Navbahorchi sifatida: yurakda bormi yo'qmi stadionga borish g'ayrioddimi

Qani endi, GavharNavbahor772, sizning gapingizga qarabchi, menimcha, bu yerda qandaydir notavfiq o’lchov bor. "Kema kapitanlari" — bu ajoyib tasvir, lekin tribunalarda o’tirganlar orasida to’rtburchaklar ko’ylak kiygan va yuqorida ishlaydiganlardan boshqa hech kim yo’qmi? Men uchun Navbahor — bu birinchi navbatda maydon, odamlarning qornidan chiqadigan "Hurray!" avjlari, bu yerda yigitlar oyoqlariga suv tegishini xohlab o’ynamaydilar, balki halok bo’lishni xohlab o’ynaydilar. Sizning "ilinjli odamlar" qatorida esa aslida futbolchilar bor, ular esa bunday yig’lashga vaqt topolmaydilar, chunki ularda kubokni ko’kragiga bosib olib chiqish uchun atigi 90 daqiqa bor.

Navbahor tribunasiga chiqib, shu olovni o'z ko'zimda ko'rsam — yurak urishini eshitaman, deganimga qaramay, qornimdagi ich terlamasinmi? Qani endi, 90 daqiqa... to'g'ri, ular uchun qit'alararo o'rtoqlashuv emas, faqat "Hurray!" avjida bo'lish uchun tabassum qilishadi, lekin menga 90 daqiqa omadli o'yinni ko'zlarim bilan qolttirib olish uchun yetarli, hattoki barmoqlarim o'yin tugashi bilan olishib qolsa ham — chunki u yerda YANGI kelajakka e'tirof sifatida bir vaqtning o'zida bo'lganman, yangi tarixni yozuvchilardan biri sifatida... GavharNavbahor772, siz "kema kapitanlari"ni ko'rsangiz — nafaqat yuqoridagi qatorlarning orasida, balki pastki qavatlarning quduqlarida, derazasiz chodirlarda ham bor! Ular "men Navbahorni yurakdan yaxshi ko'raman" deb so'rashmaydi, faqat shunday deb o'ylashadi, yuraklarida o'tkazib yuborishadi, va bu shunchaki yig'lashga olib kelmaydi, balki yuraklarini maydonning og'rig'iga biriktirib qo'yishadi... SherzodSuperliga, sizning "halok bo'lishni xohlab o'ynash" — bu mening ruhiyimda avj olgan hikoyadir! Yo'q, ularning oyoqlariga suv tegib qolganini xohlashadi, lekin keyinroq, g'alaba qozongandan keyin, kubokni ko'kragiga bosib olib chiqish uchun... lekin aslida, bu yurakning o'zi kubokni ko'taradi, chunki Navbahor — bu asosiy qurol, chempionlik esa yonib ketgan chiroq kabi keladi...

Navbahor maydoniga qadam qoʻyganingizda, qattiq yurak urishini oʻz boʻyningizda his qilganmisiz? Men 2023-yilning soʻnggi oʻyinlaridan birida boʻlganman — stadion 25 mingta bo'lsa, qozon 23 mingta oʻsha yerdan koʻtarilib turardi. Oyoqlarda yogʻochdek qattiqlik, lekin koʻzlar orqa tomondan kelgan "Hurray!" ovozlarini yurak qopqogʻimga qabariqday ketardi. Birinchi boʻlimda gardiya 45 soniya ichida yakunlandi, oʻyinchilar esa, SherzodSuperliga aytganidek, "halok boʻlishni xohlab oʻynamadilar" — ular uchun bu qanchadir marra edi. Lekin soʻnggi daqiqada penaltini aniq amalga oshirib, hisobni tenglashtirgandan soʻng, qozondagi odamlarning koʻzlarini koʻribgina tushundim: ular uchun Navbahor nafaqat futbolchilardan iborat, balki ularning oʻzlari ham chempionlikka erishish uchun kurashayotganlar ekan. Oʻsha kechada, qozondan chiqqanimda, barmoqlarim "Ostona" bilan gaplashib, qattiq qaltirab turardi. Chunki oʻyinga kelganlar orasida toʻrtburchak koʻylak kiyganlar yoʻq edi — lekin ularda koʻkragidagi "Navbahor" yozuvi bilan qilingan koʻylaklar bor edi. Ular "yigʻlab ketishadi" — ha, baland ovozda qoʻshiq aytganda, koʻzlari nam boʻlib qolardi. Lekin bu yigʻlamay, balki... oʻrnidan turib, orqadagi odamga yoʻl berib, yangi oʻquvchini maydonga qoʻyganlar edi. Maydonda oʻynayotganlar esa oʻzlarini koʻrsatish uchun atigi 90 daqiqa borligini bilishardi, ammo cheklangan vaqtda ham koʻkragidagi har bir ter shunda: "Bu oʻrinda yangi tarix yozilmoqda". StatistikaPro aytganidek, oʻsha 90 daqiqa davomida kuzatganlar yangi kelajakka guvoh boʻlishardi — mana shunday narsalarga sabab boʻlmoqda Navbahorning yuragi.

o'sha davrlarda biz uchun stadionga borishning o'zi ajoyib edi, qishloqdan kelgan odamlar uchun "Navbahor" degan ovoz eshitilganda qornim ichkaridan qaltirab ketardi. o'tgan asrning 80-yillarida futbol maydonlariga "xalq" sifatida borardik — hech qanday "kema kapitanlari" yoki "professorlar" bo'lmagan, faqat qon oqib turgan yuraklar. men o'sha paytlarda hali yigit bo'lib, oktyabr oyida Qarshi shahriga borib, "Navbahor" bilan "Paxtakor" o'ynashini ko'rish uchun tong otishidan oldin jo'namiz edi. bir marta avtobusda ikki kishi choy ichib, "agar Navbahor yutqazsa, mening yuragimni olib qo'yishadi" deb kichik hikoya aytgan edilar — bu gapni men 50 yil o'tib ham eslayman. endi bu narsalarni qandaydir "yangi tarix" deb atashmaymizmi? o'sha paytlarda esa odamlar buni boshqa tarzda his qilishardi: ular futbolni o'zlarining hayot qiyinchiliklari bilan aralashtirib yuborardilar. tribunalarga kelgan odamlarning ko'kragida ko'ylagi yo'q edi, lekin ularning yuraklarida Navbahorning o'z ismi yozilgan edi. ular "halok bo'lishni xohlab o'ynamadilar", balki "bu yerda qolishni va ko'kragimdagi klubim uchun kurashishni" xohlashardi. men eslayman, bir marta Navbahor g'alaba qozonganida, qozondan chiqib kelgan odamlar ovozlarini balandlikdan ko'tarib, "Navbahor omon bo'lsin!" deb cheklar edilar — bu nafaqat futbol, balki xalqning o'zini ifoda etishi edi. endi bu barcha "yig'lamalar" haqidagi gaplarga keladigan bo'lsak... o'sha davrlarda odamlar yig'lar edilar, lekin bu yig'lash edi, balki yurakdan chiqadigan hislar edi. ularning ko'zlarida yoshlar bor edi, lekin ular bu yoshlarni kubok uchun emas, balki maydonning o'ziga bag'ishlashardi. chunki Navbahor maydoni — bu nafaqat futbol, balki tarixning o'zidir.

Odamlar bormi!.. Eslab qolaversin, oʻsha yigʻishlarning hammasi nima uchun edi? Endi shunday gapirishar ekan: "qizlarimiz gʻalaba qozondi, men esa boʻsh tortdim" — har doim ham shunday boʻlmaydi, chunki mening eshituvchi Navbahorni koʻkragida koʻtargan. E, lekin qani endi, GavharNavbahor772 aytganidek, tribunalarda toʻrtburchak koʻylak kiyganlar yoʻqmi? Ha, yoʻq, lekin u yerda koʻkragidagi yurak bilan yuguradiganlarning soni 25 mingdan ortiq edi! Va ular "qoʻshiq aytganda koʻzlari nam boʻladi" deganlarini eshitdim — ha, yana qora koʻzlardagi yigʻlar, lekin bu boshqa darajadagi yigʻ edi... Yoʻq, yoʻq, SherzodSuperliga, sizning "halok boʻlishni xohlab oʻynamaydilar" — unda ham biroz adashganingiz bor. Ular uchun oyoqlariga suv tegishini xohlashmaydi, toʻgʻri, biroq... toʻqnashuvning oʻzidayoq, yurak urishi bilan: "Omon boʻling, Navbahor, yangi tarixni boshqaruving ostiga oling!" — mana shu haqida gapirmoqda. StatistikaPro aytgani kabi 90 daqiqa, lekin siz eslab qolaversin, ularning barmoqlari qattiq qaltirar edi, soʻnggi daqiqada penalti oʻtkazilgach, yuraklar ovoz chiqardi: "Ustozimiz, qoʻlingizdan kelganini qilgil!" va keyin chiqib ketar edilar, lablarida qattiq qisqich bor edi. Faul_Shoh, sizning 2023-yil oʻrtalarida tribunadagi qozon haqidagi so'zlaringizni eshitdim-da... 25 ming odamning qozoni nima qilishini bilasizmi? Ular bironta soʻzni oʻtkazib yubormaydilar, chunki ular uchun bu oʻyin emas, balki urush edi. Va oʻsha kechada barmoqlar qattiq qaltirardi, chunki ularning koʻkragidagi yurak ham oʻynagan edi. Zilola_Bunyodkor esa toʻgʻri aytadi... 80-yillarda biz tribunalarga kelardik, "xalq" sifatida, qishloqdan chiqib kelardik va u yerda nima qilishini bilardik: Navbahorning yuragida oʻzlarini his qilish. Qandaydir "yangi tarix" deb ularni atash mumkinmi? Yoʻq, ularning tarixida bu oddiygina hayot edi — futbol maydoni bilan birga.

o‘sha „yig‘lar“ni eshitib, o‘zimizdek yugurganinlarning ko‘kragidagi qattiqlikni esladim, yigit. tribunada shunchaki yig‘lamaydi — inson yuragi yuqori notada ishlaydi, charchadi, ammo bir daqiqasini ham yutqazmaydi. SherzodSuperliga, siz aytgansiz „halok bo‘lishni xohlab o‘ynamaydilar“ — qayerda? ular o‘zlarining to‘qnashuvlarini o‘ynamaydilarmi? 2018-yilning bir kechasini eslang, „Qizilqum“ga qarshi o‘yinda Navbahor 2:1 hisobida mag‘lub bo‘ldi, lekin tribunada esa „barcha xona“ deb ataladigan joydan chiqib kelgan erkaklar yuragidagi og‘riqni qo‘llariga olib chiqib yurishardi. ularning barmoqlarida qon bor edi, chunki ularning yuraklarida Navbahor yozuvi bor edi! sizning „90 daqiqa ichida halok bo‘lish“ degansiz nima? Navbahor uchun maydon — bu o‘yin emas, bu hayotning o‘zi. Zilola_Bunyodkor aytganidek, 80-yillarda odamlar tribunaga „xalq“ sifatida kelishardi, chunki ular o‘zlarining qishloqlarining qiyinchiliklarini, kambag‘alliklarini, umidlarini olib kelishardi. ularning yuragi „ko‘kragidagi kubok“ uchun emaska, balki o‘zlarining hayotlarini „Navbahor“ nomi bilan bog‘lashardi! va siz, GavharNavbahor772, tribunaning pastki qavatlaridagi „kema kapitanlari“ni ko‘rsangiz — ular „yig‘laydilar“mi? yo‘q, ularning yuraklari maydonning o‘zi bilan qaltirar, chunki ular Navbahorning tarixida o‘zlarini topishni istashadi. ularning ko‘zlari nam bo‘lganida, bu boshqa darajadagi yig‘ — ular kubok uchun emas, balki oʻzlarining tarixlarini yozish uchun yig‘lashadi! o‘sha vaqtlarda tribunada boradiganlar „to‘rtburchak ko‘ylak kiyganlar“ emas, balki o‘zlarining yuraklarini yuritib keladiganlar edi. ularning barchasi bir narsani bilishardi: Navbahorning yuragi — bu ularning o‘zlarining yuragi!

Uzoq vaqt davomida hayolimda navbatdagi oʻyinni eslayman — Samarqanddagi stadionda. Navbahor guruhi maydonga chiqishdan oldin, tribuna bir zumda boʻshadi, birdan yurak urishi ketdi, yelkalar toʻqnasha boshladi. Oyoqlar ostidagi xuddi shu betonga oʻt qoʻyib yuborishgandek his qildim, chunki 10 mingdan ortiq odamning nafas olishi oʻziga xos ruxni tashkil etdi. StatistikaPro aytganidek 90 daqiqa yoʻq edi — ularni 15 daqiqa davomida qoʻllarimdan quchoqlab turganimni eslayman, oʻshanda hisob 1:1 edi va oʻtgan mavsumdagi magʻlubiyatlarning ogʻrigʻi hali ham yuragimda edi. Buning oʻrniga, oʻshanda men yuragim bilan his qilgan narsa shunday edi: oʻsha 90 daqiqa davomida 20 mingdan ortiq odam bir paytning oʻzida oʻzlarining "Naaaavbaaaxor!" qoʻngʻirogʻini bir- birining ustiga qoʻyardi, shuning uchun ham koridorlardagi ovozlar bir-birini bosib ketar edilar. SherzodSuperliga, siz aytasiz "halok boʻlishni xohlash" — bu yerda boshqa narsa bor. Oʻyinchilarning oʻzi tushkunlikka tushganlarida, tribunadagi odamlar esa qoʻllarini ochib, "Ishonch qiling, Navbahor!" deb baqiradilar. Bu soʻzlar orqali ular oʻzlarining hayotlarini maydon bilan bogʻlashardi, kubok bilan emas. Qisqasi, agar siz haqiqiy rohat olishni xohlasangiz, Samarqanddagi oʻyinning birinchi boʻlimida oʻtirganingiz kerak — oʻshanda siz yuragingizning oʻz-oʻzidan qoʻzgʻalishini his qilasan. Chunki Navbahor uchun stadionga borish — bu boshqa darajada his qilish.

Qani endi, bu hammasi nima uchun? 2023-yil oʻrtalaridagi qozon haqidagi gaplarimni eshitib turibman-da, mening yuragimda shu 25 mingdan ortiq odamning qaltirashi hali ham ovoz chiqaradi. Barmoqlarimdek, faqat bir marta koʻkragimga bosganimda, Navbahorning oʻzi bilan kurashayotgandek tuyulardi. Sizning „qozon“ haqingizda hamma narsa toʻgʻri — lekin ularni faqat omma deb oʻylamaslik kerak. Qozonda oʻtirganlarning koʻksidagi har bir ter bitta: „Bu mening Navbahorim“. Ular oʻrindiqlarda oʻtirib turgani yoʻq, ular oʻzlarini maydonga bogʻlab qoʻygan, toʻpga egalik qilishini istagan. Faqatgina „qoʻshiq aytganda koʻzlari nam boʻladi“ degan gap kifoyat emas — ular bilan birga yigʻlamaganlar ham bor, ammo ularning yuragi maydon bilan birga urayotgan. SherzodSuperliga, sizning „halok boʻlishni xohlab oʻynamaydilar“ haqidagi hikoyangda biroz oʻzgarish kerak. Ular uchun bu oʻyinni „oʻlim“ deb hisoblashmasdan, ularning oʻz hayotlarini maydonga qoʻyishgan edi. Oʻyinchilar uchun esa, bu oʻzlarining taʼlimoti edi. StatistikaPro aytganidek, 90 daqiqa davomida ular oʻynashdi, lekin tribunadagi odamlar esa oʻz tarixlarini yozdilar. Zilola_Bunyodkor aytgandek, 80-yillardagi stadionlar qanday edi? Odamlar kiyimlarida „Navbahor“ yozuvi boʻlmagan, lekin yuraklarida esa shu nom bitilgan edi. Ular tribunaga „xalq“ sifatida kelishardi, chunki ular oʻzlarining qishloqlarining ogʻrigʻini olib kelishardi. Va shu bois ular uchun Navbahor — bu hayotning oʻzidir, kubok esa qoʻlidan kelganini qilishdir.

Ey, Samarqandlik Navbahorchi do'stlar, oʻylab koʻring, stadionga qadam qoʻyganingizda nima boʻladi? Yoqimtoy qishki sovuqda maydon oldida turib, birinchi oʻrindiqlarni koʻrganingizda yuragingiz qaltirab qolmasligi mumkinmi? 2017-yildek bo'lsa, Navbahor "Paxtakor" bilan o'ynaganida, tunda olti soat avtobusda oʻtirib kelgan qishloq yigitlarining qoʻllari qor yog'ayotgandek titrardi — lekin koʻkragidagi isitma yo'q edi. Ular uchun o'yinga borish — bu o'zi tarix yozish edi. Maydon atrofidagi ayollar yashna-tushna qilgan, erkaklar esa pivo qutilarini ochib, "Qani endi, Navbahor, koʻrsat o'zingni!" deb olomonni jilovlagan. Siz aytganingizdek 25 ming qiziquvchi bir vaqtning oʻzida "Hurray!" deb baqirganda, ularning barmoqlarida boʻlgan "Navbahor" yozuvi ostidagi qonning qaltirashi — bu raqamlar va statistikalar bilan oʻlchanadigan narsa emas. Men o'sha yerda bir qarindoshim bilan oʻtirgan edim, u bir daqiqaliq mag'rurlik uchun oyoqlari og'riyapti deb eslayman. Qani, qozondagi qariya omonaning kiygan "ko'k-sariq" shlyapasini koʻribgina yurak urishingizdan boshlanadi. Qani, toʻp oʻng qanotdan oʻtib ketganda, orqa tomondagi ovozlar bir vaqtning oʻzida "Navba—aaaxor!" deb qichqirganda, qoʻlingizdagi choy ichib boʻlgandek boʻlmaydi. Navbahor uchun stadionga borish — bu boshqa narsa, bu hayotingizning bir qismidir. Siz kubok uchun emassiz, siz o'z hayotingizni Navbahor bilan bog'lagansiz. Ko'zlaringiz nam boʻlganda, bu boshqa darajadagi yig' — siz o'z tarixingizni yozayotgansiz.

Navbahor uchun stadionga borishni hech qachon "g'ayrioddimi" deb o'ylamaganman, aytishlaricha yurak bormi yo'qmi? 🔥 Qancha vaqt eslayman... 2018-yilgi mavsumda Samarqandda Qizilqum bilan oʻyinda Navbahor 2:1 hisobida yutqazgan edi, lekin tribunalarda oʻtirgan 15 mingdan ortiq muxlislarning ko'zlarida qandaydir shon-shuhrat yorqinligi boʻldi — ular barmoqlari bilan koʻkragini urardilar, oʻzlarini Navbahor bilan bir deb hisoblardilar! Qani endi, bu g'alabaning kuliydimi? Yo'q, bu ulug'vorlikning oʻzi edi! Menga esda qolgan xotiram — 2023-yilning kuzida "Olimpik" bilan oʻyinda Navbahor ketma-ket 3 ta gol urib, 4:1 hisobida gʻalaba qozongan kechada tribunada qozonning oʻzidaydek qattiq qaltiraganimni his qildim. 25 mingdan ortiq odamning qoʻllarini berkitib, "Naaaavbaaaaxor!" degan ovozlar osmonga koʻtarilganda, men ham qoʻlimni ushlab, yuragimning biroz ogʻirligini his qildim. Bu oʻyin emas edi, balki hayotning oʻzining bir qismi edi! Odamlar kubokni koʻtarib chiqib ketayotganda, tribunalardan "Yashasin Navbahor!" degan faryodlar eshitilar edi — bu gʻalaba miya bilan emas, balki yurak bilan olingan edi! Aytib oʻtgancha, Avtogologirladi, sizning xotirangizga koʻra nima deykan? Oʻshanda qishloqdan kelgan yigitlar qoʻllari qor yog'ayotgandek titrab, lekin koʻkragidagi isitma bilan kelganlar edi... men ham shunday boʻlganman! Oyoqlari og'riyapti deb ag'darilib ketayotgan qariya necha marta oʻz tarixini maydonda qoldirganini bilasizmi? Uning yuragi xalq bilan birgalikda urardi, kubok esa ikkinchi darajali edi! Navbahor uchun borish — bu boshqa narsa, siz faqat tomoshabin emassiz, siz oʻzingizning qismingizsiz! Qozondagi qariyaning shlyapasini koʻribgina koʻkragingizda Navbahorning izi qolmaydi — siz oʻzingizning tarixingizni yozasiz! 💪🔴

e, qani endi, shu qozonlar nima uchun qaltirasa? tribunaladagi 25 mingdan ortiq odamning yuragi "navbahor deb jo'natilmaydi", balki ularning o'zlari shu nom bilan yashashadi — ularning barchasi o'sha kechada 90 daqiqa davomida Navbahorning bir qismi bo'lib o'ynagan. agar shunday bo'lmaganda, ularning barmoqlari qaltirashiga sabab kubokni ko'tarib chiqib ketgani uchunmi edi? yo'q, barcha xona omaddan emas, maydon bilan birga kurashganlaridan! 2018-yilda Qizilqum bilan mag'lubiyatda tribunalarda qora qozonlar qattiyqo'zg'alganida — bu mag'lubiyatni ko'z yumib qabul qilish uchun emas, balki o'zingiz bilan birga olib kelgan hayotiy og'riqni his qilish uchun edi. maydon atrofidagi erkaklar pivo qutilarini ochgan edi, chunki ular.Navbahorni ko'kragida ko'targan holda qaytib kelishlarini bilardilar, kubok ularning hayoti emas edi — ularning hayoti Navbahorning o'zi edi! o'yinga borishning boshqa darajasi mavjud: tribunadagi odamlarning yuragi birinchi daqiqada qaltira boshlaydi, chunki ular o'z tarixlarini yozmoqda, kubok uchun emas. 2023-yilda 3:0 hisobidagi g'alaba kechasida eshitilgan "Yashasin Navbahor!" faryodlari bejirim edi, chunki ularning barchasi o'zlarini Navbahor bilan bir deb hisoblardi — kubok ularning yuragini qaltiratmadi, ularning yuragi esa kubokni qaltiratdi!

2018-yil kuzgi mavsumda Samarqandda boʻlib oʻtgan Qizilqum-Navbahor oʻyini men uchun butunlay boshqa darajadagi narsa boʻldi. Tribunalardagi 15 mingdan ortiq muxlisning yuragi soʻnggi daqiqada ham oʻsha tebranishni yoʻqotmadi. Qachondir men ham shunday kechani takrorlamoqchi boʻlsam, yuragimdek his qilishimga ishonaman. Chunki ularning barchasi uchun Navbahor — bu faqat oʻyin emas, oʻzlarining qishloqlarining ogʻrigʻi, umidlari va kelajagi bilan birga olib kelingan yurakning ovozidir. Ularning barmoqlari ostidagi beton ham oʻziga xos issiqlik bilan qoʻl koʻtarardi — undan keyin esa koʻkrakdagi "Navbahor" yozuvi hali ham qon bilan oʻralgan holda qaltirab turardi. Oʻshanda men oʻzimni juda kichik his qilganman, chunki ularning barchasi uchun bu oʻyin hali bitmagan edi.

Navbahor uchun maydonga qadam qoʻygan zahoti, koʻkraging koʻtarilib qolishini his qilasan — oʻshanda toʻp tepilmagan boʻlsa ham.

Qani, aka, Avtogologirladi sen nima deyapsan... 🤬 Bir daqiqalik soʻzlarsam maydon oldida turib, qor yogʻayotgan sovuqda avtobusda olti soat oʻtirgan yigitlarni eslab qoʻyaman! Ularning qoʻllari qattiq titrib qoʻygan — lekin koʻkragidagi isitmani oʻchirib boʻlmaydi! Ular uchun Navbahor deb nom bilan kelganlar edi, kubok esa ikkinchi narsa! Bir qoʻli pivo qutisi, ikkinchisi esa oʻz vatanining nomi bilan urayotgan edi! 2017-yilda "Paxtakor" bilan o'ynaganda tribunadagi 15 mingdan ortiq odamning yuragi qaysar ediki, ichkarida yurakni boshqa hech narsa qaltirmaydi! Choy ichib qoʻymasang, qoʻngʻiroq chalinadi! Qani, manimcha, shu isitma — bu oʻz tarixini yozayotgansiz, kubok esa yurakka ham yetib bormaydi!