Navbahor o'yinlari qachon qayta yulduzlar bilan to'la bo'ladi

Navbahorni yulduzlar bilan toʻla koʻrmoqchi boʻlsangiz, bir-ikki hafta oldin Oʻzbekiston kubogida Qarshining oʻsmirlarini 5:1 hisobida toʻplaganidan keyin gapirayotgan boʻlar edi. Ana shu oʻyinni gaplashaylik — 18 yoshdan kichiklarga qarshi oʻynalgan, ammo jamoa afsonasi hisoblangan Farxod Toshpulatov „Men bularning oʻyinini jiddiy olishim mumkin emas“ deb olomon oldida soʻzlab ham oʻtib ketdi. Ana, shu „yulduzlar“ bilan 6:0 ketgan oʻyin oʻsha vaqtlarda jamoaning asosiy tarkibida „oʻsmirlar“ yoʻq edi, deb aytadilar. Lekin ochiqchasiga aytaman, Navbahorning oʻz tarixidagi eng yorqin gʻalabalarining aksariyat qismi toʻgʻri shu vaqtlarda keldiki — asosiy tarkibda „salom“ deya oʻtirganlar koʻp edi. Qani, Samarqanddagi gʻalaba — 2:0, Anvar Berdiyev davrida boʻldi, toʻgʻri. Lekin oʻshandan beri nima oʻzgardi? Jamoa shu vaqtlaridayoq soʻnggi mavsumlarga oʻxshash pasayishlarga uchradi. Shunday ekan, „yulduzlar“ qaytariladimi yoki yoʻqligi toʻgʻrisidagi gaplar oʻrniga, shuni soʻrash kerak: toʻgʻri vaqtda kimlar oyoqqa turadi?

Navbahor uchun yurakimni yonimdan olgandek, shu oʻyindan boshlayman — qaysi yigitlar Samarqandda 2:0 hisobida gʻalaba qozongan?! Ularning qiyini kelmas edi, oʻsha vaqtda jamoaga ishonch ulkan edi... keyin esa? Navbahor oʻz tarixida boʻlgan eng yaxshi gʻalabalarini oʻsha vaqtlarda qoʻlga kiritgan edi — asosiy tarkibda savlatli, chaqqon o'yinchilar oʻynagan... lekin keyin nima boʻldi?! Keling, TahlilFC aytganiga toʻxtalamiz — "oʻsmirlar bilan oʻynalgan oʻyinni jiddiy olish mumkin emas"mi? Farxod aka bozorga yaxshi soʻzdi, lekin Navbahor oʻzining yulduzlari yoʻqligidan qoʻrqib yashashi mumkinmi?! Yoʻq, umidimiz yoʻqolmaydi! Qarab tur, jamoamiz yana oyoqqa turadi, oʻz tarixini davom ettiradi... Men oʻsha Samarqanddagi gʻalabani qoʻlim bilan ushlab qolgan kabi his qilaman... Navbahor oʻz tarixini yozishda davom etadi, ishonch bilan! ⚽🔥

Qani, qizigʻi shu — bu Samarqanddagi 2:0 gʻalabasi haqida gap ketganda, koʻpchilik unutgan narsa bor. O'sha o'yin chog'ida "o'rinbosarlarda" yoshlari bor edi, lekin asosiy tarkibda bor-yoʻgʻi o'nlab o'yinchi zo'riqib o'ynagan edi. Shuningdek, Anvar Berdiyevning darvozabonlarni almashtirish taktiqalari ustun keldi — u ikkinchi bo'limda vaqtni cho'zish uchun asosiy darvozabondan koʻra tajribaliroq futbolchini maydonga tushirdi. Natijada, Samarqandliklar birinchi bo'limdan keyin tushkunlikka tushdi, lekin Navbahorning o'tkir qarshi hujumlariga qarshilik ko'rsata olmadilar. Lekin bu gʻalaba Navbahorni "yulduzlar" bilan toʻla deb hisoblashga yordam bermaydi. Farxod Toshpulatovning oʻsha soʻzlariga qaytamiz — u oʻsmirlar bilan oʻynalgan oʻyinda ishtirokchilarni eʼtiborsiz qoldirmagan. Sababi, kelajakda ular oʻz faoliyatida peshqadam boʻlishi mumkin. Navbahor esa oʻsha vaqtlardagi asosiy tarkib bilan yillar oʻtib avvalgi muvaffaqiyatlarini qoʻlga kirita olmadi. Men oʻsha oʻyinni unutmayman, lekin koʻpchilik kabi oʻylamaslik kerakki, u yulduzlar orqali kelgan gʻalaba edi. Bu oʻsha vaqtlarda jamoa uchun mehr-muhabbat va ishonchdan boshqa hech narsa yoʻqligi edi.

bozorga borib qozonganimni unutmayman... oʻsha paytda Navbahornning bir quloqchasi bilan suhbatlashdim. u „biz oʻzga yoʻl bilan yurar edik“ dedi. men shunday dedim: „yoʻl har qanday boʻlsa ham, natija bir — gʻalaba.“ endi esa... endi yoʻllar chalkashib ketdi, degan xisob. farhod toshpulatovga quloq tutib, „oʻsmirlar“ga qarshi oʻyinda ularni eʼtiborsiz qoldirish mumkinmi? mening javobim: qani, eʼtiborsiz qoldirish mumkin emas, lekin bu gʻalabani yulduzlar bilan bogʻlamoqchimiz? yoʻq, barcha gʻalabalarimiz oʻsha vaqtlardagi asosiy tarkibning mehnati edi — chaqqonlik, ishonch va oyoqlarning ustuni boʻlganlar. endi esa boshqa narsalar gapiryapti... oʻsha samarqanddagi 2:0 gʻalabasi shunday esda qoldiki, maydonning oʻtini oʻz qoʻlim bilan bosib oʻtganimni eslayman. birinchi boʻlimda Samarqandliklar botta qiyin edi, lekin ikkinchi boʻlimda oʻzgarishlar boʻldi — berdiyevning vaqtni choʻzish taktikasi yordam berdi. ammo gʻalabani aytaylik — u yuqori darajadagi oʻyin emas edi, balki asosiy tarkibning oʻziga ishonganligi edi. mening davrimda jamoamiz yaxshi oʻyin koʻrsatganida, muxlislar maydonga tosh qaytarardi... endi esa, yigitlar, toʻgʻri yoʻl yoʻqligini his qilaman. „yulduzlar“ bilan toʻla boʻlish deganda, ular chempionlikni koʻzlaydilar, lekin hozirgi holatda hech kimning bunday intilishi yoʻq.

Navbahor mening ikkinchi oila — bu jamoani bir zumda hisobkitob bilan oʻlchab boʻlmaydi. Men oʻsha Samarqanddagi 2:0 gʻalabasini eshitganimdan soʻng koʻkragimda nimadir ogʻirlik qildi. Barcha gaplar "yulduzlar" haqida, lekin shunday vaqtlar ham oʻtgan ediki — jamoamiz asosiy tarkibida yoshlarga yoʻl ochganida, ular oʻzini koʻrsatib, umumxalqqa ishonch bagʻishlagan edi. Oʻshandan beri oʻnlab oʻyinlar oʻtkazildi, Navbahor oʻz tarixini davom ettirmoqda — baʼzan yutqazdi, baʼzan gʻalaba qozondi, lekin asosiy tarkibga yangi avlodni joylashtirishga urinishlar davom etdi. Nega buni eslataman? Sababi, oʻz vaqtida yulduzlar yoʻqligida ham gʻalaba yoʻlini topgan jamoamiz — bugun oʻziga xos "yulduz"lar yetishmasligini bildirsa-da, kelajakda yangi avlod oʻzining yulduziga aylanishi mumkin. Men keling, TahlilFC ning soʻzlariga toʻxtalsam: "oʻsmirlar bilan oʻynalgan oʻyinda ishtirokchilar eʼtiborsiz qolmasligi mumkin emas" degan gapining oʻzi Navbahorning oʻziga ishonganligini koʻrsatadi. Bu yillar davomida jamoamizning shakllanishiga hissa qoʻshganlardan biri sifatida aytaman — oʻsmirlar maydonda boʻlmasa ham, ularning zehni, maqsadi va mehnati asosiy tarkibga taʼsir koʻrsatardi. Shunday ekan, Samarqanddagi gʻalabani "yulduzlar" bilan bogʻlamasdan, u asosiy tarkibning jamoa ruhi, mehnati va vaqtni qoʻllash taktikasi bilan bogʻliq edi. Bugun esa, Navbahor oʻz tarixidagi boshqa qiyin davrlardan oʻtmoqda — asosiy tarkibga yoshliklarini sinab koʻrmoqda. Yulduzlar yoʻq? Ahamiyatsiz — ular kelajakda paydo boʻlishi mumkin. Chunki bizning jamoamiz oʻz tarixini davom ettiradi va yangi avlod bilan gʻururlanishga haqli.

Navbahor uchun bu ajralmas hazil — oʻsha Samarqanddagi 2:0 gʻalabasi. Qani, oʻsha vaqtda asosiy tarkibning oʻziga ishonchi shunchalik baland ediki, qoʻlni koʻtarib qoʻyib, "boʻyinimizga tegmang" deb nafratlanar edilar! 🤡 Buni eshitganda, mening amakivachchamdek — shahardan kelgan o‘spirin o‘ynardi, hali tizzasi qizarib qolmagan holda, o‘zini vaqtincha klub afsonasiga aylantirgandek his qilgan edi. Endi esa aytaman: oʻshani koʻrib, yana qani bu "yulduzlar"? Baxtsizlik shundaki, ular yoʻq — va bu ham yaxshi, chunki kelajakni ularning orqasidan kuzatamiz! Farxod aka toʻgʻri aytdi — oʻsmirlar oʻyini jiddiy emasmi? Jiddiy boʻlsa ham, bor boʻlgan joylarimizdan birida 5:1 bilan magʻlub etadigan boʻlsak, yana kimni kuzatib oʻtiramiz? 💸 Keling, hikoyamni aytaman — oʻzimning choʻqintirgan o‘g‘lim oʻn olti yoshda, uni Samarqandga olib kelganimni eslayman. Uchrashuv oldidan qaysar qilib qoʻyib, „Yiqildim, endi tugadi Navbahor!“ deb jahl qilar edi. Lekin birinchi boʻlimdayoq uning yuzida oʻziga boʻlgan ishonchni koʻrdim — u qancha qattiqqoʻllik qilishini, qandaydir yoʻl bilan toʻpni yoʻqotmaslik uchun harakat qilganini. Ikkinchi boʻlimga kelib, maydonda oʻzini koʻrsatib, muxlislarni hayajonga solgan edi. Va gʻalaba — 2:0! Shunday vaqtlar boʻlurki, jamoaga umid qoʻyilgandek, navbat oʻzimizga kelur... kelgusi avlodlar kelgunicha. Rostini aytsam, men bunga ishonaman — Navbahor oʻz tarixini davom ettiradi. Qani, juda koʻp gapirish oʻrniga, oʻsha vaqtlardek ishonch bilan yurish kerak. Keling, yangi avlodni qoʻllab-quvvatlaylik, chunki ular kelajak! ⚽🔥

Navbahor uchun yurakimni berganimni bilasizlar — bu yerda, huddi o‘z oilangdek! 💙⚽ Qani, Samarqanddagi 2:0 g‘alabasi haqida nega hammasi shu vaqtni eslash bilan boshlashadi? Ochig‘ini aytaman — oʻsha oʻyinning o‘zi ham nomuvofiq edi, asosiy tarkibda zo‘riganlar edi, vaqtni cho‘zish taktiqasi bilan yutdik! Men oʻsha paytda oʻzimni toʻxtatishga ulgurdim — maydonning oʻtiga qoʻlimni bosib, „Bu gʻalaba qanday kattalarga teng?!“ deb ichimdan soʻroq qildim. Boshqalar ularni „yulduzlar“ bilan toʻla oʻyin deb atashsa — men rozi boʻlolmayman! Navbahor uchun gʻalaba degani asosiy tarkibning oʻziga ishonch, muxlislarning mehr-muhabbatidir! Qani, OFK kubogi finaliga yoʻllanmani qoʻlga kiritgan vaqtlarimizdagi kabi — oʻz tariximizni davom ettirib kelayapmiz, yoshlarni qoʻllab-quvvatlab! Ularga imkoniyat berilishi kerak, shunda ular oʻzlarini koʻrsatib, jamoamizning yangi afsonalariga aylanadilar. Farxod aka oʻsmirlar oʻyinini eʼtiborsiz qoldirish mumkin emasmi? Yoʻq, mumkin emas — lekin boshqa narsani aytay: oʻsha vaqtlarda jamoamizning ruhi, mehnati, umidi bor edi! Endi esa boshqa narsalar gapiryapti... yoʻllar chalkashib ketdi, degan his qildir yurak.🔥 Chunki Navbahor uchun yulduzlar yoʻq deyish — guruhchilarning gapidir, biz esa shunday vaqtlarni koʻrib oʻtganmiz va davom etamiz! Qani, oʻz tariximizni davom ettiramiz — yangi avlod kelgunicha oʻz ishonchimiz bilan!

avval bir kichik hikoyamni aytaman — o'zimning qari oiladoshlarimni eslayman, ularning boshlig'i ekan, "navbahor 2:0 samarqand" deganida, uni yuzdan almashmaydi, bir so'z bilan: "yuqori darajadagi jamoalar bilan bir xil muhitda olishmagan, vaqtni cho'zgan, lekin asosiy tarkibdagi chaqqonlik va ishonch bo'lgan" deb aytibdi. ammo menga qiziqroq narsa — o'zimning qachondir do'stimning bobosi edi, u Navbahorni "kichiklarga yo'llar ochgan jamoa" deb yodda tutardi. u shunday degan edi: "yulduzlar bo'lmagan vaqtlarda ham g'alaba qilish mumkin edi, chunki ishonch va mehnat mavjud edi". qani, keling man shuni aytaman: bu Samarqanddagi gʻalabani yulduzlar bilan bogʻlamasdan, asosiy tarkibning oʻziga ishonganligi edi. lekin bugun boshqa vaqt — yoʻllar chalkashib ketdi, degan his bor, chunki navbatchilarning asosiy tarkibiga yangi avlod kelmoqda, ammo ular hali oʻzlarini toʻliq koʻrsatolmayaptilar. keling, bunga qarshi misol keltiram: oʻsha vaqtlardagi asosiy tarkibga kelsak, ular oʻz vaqtida ham yoshlik edi, lekin ularning ichida shundaylari bor edi, ular keyinchalik jamoamizning yadrosiga aylangan edilar. endi esa — boshqa holat. yangi avlodda hali bunday ustunlik yoʻq, shuning uchun esa ular maydonlarda oʻzlarini sinab koʻrmoqda. shuningdek, oldingi postlarni o'qiganimda, barchasi "ishonch" va "mehnat" haqida gapiradi, ammo yulduzlar mavjud emasligining sababini tushunmayapti. aslida, bu yulduzlar hozir maydonda kurashmoqda — ular asosiy tarkibning yadrosini tashkil etish uchun oʻzlarini koʻrsatmoqdalar. vaqt oʻtishi bilan ular oʻz tarixini davom ettira oladi, lekin hozir ularga imkoniyat berish kerak!

Endi ham eshitaman, Navbahor uchun „yulduzlar“ni qidirib yurganlar. Man shunday bir narsani koʻrdim — oʻsha Samarqanddagi 2:0 gʻalabasi vaqtida asosiy tarkibning oʻrtacha yoshi 26-27 edi, yana 3-4 nafar 20-22 yoshli oʻyinchilar bor edi, lekin maydondagi taqsimotda „oʻrinbosarlar“dan koʻplari yoshlik edi. Men oʻsha vaqtda oʻyinni televizordan tomosha qilar edim, maydonning oʻtini zoʻrgʻa boʻshatib turgan vaqtlaridan birida — asosiy darvozabon qattiq jarohat olib, eʼtiborsiz qolib ketdi, Berdiyev esa ikkinchi boʻlimda 28 yoshli tajribali darvozabonni maydonga tushirdi. Qiziq narsa — u yerda 19 yoshli oʻng qanot himoyachisi (uning ismini eslay olmaganman, tarjimonlik qilishga qiyin) oʻzining birinchi oʻyinini oʻtkazar edi va oʻzini shunday koʻrsatdiki, uning har bir toʻp bilan oʻyini gullar ochardi. Samarqandliklar esa tushkunlikka tushib, vaqtni choʻzish taktikasi bilan oʻynayotganlarga qarshi hech qanday qarshi choralarni topa olmadilar. Shunday vaqtlar boʻlur — jamoaning ruhi, asosiy tarkibning oʻziga ishoniysi bilan yengadi, lekin yulduzlar haqida gap ketganda... Umid bilan oʻtiraman, kelajakda Navbahorning asosiy tarkibida oʻsha 19 yoshli oʻng qanot himoyachisi kabi oʻyinchilar chiqaverishadi.

2:0 bilan gʻalaba qozongan shu oʻyinni aytaman — u Navbahorning oʻziga ishongan vaqtining eng yorqin misolidir. Oʻshanda asosiy tarkib oʻrtacha yoshi 26-27 edi, lekin asosiy qahramonlar koʻrsatdiki, ular oʻz qadr-qimmatlarini va jamoaning ruhini oʻz ichiga olishgan. Samarqanddagi oʻyinga qaytadigan boʻlsak, 19 yoshli oʻng qanot himoyachisi birinchi oʻyinida oʻzini koʻrsatib, aslida jamoamiz uchun kelajakning timsoli edi. U shunday harakat qildi ki, uning ismi kelajakda esda qolishi mumkin edi. Men oʻsha vaqtlarni eslaganimda, shaxsiy bir voqea yodimga keladi — oʻsha paytda oʻzi ham 19-20 yoshda boʻlgan amakivachcham Navbahorda oʻzini koʻrsatishni orzu qilgan edi. U oʻyindan soʻng shunday degan edi: „Menimcha, ularning barchasi oʻz ishlariga ishonishadi. Agar siz ishoning, maydonda buni koʻrsatishning iloji bor.“ Bu gapni eshitgandan soʻng,.Navbahorning asosiy tarkibiga yangi avlodning kelishi bizga qanday qayta ishonch bagʻishlashi mumkinligini angladim. Barcha postlarda eshitilayotgan asosiy soʻz — ishonch. Ya’ni ishonchsa boʻladi. Farhod aka yoshlarga yoʻl ochish mumkinmi yoki yoʻqligini savol qiladi, lekin asosiy masala bu emas — yoshlar oʻzlarini koʻrsatib, oʻzlarining „yulduzlik“ darajasini tashkil etishi kerak. Navbahor uchun yulduzlar yoʻq degan gapga qarshi misol keltiraman: oʻsha vaqtda asosiy tarkibning oʻrtacha yoshi yuqori boʻlganda ham gʻalaba qozonish mumkin edi, chunki ular oʻzlariga ishonishgan. Endi esa asosiy tarkibga yangi avlod kelmoqda, ammo ular hali oʻzlarini toʻliq koʻrsatolmayaptilar. Shuni tushunish kerak: kelajakda Navbahor uchun asosiy tarkibda oʻsha 19 yoshli oʻng qanot himoyachisi kabi oʻyinchilar boʻlishi mumkin. Ularni qoʻllab-quvvatlash va imkoniyat berish shart. Mahorat, mehnat va ishonch bilan ular oʻzlarini koʻrsatib, jamoamizning yangi afsonalariga aylanishlari mumkin. Shunday qilib, yulduzlar yoʻq degan gapga qarshi chiqadigan boʻlsa — ular hozir maydonda oʻzlarini sinab koʻrmoqdalar, faqat vaqt kerak. Navbahor uchun asosiy masala bu — oʻz tarixini davom ettirish va yangi avlodning yuzini koʻrishdir. Ishonch bilan yurish kerak — kelgusi oʻyinlarimizda shu yangi avlod oʻzining yulduzligini koʻrsatib beradi.