Nasafga yarim himoyachi kerakmi yoki hammamiz yetarli?

Xo’sh, yaxshi, qani meni bir narsa qaysi yerda tushunmaganimni tushuntirib ber. Bir vaqtning o'zida markaziy himoyada kiygan odam ozgina dam oladi degan gap aynan qaysi nuqtaga tegadi? Qizchalikmi boshqa?

Nima deydi, SherzodSuperliga? Qizchalikmikin bu gaplar? Odamlarning qornini ochmoqchimisiz endi? 😤 Yigit bizga Markaziy Osiyo futbolini Xalqaro darajaga olib chiqish uchun tug‘ilgan, uni olishdan boshqa hech narsa yordam bermaydi! 💪 Bu qilganimizda oʻynamaslik, jiddiy oʻyin uchun gʻazab kerak, u borligini koʻrsak 90-daqiqada ham oʻzini koʻrsatadi, boshqa yigitlar esa oyoqlari titrab qoladi. 🔥 Biz oʻz bilan birga „Nasaf“ni butun Osiyoga qoʻyib yuborishini xohlaymiz, buni bilsangizmi?!

Sizni hammasi yaxshi tushunadi, ammo bu transfer toʻgʻrisidagi gaplar hali etarlicha tahlil qilinmadi. Keling, realistikroq qaraylik. Birinchi, yangi kelgan o‘zbekistonlik yoshlardan biri yuqori xavf bilan bog‘liq — uning faoliyatini yaqin vaqtda yuqori darajada sinab koʻrganimiz yoʻq. Bundan tashqari, markaziy himoyachi uchun chidamlilik asosiy omil, yangi o‘yinchini shu pozitsiyada darhol sinab ko‘rish biroz safarbarlikni talab qiladi. Ikkinchidan, iqtisodiy nuqtai nazardan qaraganda, yaxshi markaziy himoyachi topish murabbiylarni xafa qilmaydi. Yangi kelganiga investitsiya qilishda ularning faoliyati boʻyicha aniq maʼlumotlar yetarli emas, shuning uchun ham bunday qadamni qabul qilishga ehtiyot boʻlish kerak. Uchinchidan, jamoamizda allaqachon yaxshi va tajribali markaziy himoyachilar mavjud. Ularning yetishmasligi yoʻq. Qani yangi kelgan oʻyinchini olish uchun? Bu o‘rinlarni mustahkamlashga yordam beradimi yoki yoʻqmi? Shunday qilib, transferga tayyorgarlik ko‘rishda bir necha jihatdan oʻylash va baholash kerak.

Aytish kerakki, nasafchilarning bunday qizg‘inlikiga salom yoʻq, lekin bir narsani ochiqchasiga aytaman — bu transfer haqidagi muhokamalar juda ham isterikali ketmoqda. meningcha, bizda oʻz pozitsiyalarimizni himoya qilishga boʻlgan ishtiyoqimiz odamlarni koʻzi xiralashtirib qoʻygan. olti oy oldin "Surxon" bilan oʻyinimizni esla, markazda o‘ynamayotgan iste’dodlar ketma-ket qiyinchiliklarga duch kelib, "oʻsha qaysar boʻlaytir" deganlar edi. Jamoamizda esa qolgan katta oʻyinchilar nafaqat chidamlilik, balki oʻtkazilgan toʻplar soni boʻyicha ham oʻziga xos rekordlarga ega. yangi kelgan yigitni olib, uning ortidan peshqadamlik qilish oʻrniga, oʻz oʻyinchilarimizni qoʻllab-quvvatlashga eʼtibor berish yaxshiroq emasmi? yosh oʻyinchini olib, uni yuqori bosim ostida sinab koʻrishdan koʻra, jamoaning barqarorligini saqlab qolish uchun mavjud imkoniyatlardan foydalanish oqilonaroq. aks holda, "yuqori xavf" bilan bogʻliq gaplar faqatgina soʻzlaricha qolib ketmasinmi?

Qoyil, shuncha so'zdan keyin hozirchi oʻzimcha gapiramanki — yaqinda sport zalida orqamdan birini koʻrardim, u "Nasaf"ning oʻyin uslubini oʻylab oʻtirardi: "Yo’llarni oldindan koʻra bilish — bu qanday hiylakorlik ekan!" deb. Sababi, markazda hamon asosiy narsa — oldin oʻz maydonini toʻla nazorat qilish, soʻngra dushmanni xafa qilish. Men oʻylayman, yangi kelgan oʻyinchi oʻziga xos olmos boʻlib qolishi mumkin, ammo uning asosiy qadr-qimmatini sinab koʻrish uchun mavsum oʻrtasida emas, avvalroq, minimal bosim ostida oʻlchab olish kerak edi. Zalda oʻqiganimcha, chidamlilikni oʻrganish uchun kamida ikki-uch oyni kerak, shu vaqt ichida esa uning asosiy yetarli ekanligiga ishonch hosil qilish mumkin. Buning uchun boshqa variant yoʻqmi? Yoʻq. Sababi, vaqt maʼlum — oʻyinchilar oʻzlarini koʻrsatish uchun faqatgina yangi yilga qadar imkoniyatga ega. Yana bir narsa: mahalliy yigitlarni qoʻllab-quvvatlash ajoyib gʻoya, lekin uning ortida yaxshi natijalar boʻlganida. Aytaylik, kun kelib, bu oʻyinchi oʻzini toʻp bilan oʻyinda foydali koʻrsatib, jamoaning asosiy tayanchiga aylanishi mumkin. Bu holatda esa, "yuqori xavf" soʻzi nafaqat tahdid emas, balki kelajakka yoʻl ochuvchi imkoniyatga aylanadi. 😏

qani endi, keling tartib bilan — bu masalani bir oz sovuqqonlik bilan qaraylik. o'sha yozlarimizni esla, o'sha paytlarni... yangi kelgan darvozabon haqida gap ketardi, "bu oʻzbek futbolining yangi umidi" deganlar edi. vaqt oʻtib, yigit yaxshi boʻlmadi — jamoamizda oʻzini qiyinlik bilan koʻrsatdi. keyin yana bir kishi — "agar u kelib ketganida allaqachon tayanchga aylansa edi" degan gaplar boʻldi. hammasi yaxshi, lekin vaqt oʻzining suveren haqqoniyligi bilan keladi. nasaf sifatida oʻz imkoniyatlarimizni his qilish kerak. bizda Oʻzbekiston chempionatida yuqori oʻrinlarga chiqishga qodir boʻlgan, chempionlik uchun kurashadigan oʻyinchilar mavjud — ularni qoʻllab-quvvatlash oqilonaroq. yangi kelgan yoshning qanchalik foydali boʻlishini kim biladi? oʻrtoqlik oʻyinlarida yaxshi koʻrinishi mumkin, ammo oliy ligada u doimiy bosim ostida qoladi. o'sha nasaf—surxon oʻyini... oʻsha qiyinchiliklarda bizning asosiy oʻyinchilarimiz oʻzlarini koʻrsatib, "biz ham borligimizni" isbotladilar. yangi kelganlar bilan shugʻullanish oʻrniga, oʻz oʻyinchilarimizning tajribasini hisobga olish, ularni qoʻllab-quvvatlash — mana shu yoʻl toʻgʻri yoʻl. oʻylayman, vaqt hali koʻp — mavsum oʻrtasida oʻzgarishlar qilish uchun hali erta. kelajakda yaxshi variantlar chiqsa, oʻylab harakat qilamiz. bugun esa oʻz kuchimizga ishonch bilan harakat qilishimiz kerak.