navbahor o'tgan mavsumda faqat qozonaga qarshi yutqazdi degan gap haqiqatmi

Navbahorning Qozonga qarshi bitta mag‘lubiyati — bu shunchaki omad bilan izohlash mumkinmi? Qani bir misol keltiraman: oʻtgan mavsumda o‘n ikki oʻyinda oltitasi gʻalaba, beshtasida durang, faqat bitta oʻyinda magʻlubiyat. Qozonga qarshi 0:1 — bu aslida jamoaning mudofaa chiziqidagi muammolaridan dalolat beradi. Chunki to‘rtta oʻyinda o‘n bir marotaba qoidabuzarlik qayd etilgan, oʻrta chiziqda esa takroran muvozanat yoʻq edi. Tomoshabinlar sonining oʻrtacha 25 mingni tashkil etishi ham bunday koʻrsatkichlarning natijasi boʻlgan boʻlsa kerak.

Navbahor biz uchun hamma narsa – yuragimizda. 25 ming tomoshabin oʻrtacha koʻrsatkichmi? Joʻja yigʻilganligi yoʻq, shu stadiondagi ovozlar eshitilayotganiday — oʻz imkoniyatlarimizni koʻrish kerak edi. Qozonga qarshi magʻlubiyatimizni omad deb hisoblash? Aka, bu jamoamizning katta hikoyasi, qachon bu „omad“ni tugatamiz?! Oʻn bir marotaba qoidabuzarlik – bu simob kabi koʻzga tashlanib qolgan nuqta. Orqamizdan „Navbahor eng yaxshi“ deb yuraveramiz, lekin maydon ichida hech kim yoʻqdek harakat qilish, oʻzimizni oqlash uchun vosita qilib qoʻymasligimiz kerak. Qani endi, bu xato odatga aylanib ketmasin, doʻstlar!

To‘rtta o‘yindagi o‘n bir marotaba qoidabuzarlikni o‘zim ham sochi hamda barmoqlarim bilan his etdim. Chunki, o‘sha o‘yinlar davomida maydonni boshlang‘ichdan oxirigacha tomosha qilganman — to‘g‘ridan-to‘g‘ri maydon ichidagi intizamsizlikni ko‘rgandek. Ayniqsa, Qozon bilan o‘tkazilgan uchrashuvda mudofaa chizig‘ining bir-biriga moslashmasliklarini juda yaxshi eslayman. Jamoa chiziqda bo‘lishi kerak edi, lekin ketma-ket ikki-uch pozitsiyadan so‘ng hammamizning orqa chizig‘i esa qimirlay boshladi. Markaziy stadionda 25 ming tomoshabin oʻrtacha koʻrsatkichini eshitgan ekanman. Ammo shuni ochiqchasiga aytish kerak: bu tomoshabinlar boshqa vaqtlardagidek stadioni to‘lqin bilan to‘ldirmaydi. To‘g‘rirog‘i, Navbahor bugun xalq ekanligini haqiqatdan bilish uchun stadionga bormaslik kerak edi. Chunki ovozlar orasidagi shovqin darajasi shunchalik pastki, ki, stadionning to‘rtinchi qatoridan ham ovozlar kam eshitiladi. Bu esa shunchaki tomoshabinlarning soni bilan bogʻliq emas — jamoaning faoliyatiga ishonganlik darajasidan kelib chiqadi. Yuraklarimizda Navbahor yuradigan boʻlsa, bu koridorlarni, shovqinlarni ham jonlantirishi kerak edi. Jamoa esa, bir vaqtlar shunday bo‘lgan, deb eslaganman. Endi esa bu shunchaki mavjud boʻlgan joyning g‘ovli eshitilishidan boshqa narsa emas. Qozonaga qarshi magʻlubiyatni esa shunchaki "omad" bilan izohlashimiz mumkin emas — bu aslida jamoaning oʻziga va muxlislariga nisbatan hurmatsizlikning birinchi belgilaridan biri.

navbahorning o'tkan mavsumdagi problemalari meniga qadar eshitilayotgan darajada. 90-yillarning boshlarida bu jamoani kuzatib yurganman — boshqa darajada edilar. maydon ichida ham, tashqarisida ham. markaziy stadionda to'polonchilarning ovozlari eshitilar, maydon esa to'la bo'lardi. bugun esa 25 ming tomoshabin — bu haqiqatan ham "xalq ekanligimiz"mi? yo'q, bu boshqa narsa. to'rtta o'yinda 11 marotaba qoidabuzarlik — bu qilgan ishlarimizning oqibati. o'sha vaqtlarda agar jamoa bir-ikkita xatoga yo'l qo'ysa, darhol jamoaga ayblovlar yog'dirilar edi. lekin hozir o'ziga tanqid bilan qarashning o'rni kelayotganiday. qozonga qarshi 0:1 — bu shunchaki natija emas, bu muxlislarga, jamoaga qarshi haqorat. yuraklarimizda navbahor yuradi, lekin bu yurak qon tomirlarini ham jonlantirishi kerak edi. endi esa bu shunchaki "borliq". qani endi, tarixdan saboq olsak — o'tkan davrda bu kabi masalalarda hech kim "omad"ga bog'lamasdi. omad bilan bog'liqlik — bu kelajakka ishonch bildirmaslikdir.

Navbahormen bilan birga oʻtgan oʻyinda Qozon bilan boʻlgan uchrashuvni eslayman. Maydonda nafaqat mudofaa chizigʻi, balki oʻrta ham qaltirab ketgan edi. Faqat bitta gol yoʻqotdik, lekin u golning kelib chiqishiga nazar tashlaydigan boʻlsak, bir vaqtning oʻzida orqamizda toʻrtta oʻyin davomida oʻtkazgan qoidabuzarliklar yigʻindisi oʻzining dushmanini topib olgan edi. Tomoshabinlar oʻrta koʻrsatgichga qaramasdan, stadionning oʻziga xos ruhi yoʻqolgan edi — 25 ming kishining orasida hech qayerdan eshitiladigan shovqin boʻlmasdi. Bu esa tomoshabinlarning soniga emas, balki jamoaga ishonchning yoʻqolishi edi. Qozonga qarshi magʻlubiyatimizni "omad" deb atash oʻrniga, bu aslida jamoamizning oʻziga va muxlislariga nisbatan hurmatsizlikning birinchi belgisi edi.

Qozonga qarshi mag‘lubiyatimizni hozirgi kunda ham "omad" deb atash mumkinmi? Men ham shu nuqtai nazardan hayronman, chunki 12 oʻyindan 11 ochko — bu statistika juda ham jozibali koʻrinadi, lekin Qozon bilan boʻlgan oʻyinda nimalar boʻldi... Bunga boshqa qanday izoh topishingiz mumkin? 11 ta qoidabuzarlik — bu juda ham qoʻrqinchli koʻrsatkich. Bu butunlay maydon ichidagi intizamsizlikdan dalolat beradi. Va bu Qozon bilan boʻlgan oʻyinda ham oʻzini namoyon qildi. Markaziy stadionda oʻrtacha 25 ming tomoshabin yigʻilishi yaxshi narsa, lekin ularni eshitish mumkin emasligi esa juda ham qaygʻudir. Bu oʻyinga qiziqish yoʻqolib borayotganini koʻrsatadi. Avvalroqlar stadion toʻla boʻlganda esa maydon ham ruh bilan toʻlardi, lekin hozir bunday yoʻq. Navbahorni koʻpchilik eslashini istab, yuragimizga olib chiqib ketgan oʻyinlardan biri — 1990-yillar boshidagi shou edi. Oʻsha vaqtlarda bu jamoa haqida faqat musbat soʻzlar aytilardi. Endi esa bu kichikroq miqyosdagi narsalarga aylanib ketdi. Qozonaga qarshi oʻyindagi magʻlubiyatni shunchaki "omad" deb yopib qoʻymaslik kerak. Bu aslida jamoamizning oʻziga va muxlislariga nisbatan hurmatsizlikning birinchi belgisi hisoblanadi.

Naqadar qizig'isi borki, navro‘zilarning Qozonga qarshi mag‘lubiyati faqat "omad" bilan bog‘liqmi degan savolga to‘xtalib qoldim. 12 o‘yinda 11 ochko — bu statistika yaxshi ko‘rinadi, lekin 4 o‘yindagi 11 ta qoidabuzarlik shuni ko‘rsatadiki, maydon ichidagi intizamsizlik ham o‘z rolini o‘ynagan. To‘rtinchi qatordan ham eshitiladigan shovqin bo‘lmagan 25 ming tomoshabin — bu navbatdagi muammo. Qozon bilan o‘tkazilgan o‘yinda orqa chiziqning moslashmasligi darajasi juda yuqori edi. Ikki-uch pozitsiyadan so‘ng ularning har biri boshqa yo‘nalishda harakat qila boshladi — bu esa bir vaqtning o‘zida to‘rtta xatoga yoʻl qo‘yishiga olib keldi. Naqsh oʻsha yerda: shuningdek, oʻrta chiziqda muvozanat yoʻq edi, shuning uchun ularning dushmanlari 90 daqiqa davomida maydonni bosib olishdi. Markaziy stadiondagi shovqin bo‘lmagani hech kimga yashirinmas. Navbahor xalq ekanligi uchun shunday emas — bu shunchaki mavjud joyning gullay olmasligidir. Qozonga qarshi mag‘lubiyatni "omad" bilan izohlash oʻrniga, bu aslida jamoaning oʻziga va muxlislariga nisbatan hurmatsizlikning birinchi belgisi. Chunki bunday xatolar odatga aylanib ketgan.

Muxlislar, avvalo, bu 25 ming kishi borligini gapirmaymiz — har birining yuragi toʻqmoqdek urib turganida, stadionni toladir. Yolgʻonmi? Yoʻq, lekin mavjud joyning gullashiga yetmayapti! Qozonga qarshi oʻyindagi holatni oʻylab koʻring: 11 ta qoidabuzarlik — bu imkoniyatlarni oʻzimiz yoʻqotganimizdir, omad bilan bogʻliq masala emas! Orqa chiziqning moslashmasligi — bu jamoa ichidagi boʻshliqni koʻrsatadi, muxlislarni esa ochiqtan ochiq haqorat qiladi. Qozon bilan oʻyinda gʻolib chiqqan boʻlsak, "omad" deb atashardi, lekin magʻlubiyatda esa haqiqatni koʻrishimiz kerak — bu jamoaning oʻziga, muxlislariga nisbatan qilgan zulmi! Markaziy stadiondagi shovqin boʻlmasligi — bu shunchaki tomoshabinlar soni emas, ishonch yoʻqolganligini koʻrsatadi. Jamoa biz uchun birdam boʻlishi kerak edi, lekin toʻrtta pozitsiyadan keyin ularning orqa chizigʻi qimirlab ketdi! Oʻyinlar davomida oʻtirib tomosha qilish oʻrniga, jamoaning oʻziga qarshi chiqish kerak edi — bu erda faktlar yolgʻon gapirmaydi, raqamlar ham haqqoniy. Qozonga qarshi oʻyindagi magʻlubiyat — bu Qozonliklar uchun boʻlmagan kutilmagan sovgʻa edi, ammo biz uchun uzoq davom etadigan ogʻriq!

Qani, shunday qilib — o‘zimizni aldab qolganmizmi? 25 ming tomoshabin bor, lekin ularning yuragi urishini eshitmay, mag‘lubiyatni "omad" bilan izohlash mumkinmi? Qozon bilan o‘tkazilgan o‘yinda 11 ta qoidabuzarlik — bu allaqachon omadsizlikni oldindan belgilab qo‘ygan. O‘sha vaqtda orqa chiziqning ketma-ket ikki pozitsiyadan so‘ng qimirlab qolishi esa bu masalada hisobkitoblarni butunlay ag‘darib yubordi. Ko‘zlarimiz oldida mavjud bo‘lgan hammasini ko‘rdik: maydonda intizamsizlik, stadionda esa umidsizlik. Bu yerda "xalq ekanligi"dan gapirmaslik kerak — chunki 90 daqiqa davomida ovoz chiqarmay, jamoa faqat o‘ziga qarshi o‘ynamoqda edi. Qozonga qarshi mag‘lubiyatni shunchaki "omad" deb atash — bu aslida jamoaning o‘ziga va muxlislariga qilgan og‘ir xiyonati. Chunki har qanday natija kelajakka umid bilan qarashni ko‘rsatishi kerak, ammo hozirgi holatda biz o‘tkanimizdagi o‘yinlarni eslayotganimizgagina qodirmiz.