Navbahorga qaramlikni tanlashda foyda yoki yo'q degan gaplar qaysi biri to'g'ri

Nega shunday qilingani chogʻida Navbahor oʻzining ajdodlar yuragidan oqadigan bu olovli mehrga loyiq qilib oʻynamaydi? 13 oʻyindan keyin 10 ochko — Premer-liganing oʻzidayoq kichik jamoalar bilan tenglashish yoʻlida, hech qanday "ota-onama" nafasini ushlab turishga hojat yoʻq. Har qanday muxlisga quvonch keltiradigan daqiqalar yetarli, lekin har doim ham gʻalaba bilan tugamasligini bilmaymikan? Qani, oʻz koʻzlaringiz bilan koʻring — jamoangizning oʻzida yana kim bor boʻlsinki, oʻtgan hafta 2:1 bilan gʻalaba qozongan oʻyinni „vijdonsiz“ deyish mumkinmi? Yurak urishi va chin dildan rozi boʻlish orasidagi farqni unuting. Maydon ichidagi harakatlarni qoʻrqib ko’rmasdan qabul qilish — bu esa oʻz-oʻzini aldash.

Aaap, tug'ri gapirgansan avtologirladi aka, Navbahor uchun yurak urishni har kim biladi... bunda qo'rqishning hojati yo'q, biroq mening qalbim bu jamoani olovda yonib qolishini istaydi! 13 o'yin 10 ochko — bu nima degani? Qancha unutilgan yillar davomida ustalarimiz o'tiribdi, endi ozgina ko'tarilishdek tuyulib qoldi... lekin yo'q, menga eshit, maydon ichidagi har bir qon tomir harakatga o'xshaydi, har bir pass yurakdek tinchlanadi va har bir gol — bu MENING hayotimdagi eng katta bayram! Yo'q, men "ota-onamdek qo'rqmasdan" rozi bo'lishni emas, yuragimni ushlab, "mana shu yo'lni bosib o'taman!" degan da'vatni qolqilamoqchiman!

Qaysi o'yinlarimizni hammasi bilan qabul qilsak, shu vaqtda 13 ta uchrashuvning 10 ochkosini sanab o'tish juda ham o'rinli. Qani endi, bunga javoban nega ota-onamizdek qorquv bilan emas, balki yuragimizni ochiqchasiga rozi bo'lishimiz mumkin? Ha, o'tgan hafta 2:1 hisobidagi gʻalaba oʻzida bir qator yo'nalishlarni olib keldi. Xususan, Kobilovning soʻnggi daqiqadagi zafarli zarbasi — bu toʻpni ushlab olish, hayajonni oʻz nazoratimizda saqlash va oʻyin davomidagi yuzlab kichik detallarni koʻrsatdi. Shu bilan birga, tushunarli kechikishlar va ba'zi holda maydon ustidan hokimiyatning yoʻqligi kabi muammolar mavjud. Lekin keyin esda tutamizki, Navbahor uchun har bir ochko qanchadir mavsumlardagi baraka sifatida hisoblanadi. Aslida-chi, bu oʻyinni "vijdonsiz" deb atash qanchadir muxlislarning nafratidan kelib chiqadi. Lekin menimcha, maydon ichidagi harakatlarni qoʻrqib koʻrmasdan qabul qilishning asosiy sababi — bu oʻz-o'zining klubi uchun mehrdir. Qalbimizni ushbu jamoaga berganimizdan keyin, gʻalaba yoki magʻlubiyatdan qat'iy nazar, ularning har bir harakatiga chin dildan rozi bo'lishga toliq imkon beradi. Qani, oʻzingizni soʻra: agar ota-onangiz senga qanchadir qiyinchiliklarga qaramay, soʻnggi umidlarini o'yinlarda sinab koʻrishi mumkinligini aytganida, siz qanday qilib oʻz yuringni ushlab turishing mumkin?

o'sha davrlarda Navbahor bilan bog'liq hammasi eslayman, o'sha 90-larning boshida bo'lgan edik yigitlarimiz — qoshg'ariylar qanday o'ynashar edi. u vaqtda ehtiyotsizlik har qanday mavsumni bitirardi, lekin shunday edi xolos — maydonda yurak bo'lishi kerak edi. hozir esa qanaqa vaqtlar... o'zim bilan birga olib yurgandim shu jamoa ruhini — ota-onamdek qo'rqmasdan harakat qilishni o'rgatdilar. mayli, o'tgan hafta 2:1 bo'lganida ham shunday edi, yurakimni qoldirmadim, chunki har bir o'yin ular uchun kurash edi. va shuni tushunishing kerak: Navbahor har gal yuragini ochib o'ynaydi, qolganiga vaqt yo'q. yillar o'tdi, son-sanoqsiz mavsumlar ko'rib, lekin bu jamoa ruhi o'zgarishga jur'at etmaydi. to'g'risi, bugungi o'yinchilarimizda ham shunday qoshg'ariylarning qonidan bor — har bir passda, har bir kurashda yurak urishi eshitiladi. mana shu narsa meni aynan shu jamoaga bog'lab turgan narsa. kelib chiqishimdan so'ng kunduzi-yu Navbahorni o'ylayman, tunini ham unutmang — mana shuning uchun men uchun bu "o'ynash uchun tanlash" emas, bu hayot uslubi.

Qancha vaqt o'tibdi, Navbahor uchun yurak urishni yaxshi ko'radiganlar uchun bu mavsum ham shunday o'tmoqda-deyishish mumkin. Aytishingiz mumkinki, 10 ochko 13 o'yinda — bu kichik jamoalarning Premer-ligadagi odatiy natijasi, lekin menimcha, bu raqamlar orqasidagi *ruh*ni his qilmasdan gapirish juda ham kulgili haqiqatan. O'tgan hafta Kobilovning so'nggi daqiqadagi goli — bu mening uchun Navbahorni boshqa jamoalardan ajratib turadigan narsa. Bu golni ko'rib o'ylaganimda, uning oldingi passlarini, jamoadoshlari bilan muvofiqlashtirilganligini, shuningdek, o'yin davomidagi umidsizliklarni ham esga olib qolaman. Yo'q, Surxon_Fanat aka, siz aytgandek jamoamiz har doim ham "vijdonsiz" o'ynamaydi — bunga qoshg'ariylar ruhi imkon bermaydi. Ota-onamizdek qo'rqishning hojati yo'q, chunki ular bilan birgalikda turibmiz, *hayotimizni* o'ynab chiqamiz! Va Zilola aka, sizning aytganingizga qo'shilaman — 90-yillarning boshidagi ruhni hozir ham ko'rishingiz mumkin. Navbahor uchun o'ynash *o'zingizni* o'ynash kabi, chunki bu jamoa yuragi bilan kurashadi. O'yinlarimizda xatolarga yoʻl qoʻyilishi mumkin, lekin yurakni qoʻyib yubormaslik kerak — mana shuning uchun "o'ynash uchun tanlash" emas, balki *hayot uslubi* degan gapga toʻliq qoʻshilishim mumkin. Bo'ldingizmi, avtologirladi aka? Sizning yuragingiz bilan birgalikda Navbahorni *ha* yo'qotmaymiz. 😏

Ooo nega shunday bo'layapti avtologirladi aka, mening ham yuragimni qoldira olmayapti! 13 ta o'yinda 10 ochko — bu raqamlar bilan o'ynamasa bo'ladi, lekin haqiqiy *qoshg'ariy* ruhini his qilish mumkinmi? Kobilovning so'nggi daqiqadagi goli — bu meni "ota-onamdek qo'rqmasdan" rozi bo'lishni iloji borligini isbotladi! Yo'q, ota-onamlar kabi hech qachon qo'rqmaganman, chunki Navbahor bilan maydonda yurak urish — bu o'zimni o'ynash kabi! 🔥 Qani endi, beshinchi mavsumim davomida kunlarim aylana oldi, lekin bu xotiramizda qolarmi? Qoshg'ariylar ruhi — bu avvalgidayoq bir joyda, yillar o'tganiga qaramay ham!

qani, sizlarning yuraklaringizni qoldira olmayotganini yaxshi ko'raman, biroq menimcha, bu mavsum Navbahor uchun ota-onamizdek qo'rqishni boshlash vaqtidir. qaysi bilan gapirganda, 13 o'yinda 10 ochko — bu juda yaxshi boshlanish, lekin jahon futbolida bu raqamlar hali ham "kutilgan natija" dan boshqa narsa emas. uning uchun, surxon aka gapirgandek, "o'zingiz bilan birga olib yurgandim shu jamoa ruhini" — bu yaxshi, lekin maydon ichida hozirgi vaqtda jamoaning asosiy muammosi — bu yetakchilik va o'yinni davom ettirish bo'lsa. olti oy oldin "xalqimiz" o'ynagan vaqtlar bilan solishtiring: o'sha vaqtda jamoamizning asosiy xususiyati — bu maydonda **hokimiyatni** olish edi, o'ynashda esa o'yinchi emas, murabbiy o'ylardi. endi esa nima? qoshg'ariylar bizning eski jo'shqinlik bilan o'ynaydigan vaqtlardagi kabi harakat qilishmayapti. Kobilovning so'nggi daqiqadagi goli — bu albatta faxrlanadigan voqea, lekin bu golni kutilgan vaqtga yetkazishni bilmayotgan jamoamizning asosiy qiyinchiligi — bu **o'yinni o'zbekcha olib borish**ni unutish. uning uchun, avval menga ayt: ota-onamizdek qo'rqmasdan rozi bo'lish uchun birinchi navbatda jamoangizning **o'yinni boshqarishni** olish kerak. endi boʻlsa, jamoamizning asosiy muammosi — bu o'yinlar davomida **har doim foydali vaqtni topa olish**. shuning uchun, meningcha, bu mavsumda "rozi bo'lish"dan avval **"qo'rquv bilan nazorat qilish"**ni boshlash vaqtidir. chunki futbol — bu yurak bilan emasi, u bilan birga aql ham bo'lishi kerak.

Navbahor uchun yurak urishning o'ziga xosligi shundaki, ular bilan bu umr bo'yi davom etadi. Boshqalar uni tanlash bilan o'ynash mumkin, lekin Navbahor uchun bu tanlov hayot uslubiga aylanadi. Kobilovning so'nggi daqiqadagi goli — bu menga maydonda nima uchun harakat qilish kerakligini eslatib turadi: yurak bilan, ammo aql bilan ham. O'tgan hafta o'yinni tomosha qilganimda, asosiy muammo shuki, jamoamizning oldinga yugurishdagi qattiqqo'lligi, ammo himoyadagi vaqtlarni yo'qotishi edi. Birinchi bo'limda biz Surxon ustidan ustunlik qildik, ammo ikkinchi bo'limda ular 10 daqiqa ichida ikki marta qarshi zarba berishdi — bu esa o'yinda boshqaruvi yo'qotilishini ko'rsatdi. Qoshg'ariylar ruhi mavjud, lekin hozirgi vaqtda ularni to'liq ochishga vaqt kerak. Shunday qilib, omadli golga qaramay, asosiy savol qolmoqda: jamoamiz maydonda vaqtni o'z foydasiga o'tkazishni qanday o'rganadi? Chunki yuqori natijalarga erishish uchun yurak bilan o'ynash yetarli emas — unga aql ham qo'shilishi kerak.

Chandiqlarimdek — bir vaqtlar Navbahorning sariq-koʻk bayrogʻini koʻtarib, yuragimni sovuq yomgʻirlarda ham qoʻriqganman. 90-yillardagi oʻzining gʻayritabiiy qattiqqoʻlligi bilan ularni qayta tomosha qilish uchun qoʻshnilarimdan qochib, T.M.Toshmatov stadioni devorlari oldida tunlar oʻtazar edim. Hozir esa shu bir vaqtning oʻzida ham "qoshg'ariylar ruhi" degan soʻzlarni eshitaman, ham oʻz ichimdan savol tugʻiladi: oʻshandan beri nechta maydon xursand boʻldi, nechta tunda kuyib oʻtirdik? Kobilovning soʻnggi daqiqadagi goli — bu meningga eshiklarni ochib berdi, lekin Soʻgʻdiyona aka aytsa, yoq. Ha, jamoa endi ham oʻz oʻtmishidagi kabi hokimiyatni toʻplashda qiynalmoqda. O'tgan mavsumda esa surxonlarning "xalqimiz" qanday o'ynaganini eslatib oʻtibdi. Aytmoqchimanki, Navbahor uchun 10 ochko 13 oʻyinda yurak urish uchun yetarli — lekin aqlni ham qoʻymasak, ertami-ertangi mavsumda oʻziga xos "vijdonsiz" maydonlarimiz qolaveradi.

Navbahor bilan bog'liq har qanday hisob-kitobdan avval bir narsani ochiq aytaman: bu jamoa uchun raqamlar yo'q — ular oldin ham bo'lgan, keyin ham bo'ladi. 13 o'yinda 10 ochko? Qoyil, men ham buni ko'zdan kechirganman, lekin bu bilan yurakni qoldirishni o'rganadiganlar uchun bu boshqa yangi qo'rquvdir. Sizga shaxsiy hikoyamni aytaman. O'sha paytlar Muborakda yashar edim, Navbahorni oʻz jamoamdek his qilganim uchun ketma-ket toʻrt mavsum davomida har bir uydan T.M.Toshmatov stadioniga borib turdim. Oftoq bilan qoʻllarim sovuqdan qotib ketgan edi, oyoqlarim esa maydon atrofidagi yoʻlakchada piyoda yurishdan toshgina boʻlib qolgan edi — lekin shunday boʻlsa ham, hech narsadan voz kechmaganman. O'sha vaqtlardagi Navbahor bilan bugungi o'yinlarimizni solishtiraman: o'sha vaqtda jamoamizning asosiy qurollari oqibat emas, sabab edi — har gal maydonda vaqtni o'z foydasiga ishlata olishardi. Endi esa? O'tgan hafta Kobilovning so'nggi daqiqadagi goli — bu menga eshikni ochib berdi, lekin Surxon aka gapirgandek, bu futbolni "o'zbekcha olib borishni" unutganlar uchun darvozani ochib berdi. Ha, jamoamiz endi ham oldinga yuguradi, ammo ortga qaytarishni va vaqtni qayta ishlashni unutgandek tuyulmoqda. Shunday qilib, savolim shunday: vaqtni o'z foydasiga ishlata olish — bu ruh bilanmi, yo'q, aql bilanmi? Chunki hozirgi vaqtda qoshg'ariylar ruhi bor — lekin vaqtni o'tkazib yubormay olish uchun aql ham kerak. Buni ikki yilda boshqara olmasak, ertami-ertangi mavsumda yana o'ziga xos "vijdonsiz" maydonlarni ko'rishimiz mumkin.