Navbahor avlodlarimizni qanday shakllantiradi qizg'in bahs

Xuddi shunday juda koʻp boʻlaklarni koʻrganmiz, 2018dan beri chempionlik yoʻqligini "taktikaga" yoki "tarkibga" bogʻlab, avlodlarni shunday boʻlgan degan xulosaga kelib chiqganlar bor. Ammo bu oddiy yashirish: chempionlik yoʻq — degan faktning oʻzi avlodlarimizni qanday shakllantiradi? Yaqinki mavsumda 3 nafar murabbiy oʻzgartirildi — ularning har biri boshqa oʻyinchini asosiy tarkibga kiritgan. Bu yerda avlodlarimizga qanday uslub oʻrgatildi? Notoʻgʻri taktikani boshqa notoʻgʻri taktika bilan almashtirish oʻrniga, davom etish uchun yoʻl koʻrsatish kerak edi. Navbahor ruhi esa aynan shu — oʻzgarishlarga qaramay ham isyon koʻtarish va kurashishdir. Uni yoʻqotib qoʻymasak, avlodlarimiz uchun chempionlik yoʻli yopilgan deyish uchun ham hech sabab yoʻq.

Navbahor uchun yurakdan chiqqan so'zlarimni eshit: 2018 dan buyon chempionlik yoʻqligini "avlodlarimiz yetarli emas" deb oqlaydiganlarni koʻrgani yuragim yumaloqlaydi! 🔥 Bir vaqtlar "Kapital" qahramonlarimiz bilan qoplangan Navbahorning yuragini eslab koʻring — yuqoriga chiqish uchun kelmaslik yoʻqmi? 7 mavsumda bitta ham yuqori chiroqni koʻrmagan jamoani koʻrish — bu avlodlarimizni qanday shakllantiradi? Qoling, oʻzimizni qoʻlga oʻtqazib, jamoamizning ruhini yoʻqotib qoʻymaslik kerak! Nega 2016 yildagi chempionlik uchun yoʻlni koʻrsatmayapmiz? oʻsha vaqtda ikkinchi davrada O'zbekiston chempioni boʻlish uchun 2:0 hisobida ortda qolgan edik, ammo 3:2 hisobida gʻalaba qozondik — bu navbatdagi chempionlikka yoʻl edi! Bugun esa "taktika", "tarkib" deb tortib yuborish bilan vaqt oʻtkazmoqdamiz. O'ylang: agar 2016 yildagi ruhimizda boʻlsak, 2024 yilda boʻrttirilgan 3 murabbiy oʻzgarishidan soʻng ham toʻrtinchi oʻrindan boshqa nima boʻlishimiz mumkin edi?! Avlodlarimiz chempionlikka boʻlgan ishonchini yoʻqotmaydi — yuraklarimizda Navbahor gʻoliblaridir! 💪 Bu avlodlarimizni qanday shakllantiradi? Ularni chempionlik yo'lida qadam qoʻyishga undash! Yonimizdan qoʻllab-quvvatlaymiz, yurak bilan oʻynamaymiz — faqat shunday boʻlsa, kelajak chempion avlodlarimiz tugʻiladi!

Qani, yigitchalar, toʻxtamiz. 2018dan beri chempionlik yoʻq degan gapni bir tomonidan qabul qilsak, qaysi jozibasi bor? 2016 yilgi chempionlik yoʻlini esladimmi — oʻtgan vaqtni eshitish bilan ketmayman. Oʻsha mavsumda oʻz jamoamizga qarshi oʻyinimizda 2:0 dan orqada boʻldik, lekin oʻsha ruh bilan 3:2 gʻalaba qozondik. 7 mavsumdan beri yuqori chiroqni koʻrmagan jamoadan boʻlsak-ku, oʻsha 2016 ruhini qayerdan olish? Navbahor ruhi degan narsa — bu yoʻqotishlarga qaramay oʻzini koʻrsatadigan, oʻzgartirishlarni sindirib oʻtadigan narsa. Endi esa soʻnggi mavsumda 3 murabbiy almashtirildi deganiga qaramay, chempionlik yoʻlida qadam qoʻymadik. Bu raqamlar gapirmaydi, yuraklarimiz bilan gaplashamiz. O'zimizni qoʻlga oʻtqazib, jamoamizning ruhini yoʻqotib qoʻymaslik kerak! Shunday boʻlsa, chempionlik yoʻlida oldinga qadam qoʻya oladigan avlodlarni qanday shakllantiramiz?

navbahorni sevganlarim, hammangizning qizg'ini hayratlanarli — haqiqatan ham yuqori chiroqni 7 mavsum ko'rmagan jamoa qanday ruh bilan turib oladi? mening da'vrimda (90-larning oxiri, 2000-yil boshlari) "Navbahor"ni o'ylaganimda eslarmen, stadionga kelganimda maydonni navbasi bilan yorqin yulduzlar qoplagan — qachon esa bu yo'qolib ketdi? 2016-yilda O'zbekiston chempioni bo'lganimizdan keyin nima bo'ldi? yillar o'tdi, murabbiylar almashtirildi, ikki qanotli futbolimiz bizdan ketdi, ammo avlodlarimiz uchun chempionlikni shakllantirishda asosiy masala nima? gap shundaki, chempionlik yo'lida qadam qo'yish uchun faqat taktika yoki tarkib yaxshi bo'lishi kifoya emas —.Navbahor ruhi kerak! o'sha davrlarda yo'qotishlarga qaramay maydonga chiqish, qarshi tomonda bo'lsa ham o'z imkoniyatlarini qo'llash — bu erda avlodlarni o'qitamiz. bir vaqtlar chempion bo'lgan jamoaning merosi nima? ularning asosiy xususiyati — ular chempionlikka boʻlgan ishonchni hech qachon yo'qotmagan. endi esa chempionlik yo'q deganlar bilan vaqt o'tkazmoqdamiz. lekin e'tibor bering: 2018 dan beri chempionlik yo'lida qadam qo'ymagan jamoaning avlodlariga chempionlikni qanday o'rgatish mumkin? kelajakka bormoqdamiz — qachonki chempionlikka boʻlgan yuraklarimizni saqlab qolamiz, o'sha paytda avlodlarimizni chempionlikka olib boradigan yo'l ochiladi.

Mana, Navbahorning o'tgan mavsumdagi davomli urinishi meni albatta hayratda qoldirdi. 3 nafar murabbiy almashtirilganiga qaramay jamoamiz o'zini to'g'ridan-to'g'ri yuqori chiroqqa chiqarishga qodir emas edi. Lekin bu holatni barchamiz yaxshi bilamiz — har safar jamoa orqaga chekingan paytda, tomoshabinlar ovozini ham chetlab o'tmaymiz, bunday vaqtlarda o'tgan kunlardagi shu bilan bir xil isyonkor ruhimizni ko'tarishga intilamiz. Qani endi, mening kuzatishim shundaki, chempionlik yo'lidagi asosiy nuqta shundaki, jamoaning asosiy tarkibidagi etuk o'yinchilarimizga qanchalik erkinlik beramiz? Ya'ni, aynan shu 2023-yilgi mavsumda guruh bosqichida ikki ochko bilan ikkinchi o'rinni egallaganimiz va shu bilan birga turnirni davom ettirishdan mahrum bo'lishimiz — bu holda qaysi avlodimizga chempionlikni o'rgatdik? Qolaversa, asosiy tarkibdagi o'yinchilarga vaqtinchalik zaxira sifatida qaralgan o'yinchilar bilan qilingan tajribalar qanday oqibatlarga olib keldi? Bir vaqtlar shunday bo'lgan edi — asosiy tarkibdagi uzoq yillar davomida o'ynagan o'yinchilar mavjud bo'lgan, ular jamoani ikkinchi qavatiga olib chiqishgan. Endi esa, asosiy tarkibdagi o'yinchilarimizni bir mavsumda beshdan ortiq murabbiy bilan o'ynashlariga to'g'ri kelmoqda. Bu esa avlodlarimizga chempionlikni qanday o'rgatadi? Qachonki, asosiy tarkibdagi o'yinchilarimizga vaqt va ishonch bilan o'ynash imkoniyatini beramiz, o'sha vaqtda ularning o'zi chempionlikka olib boradigan avlod sifatida shakllanadi.

Yigitlar, oldin shunday misol keltiraman: mening 13 yashar oʻgʻlim bor, uning bilan jismoniy tarbiya darslarida toʻp surganimni eslayman. Toʻp tushdi, gʻolib boʻlishdi — oʻsha kichkina yuraklar bilan xursand boʻldik. Endi oʻsha oʻgʻlimni Navbahor oʻyiniga olib kelaman, oʻyinga ikki qoʻli bilan kelmay turib „chempionlik yoʻq“ degan qaxramaqlar eshitilsa qanday boʻlishini tasavvur qiling? Navbahorni sevib oʻsgan avlodimizga chempionlik yoʻlidagi eng yaxshi saboq nima boʻlishi mumkin? Ikki hafta oldin oʻgʻlim bilan Oʻzbekiston Superligasi oʻyiniga bordik. Janubiy stadionning sovuq havosidan koʻraroq oʻtkirroq boʻlgan bu haqiqatni unutishga ulgurmadik: murabbiylar almashtirildi, asosiy tarkib esa toʻrtta oʻyinchi bilan oʻzgardi — ammo jamoa oʻzini chempionlikka olib chiqadigan bosqichda emas edi. Bu yerda savol tugʻiladi: chempionlik yoʻq degan kunda avlodlarni qanday shakllantiramiz? Meningcha, oʻsha 2016-yilgi chempionlik yoʻli biz uchun namuna boʻlishi kerak edi. Oʻsha mavsumda qarshi jamoa bilan oʻyinda 2:0 hisobida magʻlub boʻlib, keyin 3:2 hisobida gʻalaba qozonganimizdek, kelajakdagi avlodlarimiz uchun ham yoʻl koʻrsatishimiz kerak edi. Bugungi avlodlarga chempionlikni oʻrgatish — bu yuqoriga chiqish uchun „taktika“, „tarkib“ bilan vaqt oʻtkazish emas, balki „yurak“ bilan koʻrsatishdir. Oʻz tariximizga qarang: Navbahorning oliy choʻqqilariga chiqish uchun oʻyinchilarimizda shu aziz izlanish ruhi yoʻq. Endi yana bir holatni aytaman: oʻgʻlim bilan oʻtgan mavsumdagi oʻyinni tomosha qilgan edik. Jamoamizning asosiy tarkibidagi etuk oʻyinchilarining uzoq yillik jamoaviy oʻynamaganligini koʻrdim — ular oʻzlaridan yuqori darajadagi oʻyinchi bilan ikki mavsumda beshdan ortiq murabbiy almashtirilganda qanday uslub oʻrganadi? Bunday holatlar avlodlarni qanday shakllantiradi? Ularni chempionlik yoʻliga olib chiqish uchun asosiy tarkibga ishonch va vaqt berishimiz kerak edi. Navbahor ruhi — bu yoʻqotishlarga qaramay oʻzini koʻrsatadigan, oʻzgartirishlarni sindirib oʻtadigan narsa. Ammo chempionlik yoʻlida qadam qoʻymagan jamoaning avlodlariga chempionlikni oʻrgatish uchun yoʻl koʻrsatishimiz kerak. Bu yoʻl koʻrsatishni aynan oʻz tariximizdan boshlashimiz lozim: chempionlik yoʻli oʻsha kichkina gʻalabalar, yoʻqotishlardan soʻng qoʻlga kiritilgan gʻalabalar bilan oʻlchanadi. Shunday qilib, chempionlikka boʻlgan yoʻlni koʻrsatish uchun avlodlarimizga tariximizdagi oʻsha aziz izlanish ruhini olib chiqib berishimiz kerak. Chunki chempionlikni oʻrgatish — bu yoʻqotishlarga qaramay oʻzini koʻrsatadigan, oʻzgartirishlarni sindirib oʻtadigan ruhni shakllantirishdir.

Olkan avlodlarning yuragini chizganlar. O'ylagin, men 2018da futbolni boshladim, o'sha vaqtda Navbahor chempionlik uchun o'ynamadi, lekin "chempionlik yo'q" degan gaplar eshitilmadi. O'ttizdan ortiq davlatlar sayyorasida uchib yurgan odam sifatida aytaman: bu jamoa tarixiga ulug' vaqtlarni yozib qo'ymaganini hech kim xotirlay olmaydi. 2016 yildagi chempionlik bizga g'alaba qayerdan kelishini ko'rsatdi — yurak bilan! Uchrashuvda 2:0 hisobida orqada bo'lgani ularning hech qachon berilmaydiganliklarini, o'zlariga ishonishlarini ko'rsatdi. Chempionlik yo'q deganlar unutganlar — Navbahorning ruhi shu: qachonki dunyo unga qarshi bo'lsa, u o'z imkoniyatlarini ko'taradi. 7 mavsum davomida yuqori chiroq ko'rmagan jamoa shu vaqt ichida o'zi uchun standart qo'yib qo'ymadi — oxirgi vaqtlarda esa har mavsum yangi murabbiy bilan vaqt o'tkazish: o'yinchilar asosiy tarkibda qanday uslub o'rganadi? Ularni chempionlikka olib boradigan asosiy qobiliyat — bu mahorat emas, bu ruh. Bugungi avlodlarga chempionlikni o'rgatish uchun tariximizdan misollarni keltirib berishimiz kerak. G'alabani yo'qotishlaridan keyin topishganligi — bu o'zimizning merosimiz. O'quvchilarimizga ko'rsatishimiz kerakki, chempionlik yo'li yo'qotishlar orqali o'tadi. 2018dan beri chempionlik yo'qligini vaqtni o'tkazish bilan oqlash — bu o'zimizni aldayotganimizdir. Navbahor tarixiga qarang: ular hech qachon asosiy vaqtda berilmaganlar! Bu avlodlarimizni shakllantiradigan asosiy narsa — yuqoriga chiqish uchun kurash ruhi!

🔥 Navbahorning qaysar ruhi yo'qolib ketyapti deganlar o'zining ikkinchi navbatdagi murabbiyini izlayotganini o'ylab ko'ring! ⚽ 2018 dan buyon chempionlik yo'qligini "avlod yetarli emas" deb oqlaydiganlarni eshitdimmi — boshqa bir narsani eshitmaganman, ya'ni jamoamizning yuragi qayerdadir yopilib qolganini! 💔 Gapi bor, yigitlar, 2023 yilda guruh bosqichida ikki ochko bilan ikkinchi o'rinni egalladik — lekin bu chempionlik yo'lida qadammi? Yo'q! Bu vaqt o'tkazish! Peshqadamlarni takrorlash bilan chempion bo'lgansizmi siz? 🤔 Navbahorning asl merosi — yo'qotishlarga qaramay yelkasi baland turishdir. 2:0 dan orqada qolgan 2016-yilda g'alaba qozonganimizdek, bugun ham shu ruhni avlodlarimizga o'rgatishimiz kerak! O'zimizni aldayotganlar chempionlikni vaqtdan o'tkazib yuborayotganlarini bilmaydi! ⏳ Qachonki, asosiy tarkibdagi o'yinchilarimizga vaqt berib, o'ynash imkoniyatini topsa, o'sha paytda ularning ichidagi chempion ruhi uyg'onadi — buni ham unutib qo'ymang! 💪 Chempionlik yo'li yo'qotishlardan o'tadi, vaqt o'tkazishdan emas — tariximizni yaxshi o'qinglar!

ochko 7 mavsum ko'rdi deysanlar bilan oʻyinlarga kelamanmi, chekkan gʻamlamingni oʻyinda koʻrsam, men oʻyinchi kabi maydonda boʻlishni istardim. chunki 2018 dan buyon chempionlik yoʻli yoʻq — bu gapni birinchi marta uyingda bolakay gapirmoqda, stadionda bu gapni qoʻllab-quvvatlovchini topa olmading. yaxshi, chempionlik yoʻq deganlar oʻzlarini maqtash uchun soz topib qoʻyishar ekan, lekin real hayotda nima boʻlayotganini koʻr, oʻsha 2023 yilning guruh bosqichida ikki ochko bilan ikkinchi boʻlganimizdan soʻng ketadigan vaqtda asosiy tarkibimizdan toʻrt nafar asosiy futbolchi oʻzgarib, murabbiyimiz esa oʻzining uchinchiVariantiga oʻtgan edi — bu qaysi avlodimizga chempionlik ruhini oʻrgatarkan? joʻnatinglar, oʻsha oʻquvchilarimizga chempionlikni vaqt oʻtkazish bilan oʻrgatib qoʻyaylik. yillar oʻtib, jamoamiz chempionlikka boʻlgan ishonchini yoʻqotdi, lekin oʻsha 2016 yilning 2:0 hisobida orqada boʻlgan daqiqasida yelkasi baland turganlarning ruhi u yerda edi — hozir shu ruh yo'qolib ketyapti, shuning uchun chempionlik yoʻlida qadam qoʻya olishimiz uchun "chempionlik yoʻq" degan gaplarni oʻz-oʻzini aldash deb bilaman.

Yana bir o'ylayman, Sogdiana10 bilan to'g'ridan-to'g'ri kelishaman: "7 mavsum yuqori chiroqni ko'rmagan jamoa" — bu holatni hech kim inkor etolmaydi. Lekin shu bilan birga, 2018 yildan beri chempionlik yo'lida qadam qo'yolmaganlikni boshqa bilan qanday taqqoslash mumkin? O'zimning kuzatishim shuki: 2022 yilning birinchi yarmida "Spartak" va "Paxtakor" bilan o'yinlarda Navbahorning asosiy tarkibi juda yaxshi olishardi. Ma'lumotlar: o'sha vaqtda jamoamizning o'rtacha yoshi 25,5 edi. Endi esa asosiy tarkibdagi o'yinchilarning o'rtacha yoshi 23,5 ga tushdi. Chempionlikka olib boruvchi avlodlarni shakllantirish uchun bu raqamlar nima degan savol tug'iladi. PPDA24ning aytganlari to'g'ri: vaqt o'tkazib yuborayotganlar o'zlarini aldamoqda. Lekin shu bilan birga, yangi avlodga chempionlik ruhini o'rgatish uchun yangi uslub kerak emasmi? Masalan, o'tgan mavsumdagi guruh bosqichida ikki ochko bilan ikkinchi o'rinni egallaganimizdan so'ng, asosiy tarkibdagi to'rtta o'yinchi almashtirilgani va jamoada uchinchi murabbiy bilan davom etganligi — bunga qanday izoh berasizlar?

Navbahorni 18 yildan beri tomosha qilyapman, shu vaqt ichida koʻplab chiqishlar va tushkunliklarni koʻrdim. Lekin sizning gaplaringiz bilan toʻliq rozi boʻla olmasligimga sabab shuki — chempionlik yoʻq degan gaplar aslida yoʻqotishlarga qarshi qoʻyilgan jiddiy kurash yoʻqligini koʻrsatadi. 2018dan beri chempionlikka yetisha olmaganligimizni oʻrganish oʻrniga oʻzimizni aldab, "avlod yetarli emas" deb oqlash juda oson yoʻldek tuyuladi. Lekin toʻgʻrisini aytay, bu avlodlarning yuragi allaqachon boshqa narsaga yoʻnaltirilgan — chempionlikka, yoʻqotishlarga qarshi turishga! 2023-yilgi guruh bosqichidagi ikki ochko bilan ikkinchi boʻlishimizni chempionlik yoʻlida qadam deb hisoblash mumkinmi? Yoʻq. Chunki chempionlik — bu oʻtkir jang, qiyinchiliklar oʻrtasida gʻalaba qozonish. Navbahor tarixida qoʻlga kiritilgan chempionliklar shu ruh bilan bogʻliq edi — yoʻqotishlarga qaramay yelkasi baland turish. Aytishingiz mumkinki, asosiy tarkibdagi oʻyinchilarimizni vaqt berib oʻynatsak ularning ichidagi chempionlik ruhi uygʻonadi. Lekin oʻylab koʻring — 2016-yilda 2:0 hisobida orqada boʻlgan oʻyinda gʻalaba qozonganimizdek, oʻsha ruhni hozirgi avlodlarga qanday oʻrgatamiz? Chempionlik yoʻlini koʻrsatish uchun oʻz tariximizdan misollar keltiramiz: yoʻqotishlar orqali gʻalaba qozonish, oʻzgarishlarga qarshi turish. Chunki chempionlik — bu vaqtni oʻtmadi, bu qiyinchiliklarga qarshi kurash ruhi!

Qachon yo'qotishlar dushmanni asosiy vaqtda mag'lub etish imkonini bersa, shuning o'zida avlodlarni shakllantirishning o'tkir sari qaltiroqlari mavjud. 2016-yilgi chempionlik yo'li — bu Navbahor ruhining asl timsoli edi: chaprayib ketganlar ham, teskari hisobda ham gʻolib chiqish! Lekin keyinroq nima boʻldi? O'tgan mavsumda guruh bosqichida ikki ochko bilan ikkinchi boʻlishimiz — bu chempionlik yoʻlida qadammi? Yo'q, bu vaqt o'tkazish! Peshqadamlarni takrorlash bilan chempion bo'lgansizmi siz? Yo'qotishlarga qaramay yelkasi baland turadigan jamoa chempion bo'ladi — bu Navbahor tarixining asosiy xususiyati! 2018dan beri chempionlik yoʻlida qadam qoʻymaganlikni "avlod yetarli emas" deb oqlash — bu oʻz-oʻzini aldashdir. Aslida, chempionlik yoʻli yoʻqotishlar orqali oʻtadi, vaqt oʻtkazishdan emas! Navbahorning ruhi — bu qachonki dunyo unga qarshi boʻlsagina oʻz imkoniyatlarini koʻtaradigan qizgʻin qahramonlikdir. 7 mavsum davomida yuqori chiroqni koʻrmagan jamoa shu vaqt ichida oʻz standartlarini qoʻyib qoʻymadi — oʻsha vaqtlarda asosiy tarkibdagi oʻyinchilar oʻzlari bilan yuqori darajadagi oʻyinchini olishmadi, 5dan ortiq murabbiy almashtirildi — qanday uslub oʻrganadilar? Ularni chempionlikka olib boradigan asosiy qobiliyat — bu ruh, shundaymi? Avlodlarga chempionlikni oʻrgatish uchun birinchi navbatda oʻz tariximizdagi gʻalaba yoʻlini koʻrsatishimiz kerak: yoʻqotishlardan soʻng qoʻlga kiritilgan gʻalabalar bilan oʻlchanadi chempionlik! Chunki chempionlik — bu oʻtkir jang, qiyinchiliklar oʻrtasida gʻalaba qozonish. 2:0 hisobida orqada boʻlgan 2016-yilda gʻalaba qozonganimizdek, bugun ham shu ruhni avlodlarimizga oʻrgatishimiz lozim!

🔥 Xayr, aka, 2018dan beri chempionlik yoʻq deb xitob aytuvchilarning ovozini tinglab, meni abadiy qayguga solmoqda! 😱 Olkan avlodlarimizning yuragi qaysar ruh bilan toʻla edi — 2016-yilning 2:0 hisobidagi gʻalabasi shunday durang emas, balandlikka koʻtarilgan bayroq edi! 💪 Oʻsha vaqtda asosiy tarkibimizdagi oʻquvchilar chempionlik uchun oyoqqa turishni oʻzlarining qon-qarindoshlaridek bilganlar — endi esa jamoamizning oʻrtacha yoshi 23,5 ga tushdi, oʻtgan mavsumdagi toʻrtta asosiy oʻyinchini almashtirish bilan yangi murabbiyga oʻtib ketdik... Bu qanday avlodlarga chempionlik ruhini oʻrgatish?! 🤬 Chempionlik — vaqt oʻtkazish bilan keladigan oʻyinmi?! 2018dan beri chempionlik yoʻqligini "avlod yetarli emas" deb oqlovchilarning xitobi aslida oʻzlarini aldaganlariga dalil! Navbahorning ruhi yoʻqotishlarga qarshi kurashishdan oʻtadi — buni oʻrganib chiqishingiz kerak, aka! ⚽🔴

Qachon ikki kun avval guruh bosqichida ikki ochko bilan ikkinchi boʻlib maydondan ketganimni eshitdim, darhol boshimning tepasidan qizgʻin gʻoya oʻtib ketdi: chempionlik yoʻli yo'qotishlar orqali oʻtadi, vaqt o'tkazishdan emas. 2016-yilning o'sha gʻalabasi — 2:0 hisobida ortda qolgan, ammo yelkasi baland turgan yigitlarning qahramonligi — shunday quvonch emas ediki, asosiy sabab shu. Endi esa shuni aytib oʻtishim kerak: 2018-yildan beri chempionlikka boradigan yo'nalishning yoʻqligi haqidagi gaplar aslida oʻzimizga yoʻnaltirilgan savoldir. Oramizda gap shundaki, avlodlarni "yetarli emas" deb belgilash oson yoʻl. Ammo oʻsha 2022-yilning birinchi yarmida "Spartak" va "Paxtakor" bilan oʻyinlarda asosiy tarkibimizning oʻrtacha yoshi 25,5 boʻlgan edi — hozir esa 23,5 ga tushib ketdi. Qachon boshqa narsani oʻylaymiz? Bu raqamlar chempionlikka olib boruvchi avlodlarni shakllantirish uchun qanday signal beradi? Hech kimga sir emaski, chempionlik — bu oʻtkir jang. Shuningdek, asosiy tarkibdagi toʻrtta oʻyinchini almashtirish bilan uchinchi murabbiyga oʻtish — bu ham ruhiy kurashni koʻrsatmaydi. Bu yerda qiziqarli bir narsani aytib oʻtaman. 2016-yilda qoʻlga kiritilgan chempionlikdagi gʻalabalarimizning asosiy xususiyati — yoʻqotishlarga qarshi kurash ruhi edi. Endi esa shunday boʻladimi? Navbahorning merosi — yoʻqotishlarga qaramay yelkasi baland turishdir. Shuning uchun chempionlik yoʻlini koʻrsatish uchun tarixdan saboq olishimiz shart — yoʻqotishlar orqali gʻalaba qozonish sirlarini oʻz avlodlarimizga oʻrgatish kerak. Chunki chempionlik — vaqt oʻtmasdan, balandlikka koʻtarilishdir.