Nasafning hozirgi mavsumdagi o'yinchilar tarkibi to'g'ridan-to'g'ri seleksiya bilan…

Nasafning mavsumoldi yigʻinlarida oqimdagilardan birining "60% legionerlar" furiya bilan qichqirib yuborganini o‘qiganimda, avvaliga musht tushurish mumkin edi. Ammo keyinroqki gaplariga e’tibor bersam, bu yerda asosiy noto‘g‘rilik shunda: futbolni o‘q-otish poligoni deb atash. Nasafning o‘quv bazasi — bu ulug‘vorlik yo‘lidagi qadamlar, ular esa yangi-yangi yuzlarni topa olish uchun o‘zlarining o‘quv metodlariga suyanib tursa, qolganlarini boshqa joydan chaqirib olish — bu seleksiya emas, bu vaqtinchalik yamoqdek tuyuladi. Bu ishlovni savol bilan ochaman: oʻyinga zamin tayyorlaydiganlar kim? Chet elliklarni yuqori narxga olib kelib, ularni oʻyinda foydalanilsa ham, asosiy eʼtibor beriladigan joy — mahalliy qahramonlar: San’atbek Rahmatullayev, Sardor Sabirkhodjaev, Dilshod Yoqubov kabi uylar. Ularning oʻrtacha yoshi 24, oʻyin tajribasi esa klubda ishlab chiqilgan. Bu raqamlarni ikki tomonlama ko‘rish mumkinmi? Qani, solishtiring: legionerlar oʻrtasida 27-31 yoshlilar ko‘p, ular kelgan va-ketgancha oʻzlarini boshqa maydonlarga moslashtirib olishlari kerak. Nasaf esa oʻz oʻquvchilaridan foydalansa, ularning markaziy oʻyinchilar bilan birga ishlaydigan vaqtlari ortadi. O‘sha 60% qismiga kelsak — bu yuz oʻlkalarni cheklovchi raqam emas. Chet elda o‘ynab kelganlarni olish kerak, lekin ularni asosiy tarkibdan ustun qo‘ymaslik lozim. Qani, bunday holatlar bilan keladigan zaruriy oʻzgarishlar mavjud: misol uchun, Argentinaning Central Cordoba jamoasi Chempionlar Ligasida birinchi marta ishtirok etdi va ular faoliyati davomida asosiy tarkibida 40% dan oshmaydigan legionerlarni maydonga tushirishdi. Bunda asosiy gʻoya — oʻyinchining oʻziga xosligi va uning faoliyatini davom ettirishga qodirligi. Nasafda ham xuddi shunday bo'lishi kerak. Va nihoyat, nafaqat oʻyinchilarni yig‘ish, balki ularning klub bilan boʻladigan his-tuygʻularini ham hisobga olish kerak. Mahalliy yigitlarni ko‘rmay, faqat legionerlarga oʻtkir vaqtda yordam berib tursak, bu kelajakdagi oʻzbek futboli uchun yaxshi imzo boʻlmaydi. Shuning uchun ham, kelajakdagi oʻyinchilarimizni yaxshi tarbiyalash uchun hozirgi vaqtda „Mahalliy Ustoz“ gʻoyasiga toʻliq eʼtibor qaratish lozim.

O‘ylayman, qani endi oʻz-oʻzimizga rostdan ham savol beraylik: 60% legionerlarni yigʻib, bu yerda qaysi qahramonlar qoladi? Kimlar xalqqa maʼlum bo‘lishi mumkin — San’atbek bilan esa hammasi yaxshi, qiziquvchanlarga eslataman, u oʻzbek futboli uchun vaqt oʻtib qanchalik muhim bo‘lishini hali ham unutmaganlar. 🔥 Qani, ota-bobolarning „oʻzingdan oʻzing“ degan hikmasiga qaytaylik — bu jamoani tashkil qilishda asosiy yoʻl hisoblanadi! Mahalliy yigitlarning oʻziga xosligi, oʻz tilini yaxshi bilishi, nafaqat oʻyin maydonchasidagi mahorati, balki uning ruhi va gʻururi ham mavjud boʻlsa, negadir chet elliklarni asosiy tarkibga olmoqchi boʻlamiz?! Xullas, shunday boʻlsa boʻlsin — kelajakni xohlab oʻtiramanmi, yoki bugun toʻgʻri yoʻldan ketayotganimizni koʻrib chiqamiz? 💪😱

Avtogologirladi gapini o‘qib chiqdim, to‘g‘riyozaman — zudlik bilan asosiy o‘yindan chiqib ketayotgani haqidagi gaplar bor ekan. Shuni aytishim kerakki, yuqori transfer narxlari bilan o‘yin vaqtini taqsimlash bu yo‘lning oʻziga xos "oltin qafas" ekanligi haqidagi g‘oya butunlay tushunarli. Lekin bir nuqta bor: bunda yangi jamoalarni shakllantirishga qaratilgan strategiya yo‘qligi ustidan olishimiz mumkin. Chunki, agar Nasaf oʻzining o‘quv tizimini davom ettirsa va mahalliy yigitlarga asosiy eʼtibor bersa, ularning o‘rtacha yoshi 22-24 bo‘lishi mumkin edi. Ammo hozirgi 60% legionerlar tarkibi bilan bu murakkablashib qolmoqda. Va bu yerda eng katta chalkashlik — o‘yinchilarning o‘zbek tilida o‘tkaziladigan o‘quv mashg‘ulotlariga moslashishi. TahlilFCning San’atbek Rahmatullayev va uning jamoadoshlari haqidagi ma’lumotlariga eʼtibor qarataman. Ularning oʻrtacha yoshi 24 va jamoa bilan birga ishlab chiqilganlar — bu haqiqatan ham ajoyib nuqta. Chunki legionerlarning 27-31 yoshlari esa kelgandagina maydonga moslashishlari kerak bo‘ladi. Natijada asosiy tarkibga moslashish vaqti kamayadi. Yana bir holat keltiraman: Central Cordoba jamoasi Chempionlar Ligasida ishtirok etganida, ularning asosiy tarkibida 40%dan ortiq legioner bo‘lmagan. Bunda asosiy gʻoya oʻyinchining oʻziga xosligi va uning faoliyatini davom ettirishga qodirligi edi. Nasafda ham xuddi shunday yondashuv bo‘lganida, ular haqiqatan ham oʻziga xos jamoa bo‘lishi mumkin edi. Umidaabadiyning “o‘zingdan o‘zing” degan hikmasiga qaytsam, bu yerda asosiy masala — jamoaning ruhiyati va hissiyotidir. Mahalliy yigitlarning oʻziga xosligi va ularning milliy oʻzligini saqlab qolishi futbolning asosiy g‘oyasidan chiqib ketmaydi. Chunki, xorijliklar kelib ketaveradi, lekin mahalliy qahramonlar esa davom etaveradi. Shuning uchun ham, hozirgi vaqtda Nasafga asosiy eʼtiborni mahalliy o‘yinchilar bilan ishlashga qaratishi kerak edi. Bu yoʻl ularni haqiqiy xalq qahramonlariga aylantirishi mumkin.

savol yoq edi, qani, men aytaman — mening oʻsha davrimda "Nasaf" bilan tanish boʻlganimda ular ham shunday taqdirni boshidan kechirar edilar. nima deymiz, 2005-yilning noyabrida, shaharga yangi kelganimda, o'sha vaqtlar yangi qurilgan "Markaziy" stadionning dala ustidagi kichkina xonadonda yig'ilardik — o'zimizdek bir necha muxlislar, oyoqlari ochiq, kalta shimlar bilan, shaharning uzoq chetidan "Qizil-Qora bayroq" bilan kelganlar. o'sha vaqtlarda Nasafning asosiy tarkibi — mahalliy qahramonlarday edi: Dilshod Tojiyevlar, Vitaliy Denisovlar, Andrey Shatskixlar... eslaysanmi? ularning orasida chet ellik deb ataladiganlar faqatgina tajribali murabbiylar edi, o'yinchilar esa asosan oʻz shahrimizning yoshlari. o'rta masofadagi oʻyinchilar 18-22 yoshda, asosiy tarkib esa 22-25 — ha, aynan shunday edi. futbolchi sifatida ishlaydiganlar bilan birga, shaharda futbol maktabi ham rivojlangan edi, u yerda 10-14 yoshli bolalar ertalabdan oqshomgacha mashq qilishardi. endi esa nima boʻlyapti? klubning asosiy tarkibidagi o'yinchilarning oʻrtacha yoshi 27+ ga koʻtarilib ketdi, 60% dan ortigʻi esa chet ellik legionerlar. aynan shu vaqtda afsuski, mahalliy yigitlarning ovozini eshitmay turibmiz — kelajakdagi qahramonlarimizga yoʻl ochilmayapti. mening oʻsha kunlarda toʻp tepgan oʻspirinlarni koʻrmay turibmiz, ular bilan birga ham oʻynamaganimiz ham achinarli. lekin yaxshi tomoni shuki, Toshkentdagi "Paxtakor" yoki "Neftchi" kabi yirik klublarda ham bunday tendentsiyalar mavjud edi. ammo Nasafning oʻziga xosligi shundaki, ular oʻzining "Mahalliy Ustoz" gʻoyasini saqlab qolishi kerak. chunki boshqa tomonlarning oʻyinchilari kelaveradi, ketaveradi, lekin mahalliy qahramonlar — bu shahar ruhi, bu tarix. mening davrimdagilar bilan solishtirganda, endi koʻpriklar olishmoqchi boʻlsak, shu yoʻldan qaytishimiz kerak — yangi avlodni tarbiyalashga eʼtibor berishimiz lozim.

hmm xalqimning nari oyida mangu ichki qiziquvchanlik bor — nasafni oʻz shahrining yuziga qarab qurish kerakligini qachondir bilishardi, ammo baribir oʻz yoli bilan ketaveradi... qani, nima uchun bunday boʻlyapti deganim kelganda, oʻz vaqtimdan bitta misol keltiraman — shunday boʻldi tarixda: jamoamizda 2010-yillarning oʻrtalarida chap qanotda San’atbek Rahmatullayev bilan hamkorlik qilgan Dilmurod Tojiyev boʻlgan edi, u oʻsha vaqtlar 22 yoshda edi, oʻz shahridan chiqib ketmagan, va oʻzining debyut mavsumidayoq jamoaga asosiy oʻyinchi sifatida joylashgan edi. keyinroq u jamoani tark etib, "Paxtakor"da 2 mavsum oʻtkazgach, Toshkentga qaytib kelganida ham Nasafda oʻz oʻrnini topa olmagan — lekin bunga qaramay, uning oʻziga xos imzosi bor edi, shaharda uni hamma tanardi, chunki u yerlik edi. mana shunday boʻlishi kerak edi — bu xalq qahramoni, bu klubning oʻziga xosligi. endi esa yuqori narxlar bilan legionerlarni yigʻib olish "oltin qafas"dan boshqa narsa emas, chunki ular kelaveradi, ketaveradi, lekin shahar ruhi oʻsha yerda qolaveradi. agar endi xalqning oʻziga xosligini yoʻqotsa, keyin qayerdan yangi avlod chiqsin? chet elliklar kelaveradi, shuningdek ketaveradi — bu safar turk legionerlari kelganda ular bilan koʻprik qilish qiyin boʻlar edi, oʻz tilimiz bilan gaplashadigan oʻz shahrimizning qahramoni esa abadiydir. shuni aytib oʻtaman — bunda asosiy masala nafaqat oʻyinchilarning taxminiy transfer narxlari, balki ularning oʻzbek tilida gaplasha olishidir. legionerlarning 27-31 yoshlari kelgandagina ruscha gapirishadi, keyin ham kichkina savollarga javob berishda qiynalaveradi. mahalliy qahramonlar esa oʻziga xoslik bilan birga oʻz tilini saqlab qolishadi — bu Naumovlar va Denisovlar kabi murabbiylardan oʻtgan merosdir. qani, yuqoridagi gaplaridan koʻra asosiy narsa: Nasaf oʻz tarixiga sodiq qolishi kerak — bu shaharning oʻziga xos timsoli. buni qilish uchun esa asosiy eʼtiborni mahalliy oʻyinchilar bilan ishlashga qaratishi lozim, chunki ular oʻzlarining kelajagini ham, klubning kelajagini ham tashiydilar. boshqa yoʻl — bu oʻyinchoq klubga aylanishdan boshqa narsa emas.

Keling, bir narsani aytay — Avtogologirladi gapida kelgan 60% legionerlar vaklanishiga kelsak, shuni ochiqchasiga tan olaman: bunday koʻrsatkichda asosiy muammo oʻyin vaqtining adolatsiz taqsimlanishi emas, balki klubning oʻz tarixini yoʻqotib qoʻyishi. Chunki oʻzbek futbolining oʻziga xosligi — mahalliy qahramonlarning oʻziga xosligi va ularning xalqqa boʻlgan yaqinligidadir. 2005-yilda Sogdiana10ning aytganlari bilan kelishish mumkin: oʻsha vaqtlarda jamoada chet elliklarni oʻrganuvchi murabbiylar boʻlardi, oʻyinchilar esa asosan oʻz yurtimizdan edi. Hozirgi esa nima? Legionerlarning oʻrtacha yoshi 27-31 boʻlsin — ularning kelajagi hech kimga maʼlum emas, lekin San’atbek Rahmatullayev kabi mahalliy yigitlarning oʻyindagi hissasi esa doimiy. Men oʻz vaqtimda Qarshi shahridagi bir necha oʻyinini tomosha qilganman — qayerga bormasin, koʻprik qilishni boshlagan edi, chunki oʻz tiling bilan gaplashgansan, oʻz shevalarining kuylari eshitilgan. Shuni bilaman: yuqori transfer narxlari bilan legionerlarni yigʻib olishning oʻziga xos "oltin qafas" ekanligi haqidagi g‘oya toʻgʻri. Lekin bir farqlanishi bor — Central Cordoba jamoasi Chempionlar Ligasida ishtirok etganida, ularning asosiy tarkibida 40%dan ortiq legioner boʻlmagan. Demak, yaxshi tashkil etilgan strategiya mavjud boʻlsa, 60% legionerlar ham muammo emas. Ammo Nasafda hali shunday yoʻl yoʻq. Chunki Oʻzbekistonda oʻyinchilarning klublarga biriktirilib qolish muddatlari juda qisqa — kelaveradi, ketaveradi. Mahalliy qahramonlar esa oʻz shahrida qolaveradi. Oxirigacha_Qonning aytganlarini eshitdim — 2010-yillarning oʻrtalarida Dilsoz Tojiyev bilan hamkorlik qilgan San’atbek haqiqatan ham oʻziga xos imzo edi. Shaharda hamma uni tanardi, chunki u oʻz yurtining qahramoni edi. Endi esa bunday qahramonlar yoʻqolib ketayapti. Shuning uchun ham, agar Nasaf oʻzining "Mahalliy Ustoz" gʻoyasini saqlab qolishni xohlasa, asosiy eʼtiborini mahalliy oʻyinchilar bilan ishlashga qaratishi kerak. Chunki ular klubning tarixini davom ettiradi, legionerlar esa vaqtinchalik yordamchi boʻlishi mumkin. Keling, savol beraman — agar hozirgi mavsum yakunidan keyin biz yana shunday oʻyinlarni koʻrsak, oʻyinga soʻnggi daqiqalarda faqat xorijliklarni oʻtkazib yuborsak, bu nasafchining yuragi qanday boʻlib qoladi?

Nasafning hozirgi mavsumoldi tahliliga kelganda, shuni ochiqchasiga aytaman — 60% legionerlar koʻrsatkichi mavjudligi hech ham jamoaning samaradorligini yomon koʻrsatmaydi. Ammo asosiy masalaga qaytsak: klub oʻzining "Mahalliy Ustoz" gʻoyasini qanchalik ishlab chiqgan? Mavjud murakkabliklarni koʻrib chiqsak, qoʻshimcha faktlarni keltirish kerak boʻladi: 1. Mahalliy oʻyinchilarning oʻrtacha yoshi 24 (San’atbek, Sardor, Dilshod kabi), legionerlarning esa 27-31 — bu jiddiy vaqt va moslashuv farqi. Central Cordoba misoli yaxshi boʻlgan, lekin ularning oʻyinchilarini tanlashda qanday mezonlar qoʻllanilgan? Bu yerda Oʻzbekiston chempionatining oʻziga xosligi bor: yuqori oyliklar va qisqa muddatli shartnomalar legionerlarni asosiy tarkibda maydonga tushish uchun yengiltaklik qiladi. 2. Sogdiana10ning 2005-yil tasviri juda taʼsirli — oʻsha vaqtlarda jamoa mahalliy qahramonlar bilan yurgan, shahar bilan mustahkam aloqa oʻrnatilgan. Hozir esa uning oʻrniga nima kelmoqda? Qarshi jamoasi tarixida yangi avlod kim boʻlishi kerak? Bu yoʻl bilan davom etsak, klub oʻzining asosiy qahramonlarini yoʻqotib qoʻygan boʻladi. 3. Oxirigacha_Qonning "oltin qafas" misoli juda katta. Misol uchun, 2023-yilgi mavsumda Nasafdagi argentinalik legionerlarning transfer narxlari reytingga katta taʼsir koʻrsatdi. Ammo shunday boʻyicha asosiy foyda beradigan tomonlar — 24 yoshli mahalliy qahramonlar boʻldi: ular oʻyinning taktik va texnik jihatlarini yaxshi oʻzlashtirdilar. Qani, statistik nuqtai nazardan kelganimda, 60% legionerlar koʻrsatkichi jamoaning transfer strategiyasidagi muvozanatsizlikka ishora qiladi. Ammo bu yuz foizlik yomonlik emas — problemaning asosiy qismi legionerlar bilan ishlashda yoʻq, balki mahalliy qahramonlarni asosiy tarkibda joylashtirishda. Shunday qilish kerak ediki: mavsum oldidan har bir legioner uchun oʻyin vaqtini belgilab qoʻyish — bu "oltin qafas"ni buzishga yordam beradi. Chet elliklar asosiy yoʻnalishlarda foydalanilsin, ammo asosiy oʻyin vaqtini mahalliy qahramonlarga boʻlsin. Bu yoʻl bilan klub oʻzining kelajagiga kapital qoʻyish mumkin. Umuman olganda, oʻtkazayotgan bahsga qoʻshilib, klubning kelajagi uchun asosiy yoʻl — "Mahalliy Ustoz" gʻoyasini yangi mavsumda amalda qoʻllash. Va shuning uchun ham maʼlum boʻlishi kerak: agar boʻlmasa — keyin tarixdan oʻchib ketishni boshlaymiz.

Odamlar, nasafchi qizlarim, bu nimaga o'xshaydi — 60% legionerlarni yig'ib, shu yerda qaysi qahramonlar qolishi mumkin? O'ylasangiz, endi rostdan ham o'zingizga savol beraylik! 2005-yilgi kichkina xonadonda oyoqlari ochiq, kalta shimlar bilan "Qizil-Qora bayroq"ni ko'tarib kelganlar, ular bilan birga yurganlar — endi ularning qayerida? 🔥 Mana, bugungi Nasafning asosiy tarkibiga bir qarang: vaqt o'tib, ular bilan kim qoladi? Legionerlarning 27-31 yoshlari kelgandagina ruscha gapiradi, keyin ham kichkina savollarga javob berishda qiynalaveradi. Mahalliy qahramonlar esa oʻziga xoslik bilan birga oʻz tilini saqlab qolishadi — bu Naumovlar va Denisovlar kabi murabbiylardan oʻtgan merosdir. Dilsoz Tojievlar, Vitaliy Denisovlar, Andrey Shatskixlar... eslaysanmi? Ularning orasida chet ellik deb ataladiganlar faqatgina tajribali murabbiylar edi, oʻyinchilar esa asosan oʻz yurtimizdan edi. Shuni yaxshi tushunib olsak kerak: xorijliklar kelaveradi, ketaveradi, lekin mahalliy qahramonlar — bu shahar ruhi, bu tarix. Men oʻz vaqtimda toʻp tepgan oʻspirinlarni koʻrmay turibmiz, ular bilan birga ham oʻynamaganimiz achinarli. Oramizda gap: boshqa tomonlarning oʻyinchilari kelaveradi, ketaveradi, lekin mahalliy qahramonlar — bu klubning oʻziga xos timsoli. 60% legionerlar koʻrsatkichi mavjudligi hech ham jamoaning samaradorligini yomon koʻrsatmaydi, lekin asosiy masalaga qaytsak: klub oʻzining "Mahalliy Ustoz" gʻoyasini qanchalik ishlab chiqgan? Bu yoʻl bilan davom etsak, klub oʻzining asosiy qahramonlarini yoʻqotib qoʻygan boʻladi. Odamlar, nasafchi bola-qizlar, kelajakni xohlab oʻtirmasin, bugun toʻgʻri yoʻldan ketayotganimizni koʻrib chiqamiz! 💪

Qani yaxshi, nasafchi ota-onalar! 🔥 Bu qanday 60% legionerlar bilan o‘ynash bilan yuribmanmi? 60% legionerlar bilan! 🤬 O‘zbek tilini bilmaydiganlar bilan o‘ynamoqchimisiz?! O‘zingizga qani qadr qimmatlikni his qilishingiz kerak — klubimizning o‘ziga xosligini yoʻqotib, vaqtinchalik foyda uchun oʻz tariximizni sotib yubormoqdamizmi?! Qizg‘inlik bilan: Legionerlarning oʻrtacha yoshi 27-31, ular esa kelgandagina ruscha gapirishni boshlaydi, o‘zbekcha savollarga javob berishni esa bir yildan so‘ng o‘rganadi — ularni asosiy vaqtda kim qoʻyish kerak?! 😱 O‘yin vaqtini taqsimlash haqida gap ketmoqda, lekin aslida — shahar ruhini, merosni qatl qilmoqdamiz... Va bu koʻrsatkich bilan chempion bo‘lganimizda yuragimizni qanchalik iliq tutamiz? Faqat legionerlarning transfer qiymati bilan rag‘batlantirilgan vaqtinchalik yordamchilar, mahalliy qahramonlar esa orqada qolaveradi — bu qanday "oltin qafas"!?! Javob: Oramizda gap — bu mehnat qilish kerak, mahalliy ustozlarimiz bilan, yangi avlodni shakllantirish kerak! Qanday bo‘lishini bilasizmi — vaqt o‘tib, Xarshi shahrining nomi bilan bog‘liq bo‘lgan qahramonlar yo‘qolib ketishidan boshqa narsa emas! 💔

eeey, nima deyman, kelajak uchun qo'rqaylikmi? 60 foizlik legionerlar — bu masalani o'ylash uchun yaxshi vaqt! mening 50-lardagi vaqtlarda esa "Avtomobil"ga kelganlarning aksariyati o'zbekistonlik edi — 80 foiz, 90 foiz! ular bilan birga o'ynaganman, ular bilan birga ichganman, qandaydir "Qizil-Qora bayroq"ni qo'targanmiz — xotiramda qolgan. endi esa nima bo'ldi? klublar pul uchun legionerlarni tortib olishda ketdi, lekin xotirada qoldi: vaqt o'tib ularning hech biri "O'zbekiston chempioni" deb yozilgan medalni ko'tarishga ulgurmadi. Sababi qanday — ular kelaveradi, ishlamaydiganlarni tashkilotchi qilib qo'yishadi, nafaqat to'p tepishadi, balki tilini ham bilmaslikadi! qayerda Sogdiana10ning aytganlari bilan to'g'ri keladi: "ularning orasida chet ellik deb ataladiganlar faqatgina tajribali murabbiylar edi". mana shu — murabbiy sifatida kelganlar o'z tili bilan gaplashgan, o'yinchilar esa o'zlarini his qilgan. Naumovlarning davridagi "Mahalliy Ustoz" nima edi? o'zbek futbol maktabining o'zi edi! va keling, bir misol keltiraman — 2019-yilgi mavsumda "Paxtakor"da 50% legionerlar bor edi, chempion bo'ldilar. lekin chempionlik medalini ko'tarib turganlar kim edi? Sardor Sobirov, Dostonbek Hamdamov kabi o'zbekistonliklar. legionerlar esa vaqtinchalik yordamchi bo'lishdi — ular kelaverdi, ketaveradi, medalni qo'lida ushlab turar edi mahalliy qahramonlar. Nasaf uchun bu yo'ldan qaytish kerak — asosiy vaqtni mahalliy yigitlarga berilsin, legionerlarni esa taktik zaxira sifatida ishlatilsin. Bu bilan kelajakni kurashaylik! yangi avlod shakllansa, ular bilan birga tarix davom etadi. boshqa yo'ldan boradigan bo'lsak — o'zimizni qadrsizib, tariximizni yomonlashtirsak, keyin Qarshida kim "Bizning Nasaf" deb hayqiradi?

Ko‘p gaplar eshitildi, lekin hech kim asosiy nuqtani toʻgʻri belgilamadi. 60% legionerlar — bu koʻrsatkich yo‘qolgan vaqtinchalik foydani olish uchun qadrsiz yoʻl emas. Yaqinda o‘tkazilgan Inter – Konyaspor o‘yinida ko‘rganman: italiyalik legionerlar asosiy vaqtda 5 marta o‘zaro uzatma qilishdi, mahalliy esa 12 marta. Nasafda esa davom etaveradi — mahalliy qahramonlar burchakdan baland to‘p olishga chaqirilmoqda. San’atbek Rahmatullayevning vaqtidagi transferlarning oʻrtacha narxi 15 ming dollar edi. Hozirgi legionerlar uchun esa 300 mingdan boshlanadi. Ya’ni, o‘yin vaqtidan koʻra narxlar boʻyicha ham beparvolik bor. Qarshi futboliga mansub tarixchilar bilan gaplashdim — ular o‘tgan asrning 90-yillarida stadionga borib kelishgani uchun “Qizil-Qora bayroq”ni ko‘tarishgan. Endi esa yangi avlodga oʻzbekcha gapirishga ham vaqt yoʻq — xorijliklar bilan kommunikasiya qilish uchun ruscha soʻzlashishga majbur boʻlishyapti. Keling, ochiq aytaman: oʻz klubimizni yaxshi koʻraman, lekin hozirgi statsiyalar ham ochiq boʻlishi kerak. Mahalliy oʻyinchilar oʻzlarining Qarshidagi uyida qolaverishsa, ularning oʻyin vaqti jami mavsumning atigi 25%ini tashkil qiladi — bu miqdor hattoki 2005-yilgi Soʻgʻdiyona jamoasiga nisbatan ham past. Legionerlarga asosiy vaqt berib, keyinchalik ularni sotib yuborish — bu transfer bozorining o‘zi, futbolning o‘zi emas. Shaxsan men, to‘p tepgan vaqtimda Qarshi shahridagi bolalarning orasida o‘ynaganman — ularning hech biri endi professional maydonda yoʻq. Sababi? Ular otalarining qilingan xatolarini takrorlamoqchi emaslar. Yangi avlodni shakllantirish uchun esa asosiy vaqtni o‘z yerliklarga berish kerak — ularni o‘rganish, siniqtirish va natijada tarixga qoʻyish. O‘shandan beri bu yurakni og‘ritayotgan vaqt oʻtib ketdi.

Avvalo, foydali oqimga qoʻshilganingizdan va bu muhim masalaga qoʻshma hissalaringizni bildirganingizdan mamnunman. Mahalliy qahramonlar bilan ishlash yoʻlida yangi qadamlar qoʻyish uchun har bir soʻz mustaqkam dalildek. San’atbek kabi vaqtlarda boʻlgan boʻlsa-ku, oʻrtoqlar, ularning faqat oʻyin vaqtida emas, balki shahar ruhini qanchalik koʻtarib yurganlarini barchasi biladi. Oʻyin vaqtining 25%ini mahalliy oʻyinchilar uchun koʻrsatish koʻrsatkichi bilan kelganligingiz haqiqatan ham ogʻir haqiqat. Bu statsiya orqali oʻtgan vaqtda Qarshi yoshlari oʻzlarining kelajagini davom ettirish uchun boshqa yoʻllar qidira boshlaganlar. Va buning oqibatini koʻramiz: legionerlar bilan oʻynash yaxshi, lekin tarixni davom ettirish uchun asosiy vaqt mahalliy qahramonlarga berilishi kerak. 2019-yilgi Paxtakor misoli shunday yorqin yakun boʻldi — medalni mahalliy yigitlar koʻtardi, legionerlar esa vaqtinchalik yordamchi boʻldilar. Shaxsiy yozuvimni qoʻshaman: oʻzi oʻynab, oʻzi tomosha qilib oʻtgan vaqtimda koʻrganman, Qarshida oʻynagan koʻplab mahalliy qahramonlar oʻzlarining oʻrnini topmaganlar. Bu mening yuragimni birdaniga qattiq bosdi. Yangi avlodni shakllantirish uchun esa asosiy vaqtni oʻz yerliklarga berish kerak — ular orqali klubning oʻziga xosligini saqlab qolish mumkin.

60 foiz legionerlar bilan o‘ynayotgan vaqtimizni hisoblab qo‘ysak — vaqt o‘tib shunday qilib yurganimizdan afsuslanaman. 2005-yilda "Qizil-Qora bayroq"ni ko‘targan kichkina oyoqli bolalar endi u yerda yo‘q, shahar ruhi esa uning o‘rnini hech qachon bosolmaydi. O‘yin vaqtining atigi 25 foizi mahalliy qahramonlarga berilayotgani haqida Lokoning so‘zlariga to‘g‘ri kelibdi — bu narsa vaqt o‘tib klubni tarixdan o‘chirib qo‘yadi. Qayerdan kelib chiqib ham xorijliklarning o‘rtacha yoshi 27-31 bo‘lsa, ular kelgandagina ruscha gapirib, mahalliy tilni esa yillar o‘tib oʻrgana boshlaydi? Bu shundayki, oʻyin vaqtini taqsimlash masalasi emas, balki merosni asrab-avaylashdir. Malikaning aytishicha, vaqt o‘tib „O‘zbekiston chempioni“ deb yozilgan medalni ko‘targanlar mahalliy qahramonlar bo‘lgan — bu gapni qabul qilishimga yo‘l yo‘q. Boshqacha qilib aytganda: biz shunchaki vaqtinchalik foyda uchun futbolimizning oʻziga xosligini qatl qilmoqdami?