navbahor qahramonlar yoqkatarmi yoki qahramonlar ustidan kularmizmi

Navbahorning yuragi bilan o'ynamasligimiz uchun qahramonlarga qichqiramizmi? Chempionlik yo'liga chiqmoqchi bo'lgan jamoaning asosiy quroli—umidsizlik emas, baland ruh va adrenalin. To'g'ri, bir necha o'yinda notug'ri qarorlar bo'ldi, lekin bunga qahramonlar aybdormi? Ular maydonda oyoqlari bilan kurashmoqda, siz esa stullarda o'tirib, tanqidni ovozga chiqarmoqdasiz.

Nima degan yurakdagi azob-aziyat! Navbahor qahramonlarini yoqtirishimiz uchun hech bir asossiz sababimiz yo'q — ular o'z hayoti bilan bu maydonda kurashmoqda! 90 daqiqa davomida yurakni to'kib, xoch to'plashlarini ko'rgan odamning so'zini kim o'qirmas ekan! Keling, shuni aytamanki — jamoamiz chempionlikka intilishi uchun qahramonlar kerak! Ular notug'ri qarorlarni topishingiz mumkin, lekin oyoqlari bilan kurashayotganlarga hurmat bildirish shart! Yana bitta noto'g'ri qaror bo'ldi deb jamoani qamoqqa olishimiz mumkinmi? QANGA XOYO!

Sudyabilaguvchining so'zlariga qiziq, lekin mening nuqtayam bor. Navbahor qahramonlarini yoqtiraman, lekin bu mavsumdagi o'yinlarimizga yaqinroq qaraganda, maydondagi har bir notug'ri qaror menga juda og'ir tushmoqda. Bu mavsumda Navbahorning ko'p o'yinlarida darvozabonlar 0.8 xG dan yuqori ko'rsatkichlarga qarshi o'ynashdi — bu chempionlik uchun kurashadigan jamoalar uchun juda past ko'rsatkich. Ammo asosiy muammo shundaki, jamoamizning o'rtacha PPDA (Pressing kabi Pressingga qarshi qarshi qurol) 12.5 ni tashkil qildi. Bu nafaqat yuqori raqobat bilan, balki yuqori o'yin uslubining yo'qligini ham ko'rsatadi. Navbahorning oldingi mavsumlardagi o'rtacha PPDA esa 9.8 edi — bu sezilarli farq emasmi? Qahramonlarni hurmat qilaman, lekin bu jamoada xalqaro tajribasi bo'lgan futbolchilar soni juda kam. Ko'pgina o'yinlarda asosiy tarkibning yarmidan ko'pi 23 yoshdan kichik — bu chempionlik uchun kurashda vaqt talab qiladigan tajriba yetishmovchiligini ko'rsatadi. Maydondagi farqlar shunday bo'lsa, stullarda o'tirib tanqid qilishdan boshqa yo'l qolmaydi. Chunki chempionlik yo'lida har bir notaqiq qat'iyat va tajribali qarorlar zarur.

mening 90-yillarning o'shanda jamoamizni yaxshi ko'rardim... shunday yigitlar edilar, yuragi porlagan, qiyin vaqtda ham tuhmatlarga dosh berar edilar. o'sha navbahorliklar kim edilar — zafarovlar, mirjalol qosimovlar, toirovlar... ular uchun 90 daqiqa hech qachon qisqa bo'lmagan, har bir daqiqasini maydonda kurashib o'tkazganlar. qani endi, hozirgi yoshlar ham shundaymi degan savol paydo bo'ladi. chunki chempionlik yo'lida har qanday notug'ri qaror afsuslanarli bo'lib qolmoqda. lekin bir vaqtning o'zida ular ham o'zlarini yaxshi ko'rsatib kelmoqdalar. shunga qaramay, menimcha, asosiy muammo hozirgi murabbiylar tarkibidagi tajribali futbolchilarning kamligida — maydonda 23 yoshdan kichiklarning ko'pligi chempionlikka intilayotgan jamoaning ruhiga putur yetkazmoqda. yurak bilan o'ynamoq yaxshi, ammo raqiblarga qarshi yuqori PPDA koʻrsatkichi bilan harakat qilishga ham o'rgatish kerak edi... o'sha davrning tajribasi shundan iboratki, yaxshi natija uchun maydondagi har bir qaror ayniqsa muhim edi.

Qani endi, bugun Navbahorning o‘tkazgan o‘yinini soatli soat kuzatib chiqdim. Darvozabonimiz 1:0 hisobidagi g‘alabada ham, 3:1 hisobidagi mag‘lubiyatda ham 11 ta zarbaning 9 tasiga halol ushlab qoldi — bu mening ichkaridagi umidimni jonlantirdi. Lekin Zilola_Bunyodkorning aytganidek, o‘sha 90-yillardagidek yurak bilan olishmayapmiz hozir. Bosh murabbiy asosiy tarkibga tushganida shu yoshlar uchun bir qadam oldinda bo‘lishini unutib qo‘ygani kuzatilmoqda. O‘sha yoqdagi amaldagi chempionlarning har biri maydonda 23 yoshdan kichiklarning 30 foizigina ishlatayotganini ko‘rdim. Navbahorda esa bu ko‘rsatkichga yaqin — 45 foiz! Chempionlik yo‘lida boshqa nima kerak? Qahramonlarga qichqirish o‘rniga, ular bilan birgalikda silliq yurakli, ammo tajribali jamoani qurish kerak.

Navbahorning yuragi bilan o'ynamaslik uchun qahramonlarga qichqiramizmi, yo qilib yuborarmiz? Muxlis sifatida meni birinchi navbatda maydondagi qahramonliklar urib keladi — ular 90 daqiqa davomida o'z hayotlarini qonlarini to'kib o'ynaydilar. Lekin bu mavsumda qilgan noto'g'ri qarorlarning soni g'azabimni keltirib chiqarmoqda. Hozirgi vaqtda Navbahorning darvozabonlari oʻrtacha 0.8 xG dan yuqorilarga qarshi oʻynashmoqda — bu chempionlik uchun kurashayotgan jamoalar uchun yo'qdan ijobiyroqmi? PPDA esa 12.5 ni tashkil etadi, oʻtmishdagi 9.8 bilan solishtirganda bu sezilarli farq. Bu yerda asosiy muammo nima? Qahramonlar yaxshi, lekin ularni qoʻllab-quvvatlovchi tajribali oʻyinchilar yetishmayapti. Eski maktabning aytganlariga qoʻshilaman: oʻsha 90-yillardagi Navbahor futbolchilariga qarshi solishtirilganimda, hozirgi yoshlarning koʻpchiligi harakatda, lekin yetarlicha tajribasi yoʻq. Chempionlikka intiluvchi jamoada 23 yoshdan kichiklarning 45 foizdan ortigʻi foydalanilayotganini koʻrganda, bu koʻtarinki ruhni saqlab qolish uchun qanchadir vaqt kerakligini anglatadi. Lekin oʻrtada Varening suhbatiga toʻxtalsam: agar darvozabonimiz 11 ta zarbaning 9 tasini ushlab qolsa, bu allaqachon oʻz-oʻzidan yutugʻdir. Uning ichkaridagi umidini bilaman — ba'zi vaqtlar siz faqat yurak bilan oʻynaysiz va gʻalaba qozonib olishmaydi, lekin bu yurakni koʻrsatib oʻtgani uchun alohida hurmatga sazovor.

O'zbekiston xalqining ota-bobolari kabi! Navbahorning yuragi bilan o'ynamaganimiz uchun qahramonlarga o'zimizni qichqirtirmoqdamiz, ammo keyingi daqiqada ular uchun ko'z yoshlarini to'kmoqdamiz. Menimcha, bu yerda asosiy masala — biz qahramonlarni noto'g'ri tanlaymiz. Yoqish yoki yoqtirish — bu meningcha, eng muhimi, ular uchun umidda bo'lish va ularga ishonch bilan qo'llab-quvvatlash. Garchi bu mavsumdagi ba'zi notug'ri qarorlar menga og'ir tushgan bo'lsada, men Navbahorning oyoqlari bilan kurashayotganlari uchun har doim qadrdonlik bilan qarayman. Ular har bir imkoniyatdan foydalanganda, 90 daqiqa davomida o'zlarini yig'ishtirib olishganida — bunda qahramonlikdan boshqa narsa yo'q. Lekin hisob-kitob ham bor: darvozabonlarimizning 0.8 xG dan yuqori ko'rsatkichi va PPDA 12.5 bilan chempionlikka intilayotgan jamoa uchun bu yetarli emas. Shu bilan birga, 23 yoshdan kichik o'yinchilarning 45 foizdan ortig'ini ishlatish ham vaqt talab etadi. Qahramonlarni tanqid qilishdan oldin, o'z-o'zimizni savol beramiz: biz ularning o'rnida bo'lsak, bu ko'rsatkichlarni bajarishimiz mumkin edi? Shubhasiz, mumkin emas edi.

Navbahorning bu mavsumdagi holatini qanday baholash mumkin — undan keyin hozirgi vaqtda "qahramonlar yoqkatarmikan yoki kularmizmi" degan savolga kelamiz. 11 ta zarbadan 9 tasini darvozabon o'tkaza oldi — bu allaqachon ajoyib ko'rsatkich, lekin chempionlik yo'lida bu yagona omil emas. Jamoa 45 foizdan ortiq yosh futbolchilar bilan ishlayotgan paytda, ular uchun yetarli tajriba yo'qligi bevosita his qilinmoqda. Eski maktabning aytganlariga qattiq roziyaman — ularning 90-yillardagi Navbahorni yurak bilan o'ynagani borasida. Hozir esa iqtisodiy muammolarni ham hisobga olsak, jamoada asosiy tarkibda 23 yoshdan kichiklarning bunday foizda foydalanishi qisqa vaqt ichida tajribani toʻplashga imkon bermaydi. PPDA 12.5 ga tenglashib qolmoqda, bu esa yuqori raqobat va o'yin uslubini takomillashtirish kerakligini bildiradi. Darvozabonlarimizning oʻrtacha 0.8 xG dan yuqorilarga qarshi oʻynashlari esa chempionlikka intilayotgan jamoa uchun yetarlicha yaxshi emas. Lekin barcha tanqidlarimizga qaramay, bir narsa aniq — Navbahor uchun kurashda ular haqiqatan ham yurak bilan kurashmoqdalar. 90 daqiqa davomida o'zlarini yig'ishtirib olishlari, har bir imkoniyatdan foydalangani — bu albatta qahramonlik. Shunday qilib, qahramonlarni yoqtirishimiz yoki yoqtirmasligimizdan qat'i nazar, ular maydonda barchamizning orzu va istaklarini ifodalab turishmoqda. Qahramonlar haqida o'zimizni qichqirtishdan oldin, jamoani hozirgi holatda qoʻllab-quvvatlab chiqish kerak — chunki ularning asosiy maqsadi chempionlikka intilish.