Navbahor yillarni qayta tiqdirgani keladi va g'ururimiz tiklanadi

Ahvollaringni eshitib, tizzaimni ozgina chayqab: esimda shunday ediki, bobom bilan birga avtobusda ketamiz, yo'llar qorong'i va boshqa barcha avtobuslar kabi bizniki ham nishonli gullar bilan bezatilgan. odamlar qo'llarida qizil-oq bayroqlarni ko'targan, ular ovoz chiqarib "Navbahor... Navbahor..." deb kuylay boshlaydilar. men o'sha vaqtda 10 yoshda edim, lekin qattiq qichqirdim — qoshlarimni yuqoriga ko'tardim va: "boboy, biz yengdik!" deb baqirdim. u menga quloq solmadi, faqat g'azablanib: "yigit! Shtanga osilishdan to'xtang!" deb qichqirdi. lekin men o'sha yerda turib, oldingi o'rinda oʻtirganlar bilan qo'l berishardim — issiq qo'llar, yuraklar.

o‘sha chiroyli kunni yodimdan qachon chiqazaman, darhol qishloqdagi ota-onam hayotimizga unutilmas she’rdek keladi. o‘sha yilning o‘zida 15 yoshda edi edim, bedarak ketganlarimizning birining otasidan eshitgan edimki, u o‘g‘li bilan stadion oldida avtobusni kuzatib turganini. birdan-bir ochilish so‘zini aytgan ekan: „o‘g‘lim mening, o‘zim kela olmayman, lekin senga o‘zimning yuragimni beraman — Navbahor uchun, qizil bayroq uchun, o‘g‘lim uchun“. shu gapni eshitgach, mening bo‘g‘im yig‘ladi. men o‘shanda darvozabonlar kabi oyoq-qo‘llarimni silkitib: „tupurib yubordim“ deb o‘zimni tutdim. bugun ham o‘sha og‘riqli hayajonni eslaganimda yurakimni siqishni his qilaman.

Bugun Navbahorni oʻsha oʻtkir, haqqoniylar yurtiga qiyqirab qoʻygan jamoadan eshitganimiz qanday? Boshi berk, oyoq yerga tegmaydi, har daqiqada gollar urilib, yuraklar portlaydi. Oʻsha 1996-yil — chiroyli, dovyuraksar — mening his Qilayotganimdek, oʻsha mavsumda Navbahor boshqa hech narsani koʻrmagan, boshqa hech narsani eshitmagan edi. Stadioni toʻla qilgan ulik ruhning ovozini oʻrta maydondan ham eshitishing mumkin edi. Qaleysuazilarning chet elliklarini „yashillar“ga aylantirgan vaqt edi — yoʻl uchun, yurt uchun, oʻzlari uchun. Endi esa nima? Navbahor har safar oʻtirib „qancha toʻpda boʻldi“, „qancha qarshi hujum boʻldi“ deydi. Mavsum boshida unutilib ketgan qoʻllar yuqoriga koʻtarilmaydi, stadionlar boʻsh qoladi, yuraklar esa oddiy oʻyinlarga qarshi sovuq ayon boʻladi. Oʻsha kunlarni eslab, hozirgi shartnoma almashinuvlari, ijaralar, murabbiy almashtirib turuvchilarni eshitgandagina koʻzlarimda nimadir sovuq oqib oʻtaveradi. Lekin eʼtibor bering — kelajakda yana toʻpponcha ovozlar eʼlon qilinar ekan, odamlar qoʻllari bilan yana birgalikda „Navbahor“ deyarli, poyezdlardan chiqarib qoʻyilgan eskirgan qizil-oq bayroqlarni koʻtarib olarkan. Chunki bu, hech boʻlmaganda, haqiqiy muxlislar uchun yoʻqolmagan. Bir vaqtning oʻzida xalq va futbol bir boʻlganda, Navbahor hech qachon yutqazmaydi.

Qani endi, hammasi xotiramda tirilib ketdi — 1996-yilning 12-aprelida yo'qotishga imkon yo'q edi, qandaydir maftunkor hayajon bilan o'ynadilar, keyin esa... stadiondagi insonlar to'lqini, shahardagi barcha mexaniklarning signalchalari „Navbahor... Navbahor...“ deb baqirardi. Men o'sha vaqtda o'rta maktabda edim, do'stlarim bilan birga tramvayga mingan edik, yo'llar to'la gullar, o'g'il-qizlar qo'llarini qo'shib, „navbahorni yengamiz!“ deb qichqirardilar. Qozog'istonliklarga qarshi oʻyin boshlanishidan oldinroq yuraklarim portlardi — keyin maydonda qanday oʻynamadilar, qaysi sonni kiyganlar maʼlum emas, faqat kiyinganlarning barchasi... oʻziga xos boʻlgan!

qani endi, yoshligimni eshitgandek boʻldim — hamma narsaning boshlanishini oʻsha hayajonli kunlarda koʻrganman. 1996-yilning qorli bahorida Navbahorning faqat bitta yoʻli bor edi: oldinga! va qani, oʻshanda jamoa shunday qildi — Qozogʻistonliklarni maydonda oʻz qabristonlariga aylantirdi. chunki oʻsha paytda futbol yoʻq, balki yurak bor edi, qoʻllar esa birdamlikda koʻtarilgan edi. oʻshanda oʻrtoqlarim bilan birga „keltirib qoʻymaymiz“ deb qasamyod qilishgan edik — va qoʻyib qoʻymadik! stadiondagi 20 ming odamning yuragi bitta boʻlib urardi, qandaydir quvvat bor edi, oʻz-oʻzidan paydo boʻlardi. bugun esa avvalgi yillarni eslayin, yoqimli sovuqni his qilish uchun yurakimni eshitaman. ekan, shunday — Navbahor yana koʻtarilaveradi, chunki uning ruhi oʻsha gʻalabalarning soʻnggi chirogʻidir.

Savol bilan boshlayman: o‘sha zafar kunlarida Navbahorni qozog‘istonliklar nimaga o‘xshatardilar? Gohiga to‘pdek yumshoq, gohiga olovdek yoqimsiz! Zafar shunday — bunda ham kulgili narsa bor: o‘sha kunlarda Qozog‘istondan kelganlarimizni „yo‘lga salom beruvchi kuzatuvchi“ deb chaqirardik, chunki ular shunchalik yoqimli edilar ki, o‘zini tutib qo‘yish qiyin edi. Bir marta shunday kuzatuvchi: — Endi sizlarni qanday deb atashim kerak? — degan. — Navbahorning yangi do‘stlari! — javob berdik. U bir zum o‘ylab: — Yo‘q, meningcha, sizlarni **qisqartirilgan futbolchi** deb atash mumkin — maydonda umuman o‘ynamasangiz ham, gollarni o‘zingiz his qilasiz! 🤣😂🍿 Yana shunday: qozog‘istonliklar o‘sha vaqtda „Kairat“ga qanday qilib „O‘zbekistonning yangi modeli“ degan ekanlar, Biz esa o‘zimizni loyihalashtirdik: „Yo‘q, bizning jamoa — **real Navbahor edik** — zaxiradagi futbolchilarimizdan ham boshqa maydonga chiqmagan boʻlardi! Chunki ular hammasi o‘sha vaqtda **yurakning toʻpidan oʻtkazgandek** edi!