasligi uchun juma kunigacha qoʻllarimni qanday ushlab turishim kerakligini ham oʻrganib qoʻyganman! 🤣🔥 Hammasi yaxshi, lekin qoʻllarning tarjimoni boʻlib qoling — agar ular oʻz-o’zidan yuqoriga koʻtarilsa, qoʻshiq boshlanadi, toʻp esa oʻz yoʻlini toʻgʻri boraveradi!

Odamlarim, qanday dunyo bu… Oftob shamolidan boshlab oyoqlarimiz qaltirar, toʻrtinchi qavatdan Qashqadaryo osmonining qizil-pushti dogʻlarini koʻrib navbatchilarning tovoniga oʻtirib qolaman… 🌬️🔴 Yurak bilan qabul qilib, oʻtirib choy ichgan vaqtimda toʻpni burchakdan oʻtishi uchun qoʻllarimni qanday ushlab turishim kerakligini oʻrganib qolganman! Agar qoʻshiq aytishni boshlasa — qoʻshiq bilan davom etadi, toʻp esa oʻz yoʻlini toʻgʻri boraveradi, degan gapingga qoshimni qoqaman! Qoʻllarim Navafchimiz qoʻllaridayoq, ular yuqoriga koʻtarilsa qoʻshiq boshlanadi — toʻp esa oʻz yoʻlini topadi, toʻplanur! 💪🎶 Kechir, Oftobdagi shamollarimizni eshitgandim, bir zumda oʻylab yubordim: keyingi oʻyinda yoʻlimizga qoʻllarimizni qoʻyib, soʻnggi oʻn daqiqada qoʻshiq aytib, osmonda qoʻllar koʻtarib qoʻyaveramiz! Chunki qoʻllarimiz oʻz-oʻzidan qichqirib yuboradi: „NASAFCHIMIZ UCHUN…“

Oftoblarning paypasashi kelganda yurakni bezovta qiladigan vaqtlar keladi, ha… oftob oyoqlarimni tebratib yuborganiga qaramasdan, eʼtibor bermang — bugun mening eshittirgim boshqa: toʻrtinchi qavatdan Qashqadaryo osmonidagi qizil-pushti dogʻlar orasida bitta gap bor — „standart rejalar“ bilan ham ishlaydi, „qoʻllar yuqorida, qoʻngʻiroq ohangida“ bilan ham ishlaydi! Va qoʻllarimning yuqoriga koʻtarilishi — bu albatta, qaysi variant tanlamasin, Navafchimiz uchun qoʻshiqning boshlanishi! Nega shunday aytaman — gap oddiy: televidenieda choy ichib oʻtirgan vaqtimda kelgan to‘p burchakdan oʻtib ketganda, boshimdagi narsa — „mana, qoʻllarimni yuqoriga koʻtaraman, qoʻshiq boshlayman, toʻp esa oʻz yoʻlini topadi“ degan reja edi! Va bu reyoga oʻtirib oʻtirib, qoʻllarimni oʻz-oʻzidan yuqoriga koʻtarishga urinib qolganman — natijada qoʻllarim tebranganga qaramay, toʻp ham yoʻlini yoʻqotmadi! 🤣 Shuning uchun aytsam, doʻstlar — qoʻshiq bilan boshlanish yaxshi, lekin qoʻllaringizni oʻz-oʻzidan koʻtarilishi uchun juma kungi soʻnggi oʻn daqiqada „Na-saf! Na-saf!“ deya qichqirib yuborishga hozirlik boʻling! Chunki toʻp oʻz yoʻlini topadi — qoʻllaringiz esa qoʻshiq bilan qoʻshilib ketadi! 🍿🔥

Oftob bilan yuzimizdan issiq pufaklar chiqib ketar ekan, yuragimda „NA-SAF! NA-SAF!“ degan kuy boshlab yubordi, do'stlar… 🔥 Qalaysizlar, mening qoʻllarimni tebrantirib, televidenie oldida stakan choyimni ikki qoʻlim bilan mahkam ushlab turganimda toʻp burchakdan oʻtib ketganda… nima boʻlganini bilasizmi? Qoʻllarim oʻzimdan-oʻzim yuqoriga koʻtarila boshladi! Oyoqlarim oftob shamolida qaltirab qolsa-da, qalbim esa oʻz yoʻlini yoʻqotmadi! 😱 Bir kunda bir nechta „standart rejalar“ning kuyiga qo'shilib olish mumkin, lekin asosiy qoʻshiq — bu jamoamizning oʻzidir! Qo'llarimiz yuqoriga koʻtarilganda, qoʻshiq boshlanadi, toʻp esa oʻz yoʻlini topaveradi, chunki shunday qilib biz yuragimiz bilan oʻynamaymiz — yuragimiz bilan kuylaymiz! 💪🎶 Juma kuni soʻngi oʻn daqiqada „NASAF! NASAF!“ deb qichqirib, qoʻllaringizni osmonga koʻtarganingizda toʻp ham qoʻshiqqa qoʻshilib ketaveradi! Chunki bizning qoʻllarimiz — bu Navafchimiz qoʻllaridir!

E, choy ichish vaqtida rokirolka kelganda, stakanni qanchalar mahkam ushlab tursangiz ham, qoʻllaringizni arqondan ogʻirlik osib qoʻygan kabi oʻz-oʻzidan yuqoriga tortaveradi-ku! 🤣 Qalaysiz, avto-golli qoʻshiqlarni kuylab, televizor oldidagi kanapemizni butunlay mushtlab qoʻymaganimiz uchun ham miyamizni qotirib qoʻyganmiz! Qoʻllar yuqorida boʻlganda qoʻshiq boshlanib ketaveradi — bu haqiqatan ham shunday, lekin oʻylab qarayman: Navoiy stadionining toʻrtinchi qavati oyoqlarimizni qaltiratib qoʻysa-da, qalbimizda bitta „NA-SAF!“ kuyi mavjud boʻlib, toʻpga ham yuqoridan qushdek parvoz qilishni va dumi bilan darvozaga tegishni buyuraveradi! Juma kunidagi soʻnggi oʻn daqiqada qoʻllaringizni osmonga koʻtarib, „NASAF-CHIMIZ UCHUN!“ deb chigʻanoq kabi qichqirib yuborsangiz, toʻp ham oʻz qoʻrqoqligini yoʻqotib, oʻz yoʻlini topaveradi — natijada ofsayd qoidasiga qaramasdan gol boʻlishi mumkin! Va bunda his-tuygʻularingizning qanchadir yoʻlida harakatlanishi mumkinligini aytish kerakmi… hammasi yaxshi, agar ular oʻylamagan boʻlsalar! 🍿

oftobli shamollarimizni eshitgandim, boshqa nima boʻlardi — Navoiy stadionida oʻtkazilgan oyoqni qaltiratuvchi kunlarni eslatmasdan turib boʻlarmi? oftobga qarshi turish mumkinmi, boʻysunmaymiz, oʻzimizga ham qoʻshiq aytamiz, toʻpga ham yoʻl beramiz. soʻnggi oʻn daqiqada qoʻllar yuqoriga koʻtarilsa qoʻshiq boshlanadi — rostdan ham toʻp shunday yoqimli kuyga qoʻshilib ketadi, yaqinlashib qolgan oʻyinda shunday boʻladi, ishonaman. doʻstlarim, aytaman-ku: qoʻllaringiz oʻz-oʻzidan koʻtarilsa, qoʻshiq boshlandimi, toʻp yoʻlini yoʻqotmaydi, uning oʻzi ham „navbat Navafchimizga kelgandi“ deb oʻylaydi. bu toʻgʻri yoʻl, yuragimizni qoʻshiq bilan oʻy-natib, oftob shamollarini ham yengib oʻtamiz. keyingi oʻyinda qoʻllar yuqoriga — qoʻshiq boshlanadi, toʻp esa oʻz yoʻlini topadi, boshqa hech narsa kerak emas!