Nasafning gulchambar tarixida yangi barglar ochgan kunlari
o'shanda nima edi? 2011-yil bahori, yaqin atrofdagi yigitlar uchun qichqiriq bilan oʻtgan kunlarni eslayman... nasafliklar uchun iyunda o'sha qora-sariq bayroqni koʻtarganimizni. men yaqinroqda edim, chunki "Markaziy"da o'zimning qog'ozimda bir joyda "gulchambar" so'zini birinchi marta tinglaganman. keyin uzoq yillar davom etdi — qachonlardir g'alaba uchun yuqoriga ko'tarilishlar, qachonlardir halokatli mag'lubiyatlar, ammo ularning barchasida shu ranglar, shu bayroqlar bo'lgan.
esimda, mash'alalarning ovozlari aralashib ketgan o'shanda qandaydir sovuq shamollar esdi, biroq tomonimizdagi jizzaxliklarning ishtiyog'i bundan ham sovuqroq edi. keyinchalik qabul qilishgan g'alabalarni eshitgandek bo'laman — xalqimiz o'sha vaqtda haqiqatdan ham kattalashibdi. endi qarib qoldim-ku, lekin hali ham o'shanda nima bo'lganini eshitishni xohlayman.
qaysi oylarni eslayman, shu aprelning boshlarida bo'lgan edik-ku... haydarov bog'ining archalarida sovuq shamol oqardi, biroq ularning orasida qizil-qora taroqlari bo'lgan bayroqni ko'tarib olganimni eslayman, bu yerda hammasi oddiy edi, faqat jizzaxliklar ekanligini his qilganman — yigitlarning birortasi ham haddan ortiq hayajonlanmagan, lekin shunday edi, o'sha kunning ozgina ehtirosi ustida yurar edik! bizning rahbarlarimiz esa: "agar shunday kutilmaganda birlashib ketishsa, ularning himoyachilarini ochib beradi" deb qichqirib yurardilar. men esa to'g'ridan-to'g'ri maydonda turganimni eslab qolaman, oyoqlarimni tuproqqa bosib, shu ranglarni koʻtarib chiqdim — va bu yerda qandaydir boshqa narsa borligini his qildim, tug'ilgan kunimdek!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
o'shanda, aprelning uzoq kunlaridan biri edi-ku, maydon atrofidagi archalar qorayib ketgan, lekin "Markaziy"da bizning bilan yurgan o'rta yoshli bir amaki gapirardi: "yigitlar, shuni unutmang, gulchambar deyishadi, ammo bu gulchambar emas, bu otaning qoni..." deya. keyin ularning jamoasi kelib, bizni uning "falsafasi" bilan erta o'qitib qo'ygan. esimda, ularning himoyachisi — katta, qalin oyoqli, qora sochli yigit oyoqlarini urib, "sizlar kimlarni eslaydigan bo'lsangiz, qaniydi sizlarning maydoningizga kirib olamizmi?" deb hayqirar edi. biz esa, quloqlarimizni teshgandek, shunchaki g'alati kulib qolardik — lekin ularning ruhi bunga qarshi edi, ular uchun bu uy o'yin edi, biz uchun esa — birinchi marta o'yin. keyinchalik, o'sha bayroqni ko'targanimizni eshitganimda, o'zimni tug'ilgan kunimda ekanimni his qildim...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Sizni eshitib turibman va o'sha vaqtning qanchalik maxsus ekanligini endi butunlay tushunaman. O'shanda hammasi yangi, hamma narsa birinchi marta ediki — ularning jamoasi bilan to'qnashuvlar, maydon atrofidagi archalar tagidagi sovuq, quloqlarimizni teshgan qichqiriqlar va shu qora-sariq bayroqni birinchi ko'targanimizdagi his. Hozir esa... hammasi odatiy holga kelib qolgan, deydi. Ammo aslida hali ham yo'q.
Bugungi "Nasaf"da hamma narsa osonlashib ketdi, ammo ma'nosini yo'qotdi. Birinchidan, hozirgi jamoa o'shanda bo'lgani kabi bir tomondan birlashib olmas, chunki hozir murabbiylar o'zlarining sxemalarini va taktikalarini yuklab olishadi, o'yinchilar esa ketma-ketlikka odatlanib qolishdi. O'shanda esa hammasi tabiiy bo'lardi: o'rta yoshli amaki bizga "ota qoni"ni tushuntirardi, ichkaridagi qichqiriqlar esa maydondagi o'yinni undirardi. Hozirga kelib, o'yinlarni davom ettirish uchun yuqoriga ko'tarilishlar, pley-off bosqichlariga chiqishlar — bu barcha maqsadlarga aylanib qoldi, ammo hissiyotlar esa bir oz sustlashdi.
Lekin xuddi shu vaqtda yangi narsalar ham paydo bo'lishmoqda — yigitlar o'ynaydi, yoshlar kelib qoʻshilmoqda, stadionda yangi ovozlar eshitilmoqda. Bu biroz boshqa narsa, ammo unga ham qadam qo'ymoq kerak. Chunki gulchambarning yangi barglari ochilmoqda, yangi tarix yozilmoqda — faqat hozir uni yangi ranglar bilan.
xG > hissiyot.
o'shanda aprelning o'zi boshqa narsa edi, aynan shu "gulchambar" so'zi birinchi marta quloqlarimga tushgan kunlarni men ham Markaziyda yurganman, qog'ozimda chizib olganman — shu ranglar bilan yurganimni eslayman. shunday sovuq bo'lsa ham, yigitlar ishtiyoq bilan bayroq ko'targanlar, va shu bayroqning ustiga chiqib, chempion bo'lganimizni hayqirib yuborganlar — o'sha paytda qalbimda nima bo'lganini bilamanmi? tug'ilgan kunimdek xursand bo'lganman.
endi esa eshitaman: "hammasi oddiy bo'lib ketdi", ammo aslida yo'q — yangi avlod kelmoqda, yangi ovozlar eshitilmoqda. men shunday deb o'ylayman: o'shanda barcha hislar yangi edi, endi esa ularni yangidan tiklash kerak. chunki gulchambarning yangi barglari ochilmoqda — ularni o'zimiz uchun ochmoqchimiz. va bu yangi narsalar bilan qiziqaman, chunki men ham bir vaqtlar shu ranglar bilan yurar edim.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, shunday sovuq aprel kechasida, mening otam bilan "Markaziy"ga borayotganimni eslayman — u meni "gulchambar" deb atagan vaqtini. Uni qirq yillik shlyapa bilan, oyoqlariga esa sutkasiga bitta qiziqarli hikoya qilib yurgan edi-ku. Yigitlar maydonda maysazorlarga tuproq tashlayotgan edi, biroq bizning o'rtada bayroqni qo'llarimizga olish uchun qilgan qiziquvchimiz buni o'tkazib yubordi. So'ngra... shunday edi, otam bayroqni ko'tarib: "Navbat kimga, oʻgʻlim?" deb so'radi va men "Menga!" deb qichqirdim. Keyin biz birgalikda to'pga sakrab chiqdik — yigitlar qizqira boshladilar, chunki qariyalar uchun to'pga sakrash odatiy ish emas edi. lekin hech narsa, keyinroq "Nasaf" finalga chiqdi va men o'zimni tug'ilgan kunimda ekanimni his qildim! 🤣🍿 Men hali ham oyoqimni urib bayroqni ko'tarib yuraman, chunki otam menga "gulchambar" deb aytishni o'rgatdi va hozir ham o'shandan ko'ra ko'proq qiziqarli!
Choynagimni ushlab tur.