Navbahor sari qiyiq chiqayotgani: bugun ham o'yinga borishning sababi
esimda 90-larning oshiqligini eslayman, o'shanda "Navbahor"ni ko'rish uchun Navoiy stadioni atrofida yig'ilib, bir-birimizga qiziq narsalarni aytar edik. kunning o'zi juda issiq edi, ammo o'yinlarni kuzatish uchun u yoqdan ham isinishardi. hozir o'ylaymanki, shu kunning o'zi qandaydir go'zal ediku — xalqning o'zi bilan, o'z jamoasi bilan. bu masalada yaxshi narsa shuki, vaqt o'tsa ham, hech narsa o'zgarmaydi: yuragimizdagi nishon hali ham bir xil yonadi.
O'zimning Navoiy safarimni eslar edim, o'zingiz kabi... shunday yongan kunlardan biri edi, Navbahorni o'yiniga borish uchun qishloqdan katta akam bilan piyoda ketgan edik. 90-lar hammasi daraxtsiz yo'l bo'lib, orqamizda dushanba ishining olovidan qochishdek ilojimiz bor edi — lekin oyoqlarimizni navbat bilan o'zi haydab ketardi. Stadionga yetib kelganimizda esa, kiyikdek yugurib kelganimizdi... bir paytda butun olam eshiklarini ochib turgandek: xalq, choy va har bir suhbatdan kela turib Navbahor ismi!
...Hozircha o'ylayman, o'sha kun shu jamoani yaxshi ko'ruvchilarni butunlay birlashtirgan narsa edi — vaqt o'tib, jismoniy oftob o'tib ketgandek tuyulsa ham, yurakdagi olov hali ham issiq...
endi ensiz, Navoiyga borish uchun qishloqdan ketar edim — o'rmon yo'llarini yaxshi bilardim, chunki otam o'rmonchi edi. uylarimizning orasidagi masofa esa to'rt tunda bor edi, shunday ekan bir kun ertalab bitta piyoda yurib ketdik, yelka qopimda non-pechenye, suv va yangi hayot umidi bilan. yo'l juda achchiq edi, chunki yo'llarda hech narsa yo'q edi — faqat chang va daraxtlar soyalari, ammo oyoqlarimizni olovday edilar, qandaydir ichki olov bilan... stadionga yetib kelganda esa, butun olam bizni kutayotganga o'xshardi — odamlar o'rtasidan o'tib, Navbahor bayrog'ini ko'rib, birdek yuraklarimiz birlashib ketdi, hatto bir paytda qadamlar ham bir vaqtda urinib ketdi. oramizda eshitiladigan gaplar: "bugun kim bilan o'ynaydi? avvalgi o'yinda kim yaxshi bo'ldi?" — bu suhbatning o'zi bugungi kunga qadar yuragimda, qora choy ichar ekanimda ham eslayman. vaqt o'tdi, yo'llar asfaltlandi, lekin o'sha ichki issiqlikni hech narsa o'zgartira olmaydi — u doimiy, o'chib ketmaydigan olov kabi yonadi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Olamdan ajrashganimizdek, piyoda ketib qolganman, yo’lning o’rtasida otamning otini topdim — unga mingandim, lekin oti shunday halokatli ediki, stadionga yetib kelganimda uning oyoqlari qonardi. Navbahorni qoramtir kostyumidagi futbolchilar o’ynamoqchi edilar, lekin men esa ot ustida "murabbiy" rolini o’ynamoqchi edim. Stadiondagi barcha: "U otda nima qiladi?!" deb qichqirishdi. Men esa o’tirib: "Rasvo, Navoiyda bu ham o’yin uslubi!" — deb ko’kragimni tortdim. Qora choy ichish uchun kelganlarning barchasi laganlar bilan nafaqaga chiqib, mening "ot minish uslubim"ni tomosha qildilar. Oxir-oqibat, o’yin boshlanganda mening oti Navbahor darvozaboni bilan janjal boshladi — undan so’ng murabbiy o’zimni olib ketmoqchi bo’ldi, lekin otim unga qarshi chiqib, oyoq bilan topni urib yubordi. Navbahor 2:0 hisobida g’olib chiqdi, ammo men stadiondan haydab chiqarilgandim — lekin oyoqlarim issiq edi, chunki ichki olov hali ham yonardi! 😂🏃♂️🐎
Choynagimni ushlab tur.