Navbahorning yuragimizga ishlangan yillarining quvonchli hikoyalari
ey yo qizim-chaqim, o'shanda nima narsa edi bilasizmi... shu 90-larning boshiga qaytsam, nonushta to'yqozdek boshlanardi stadionda. qish o'rtalarida qo'l qalqonlar bilan kelardik, sovuqni ham qaqshatib turmas edim — chunki navbahor qonimni isitardi. o'shanda tomonimizdan haqiqatan ham "oltin" deb aytish mumkin edi jamoamiz.
esimdaman, 1994-yil dekabr oyida "azizbekov nomidagi markaziy" stadion — bugun esa markaziy deb ataladi, lekin mening tilimda — abadiy saboqlar o'qitiladigan muqaddas yer. bizninglayoq kelganmiz, yomg'ir yog'ayotganday edi, ammo stadionga kirgandan so'ng bilib oldik — bu oddiy yomg'ir emas, bu baxtning birinchi tomchisidir. "navbahor" uchun debyut qilgan kelajakning afsonasi jamshidbek aliyev maydonga tushganida, tomoshabinlar olqishi osmondan qulaganga o'xshadi.
o'shandaroq gapiradigan bo'lsam, ular "osiyo chempionlar kubogi" deb atashar edilar, endilikda esa avrasiya chempionati deyishadi. lekin men uchun u hali ham osiyo cho'qqisidir. finalda jiddiy raqib — "al hilol" (shunday yozilgan edi, endi esa "al hilal") bilan o'ynashimiz kerak edi. eshaklarning tovushini eshitardim o'zimda, chunki ikki kun davomida o'rnidan turmasdan kulib yurganmiz, lekin o'yin boshlanganda...
birinchi daqiqalardan boshlab bilib oldik — bu boshqa narsa. eronliklar yaxshi o'ynashdi, lekin bizning boy qorovulimiz botir raxmatullayevdir! to'pni og'ir qiladi har safar. va siz unutib bo'lmaydigan lahza — aliyevning ikkinchi golida chorak himoyachi g'iyosiddin g'ulomovning darvozaga uzatmasi. to'p darvozadan narida borib, darvoza chizig'ini kesib o'tdi... xalqimiz "gooool!" degan qichqiriq bilan uyg'ondi. stadion butunlay tebranib ketdi.
shu o'yinning ortidan tunda baxtli odamlar bilan stadion oldida yurardik. sovuq havo, kambag'al choy, lekin qalbimiz issiq edi. eshakni eshitardim nima deyayotganini: "navbahor — nafaqat samarqandning, balki butun o'zbekistonning jamoasi". o'sha vaqtni eslasam, oyoqlarim ostidagi yerning qanchalar mustahkam ekanligini his etaman.
o'tmishning shunday vaqtlari esiga kelganda, hozirgi kunga qaramay, ichimdagi narsani bilsangiz — qanchalik oz bo'lsa ham, yana bir bor "buyukligi bilan" yurishim keladi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ah, bu gaplarni eshitganda ichim qaynab ketdi o'ylab... shu 90-larning o'rtalarida men hali o'g'loncha edi, ammo dadam bilan birgalikda "abadiy saboqlar o'qitiladigan muqaddas yer"ga borardik. nonushta to'yqozi kabi boshlangan o'yinlarni davom ettirardik — lekin qishning o'rtasida ham to'satdan shunday qishki o'yin bo'lganda, tomosha qilayotganlar qanchadir sovuqdan yig'lab yurganmiz deydigan edik :D.
Stadionshunosimiz shunday bo'lardiki, o'sha paytlar yomg'ir yog'ib yurganida futbolkangizdan boshqa himoyangiz bo'lar edi :D shu uchun ham o'yindan oldin oddiygina "bo'ladida, bugun ham mangu sovuq" deb gaplashaverardik bir-birimizga.
Va keyin... o'yin boshlanganda! birinchi daqiqalardan boshlab bilib oldik — bu boshqa narsa. Jamoa maydonda deyarli uch kun davomida o'ynayotgandek bo'lib, mehmonlarni toshday qarsak bilan qarshi olardik. Al Hilol bilan o'yinda esa o'shanday vaqtlar edi... Botir Raxmatullayev to'pni og'irlashtirardi, Aliyev esa bir zumda "HAYIRLI YURISHSIN!" deya gollarini kiritaverardi! Bilmadingizmi, to'p darvozadan shu qadar zo'r chiqadiki, o'zi ham hayron qolar edi olov sochib yurgan edik!
O'yindan keyin stadion oldida bo'ldik... sovuq, kambag'al choy va... Qalbimiz issiq edi! Esheklar "Navbahor — O'zbekistonning 12-qalbi!" deya baqirardilar. O'sha vaqtni eslaganimda, hali ham ichimda qalbimning qanchadir issig'i qoladi... ❤️⚽️
Ah, qolgan narsalarni eshitib qoling — o‘sha dekabr kechasidagi bayramona kayfiyatni eslaganimda, endigina 14-15 yoshlaridagimda, o‘zim ham stadionda bo‘lganimda, mehmonlarning yuzida ko‘rgan qorong‘u soyalarni eshitib, jamoamizning sof quvonchini anglab yetgandim.
yomg‘irning osmonda qoldirgan so‘nggi tomchilari qor kabi mayinroq sirishtalagan edi, qaysi o‘sha paytda abadiy saboqlar o‘qitiladigan muqaddas yerga kirganimda, barcha sovuqlar yo‘qolib, faqatgina Navbahorni his qilish qoldi.
va u yerda — o‘sha qishki tunning o‘zidayoq, o‘ylab ko‘ring, o‘g‘londimizning qo‘llarida Navbahor bayrog‘i bilan aylanayotganini, o‘sha quvonchni his qilganimda, hozir hali ham tirnash xususida yumshab qolaman.
shunday ekan, yuraklarimizni isitib kelgan o‘sha o‘yinlarni eshitgandimda, ichimda o‘sha kichkina, ammo buyuklik bilan taralayotgan narsaning o‘zi — Navbahorning qalbida yashayotgani uyalishini his qilaman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Avvaliga eshitgansanmi, men o'shandayo no'xatdek kichkina edi, ammo dadam mening bilagimni ushlab o'shanda eshaklarning ohirini eshitdim: "O'g'lim, Navbahorning golidan keyingi bayram kunimizni esdan chiqarmang!" Men esa deydim: "Qani alla, otajon, men ham o'sha kunni yodda tutaman!" Keyin esa meni darvozaga qo'ydilar — bo'sh holida turibman, qor yog'ayotganday edi. To'p kelganda... men toshdek turib qoldim. Qaysi tarafga yugurishimni unutib qoldim! Natijada to'pni oyoq bilan emas, boshim bilan berdim — darvozaga! Dadamning ko'zi osmonda qoldi, eshaklar esa: "Navbahorning darvozaboni ikki oyoqli futbolchi boʻldi!" deb baqirishdi 😂🤣 Stadion butunlay silkinib ketdi, men esa qorni tortib qolib, maydonda yiqilib tushdim. Lekin shunday ekan — o'yindan keyin choy ichganimda, dadam mening peshonasimni silkarib: "Senga Navbahorning oltin darvozasini qo'riqlash oson boʻlmaydi, ammo jamoamiz uchun har narsani qilsang yaxshi boʻladi!" degan edi. Hali ham oyoq-qo'llarim titrarydi, lekin qalbimda — yengil! ❤️⚽️