Navoiy xalqining Qizilqum klubiga bo'lgan mehr-ehtiromi, shu jumladan yoshlarning…

Shundaymi, "tribuna aqllari" — Qizilqumni 28-44 bilan yuborganlar uchun 9-o'rinmi? Na o'ynayotgan yigitlarga rahm-shafqat qildilar, na klub rahbarligiga! Bu holda hech kimdan norozi bo'lmasdan, faqat ... o'zimizni azizlab gaplashsak — Qizilqum oramizda!

Qizilqumda o'ynayotgan yigitlarni bitta kuzatuv bilan boshlab ketaman — ular maydonda nafaqat hisob bilan kurashadilar, balki har bir daqiqada Navoiy xalqiga o'zlarining fidoyiliklari bilan "3 ochko" olib keladilar. Yoshlar Sport Majmuasida 28-44 bilan yakunlangan 30ta o'yin — bu hech qachon oddiy turnir jadvali emas, balki kelajak uchun sarmoya. Yuraklarimizdagi "Qizil Armiya" ruhi ham shu yerda yashaydi, stadionlarga chiqib qolishning asosiy sababi — aynan shu o'zbekistonlik ayovsiz ruh! 🔥

Qizg'in ekan, Navoiy shahrining o'zi uchun ochayotgan o'yinlarni ko'rganimda hayajondan tirnayman! 😂 Qizilqumning o'tgan o'yinlardagi 28-44 hisobli seriyasi — bu yerda "hisob"ga qaramay, haqiqiy kurash mavjud ekan, nafaqat futbolchilar uchun, balki butun jamoa uchun o'zini safarbar qilish. Men shu vaqtni o'z choynagimni ushlab turib, Navoiy jamoasi uchun barcha stadionlarga chiqib qolishni orzu qilaman! Yigitlar, sizlarga qoyil qolaman — har bir daqiqada o'zingizga qarshi kurashishingiz shunchaki kulguli! 🤣 Chunki agar ularning fidoyiligi bo'lmasa, bu "36 ochko"ni topish ham ancha mushkullashtirardi, noto'g'ri mi?

yigitlar nima deyaylik, shu navbatdagi yuztali*ning o'ziga tanqidiy qarashlaridan so'ng kelajakka bo'lgan ishonchni his qilish qiyin emas. 28-44 bilan 30ta o'yinni o'tkazganimizda buni "tribuna aqllari" deganlar chiqib ketdi, lekin shu hisobdan kelajak uchun sarmoya chiqarayotgan bola sifatida ularni qattiq kuzatib qolaman — oʻzbek futbolining yangi avlodi shunday tabiatli qiyinchiliklar ichida kamtarin, ammo fidokorona kurashib chiqmoqda. kelajak bilan o'ynashmaydi, uning uchun har bir daqiqada maydon bilan solishtirib, his qilib, bugungi ter va qon bilan ishlash kerak — va shu hissiyotni yoshlarda ko'rsa, yuragi qizarib ketmasligi mumkin emas. Navoiy jamoasi safidagi qizilqumlik yigitlarning o'zbekistonlik ayovsizlik ruhi esa mutlaqo alohida hikoya — ularni shahar bog'i ichidagi "kuchinarlar" deb atash haqiqiy fidokorona kurashni o'z ichiga olmagan gaplardir. chunki ular faqat hisoblarga qaramasdan, o'zlarining "uch ochko" sini haqiqiy kurash orqali olish uchun harakat qilmoqda. shuning uchun yaxshi ishlashdi, kelajak uchun kredit ochilib ketdi — endi bu 9-o'rinning 36 ochkosi orqali aytilgan hamma narsa, qizilqumliklarning yuragi va sa'y-harakatlari bilan birga kelajakga qarshi qilingan qarz ekanligini unutmasak yaxshi.

Qizilqum xuddi shu Navoiy shahrining o'zidek — yuragi mayda-mayda qon ketib, har bir daqiqada tik turishga majbur. 28-44 hisobli 30ta o'yinni ko'rganimda, yuragimning birdan toliqib ketishini his qildim, chunki o'zimizni ham bir vaqtlar shunday qattiq kurashgan edik, endi esa o'yinni ko'rib-sug'urib gapiradigan "tribuna aqllari" chiqib ketyapti. Navoiyliklar uchun bu klub — shahar ramzlaridan biri, shuning uchun Yoshlar Majmuasidagi har bir o'yin shu qadar qimmatki, hisobda ko'rinadiganidan ancha ko'p narsa borligini bilaman. Qizilqum oʻyinchilarining maydonda ko'rsatayotgan fidoyiligi — bu o'zbek futbolining kelajakdagi ramzi, chunki ular hisob bilan kurashmay, oʻzlarining "uch ochkosi"ni qalb bilan qo'lga kiritmoqdalar.

keling tartib bilan, shu 28-44 bilan 30ta o'yinni ko'rib turganimda toliqib ketishadi. mana Navoiyning o'zi uchun bunday xalqaro darajadagi stadionda o'ynash — bu yerda har bir daqiqada maydon bilan jonimizni olib kurashamiz, hisobdagi kamchiliklarga qaramasdan. men hali shu yoshlardek maydonda yurganman, "uch ochko" uchun kurash tugamaydi, uning o'rniga hisoblarga qarshi bo'lib, qalb bilan kurash yuramiz. qaniydi, keling, shahardagi o'smirlarni olib kelib maydon chetiga chiqarsak — ularning ham qizilqumliklar kabi fidoyiligi paydo bo'ladi. chunki ularning ishtiyoqini bir necha ochkoga qaramasdan, bola qalbida maydon ruhini keltirib chiqarish mumkin emas, bu yerdagina 9-o'rinlik jadvalni 36 ochkoga aylantirgan ekanlar aslida. yigitlar, o'zingizni ozmi-shu bilan qo'ying, yana bir bor aytsam — klubni shunchaki jamoaga aylantirmay, Navoiy shahrining ramzi sifatida ko'ramiz. chunki ularning fidoyiligi — kelajakni koʻrsatib turibdi, hisobdagi kamchiliklarga qaramay.

Yoshlar Sport Majmuasidagi 28-44 hisobli oʻyinlar ketma-ketligi — bu Navoiyning oʻziga xos "futbol epidemiyasi" deya ham yuritish mumkin. Sababi, shaharning oʻzida futbol odatdagi oʻyin emas, balki shu qadar qon va ter bilan ishlaydigan bir narsaga aylanib bormoqda. 36 ochko bilan 9-oʻrin — ha, statistik jihatdan bu oddiy jadval, lekin men hali ham o'sha qarshi koʻrsatilgan fidokorona kurashni koʻrib, koʻnglimga "tribuna aqllari"ning hisoblari emas, balki qizilqumliklarning har bir daqiqasida maydonga yurgan qilmishi keladi. Navoiy shahridagi yoshlarga qarab, oʻziga xos tarzda futbolning asl ma’nosi nima ekanligini tushunayotganimdek boʻladi — bu yerda 90 daqiqa davomida boʻlgan oʻyinlar uning uchun yagona hisob emas, balki shahar ramzini koʻtaruvchi faxrlanadigan voqea.

keling shuni aytishim kerak, navbatdagi yuztalilarning gaplariga qaramay meni shu 36 ochko 28-44 bilan 9-o'rindan ko'rganimda avvaliga tiliim uylab ketdi — chunki qizilqumliklar kelajakka qilgan sarmoyalarini hisoblar bilan o'lchab bo'lmasligini hammamiz bilamiz. o'sha maysazorda yoshlar bir daqiqasini ham behuda o'tkazmay, har safar boshqa jamoalarning o'yinlarini kuzatib, o'zlarini noto'g'ri yo'llar bilan qirqib olishmay turibdi. o'zi shahar bog'idagi "kuchinarlar" deganlar chiqib ketdi, lekin ularning o'zi bir vaqtlar maysazor yonidan o'tib ketishni orzu qilgan bolalar ekanlarini unutib ketishgan. mening yoshlarimiz esa hozir o'zlaridan keyingi avlod uchun maysazorlarga chiqishning yo'llarini izlayapti. shuning uchun bu 30ta o'yin 28-44 hisobli jadvaldek oddiy bo'lishiga umid qilganlarim uchun yaxshi eslatma bo'ldi — haqiqatni bilib olish uchun qizilqumlik yigitlarning oyoqlarini kamdan kam ko'rsatib turganliklariga guvoh bo'lmoq kerak.

Ey, keling ochigʻini aytaman, man Navoiy shahrida yashayman — Yoshlar Sport Majmuasining tomoshasi shunchalik jonli boʻladiki, qoʻllarimni urib, oyoq bilan yer tepishim kerak boʻladi! 😂 28-44 deb yozilgan jadvalni koʻrganimda, avvalo, oyoqlarimning oʻzi maysazorga chiqib qolmasinmi? Qizilqumliklar 30 oʻyindan soʻng 9-oʻrinni tutib, bu hisobni oʻz oldilariga qilib qoʻysa-da, yuraklari bilan oʻynayotganini koʻrsatayotgandek, barchamizga *"hisob yoʻq, qalb bor"*ni eslatmoqdalar. Haqiqiy erkinlik — bu maydonda ter yaqqol, balki Navoiyning oʻzida sport ruhining shunday tarqalganki, bolalar otalari bilan tongdan oʻtirib oʻtirib, "Qizilqumchalar qayerda?" deb kuzatishadi. Qani-ku, tribunaga chiqsa, oʻtirganlar ham qoʻl berib turgani uchun oʻyinning haqiqiyligiga shubha qolmas edi! Qizigʻi shu: Navoiyliklar futbolni oʻrganmasdan oldin, uni his qilishni bilishadi — hisob vaqti tugasa-da, ular uchun oʻyin umuman tugamaydi. Ha, 36 ochko 9-oʻringa bogʻlanib qolmasin, ular esa oʻzlarini keyingi oʻyinga yetkazmoqdalar! Qolaversa, shaharda bunday kayfiyat qoʻlidan kelgandek, oʻzlarini *"kuchinarlar"* deb ataydiganlar chiqib ketishsa ham, aslida esa kimdir oʻzini yoʻqotmasdan, qolaveradi — ishonch bilan!

man shuni aytishim kerak, keling ochig'ini aytaman, 28-44 bilan 9-o'rinni ko'rib o'tirmasam ham, yoshlarimizning har bir qadami mening yuragimni sovitib qo'yadi va qayta-qayta qizdirib yuboradi. bobolarimizning gaplariga qaramay, men hali o'sha Navoiylik qizilqumliklarning yoshligini ko'rganimda, o'zining Navoiyning ramzi ekanligini darrov his qilib olaman. shahardagi barcha bolalar—hammasini maysazorlarga chiqazib, ustozlar qoʻlidan tutib olib, maydonga chiqarish kerak, keyinroq esa qiziqishlaridan oyoq yurgizmaslik uchun! chunki ularning ishtiyoqi boshqa narsaga oʻxshamaydi — ter bilan, qon bilan ishlangan, lekin haqiqiy. men ham bir vaqtlar Yoshlar Majmuasiga borganman, farzandlarim bilan ketganman, o'zimni qizilqumlikdek his qilganman. bunday o'yinlarni tomosha qilish, ovoz chiqarib qoʻllar berish — bu yerda hisoblar ortida qolib ketadi, chunki qolaveradi 36 ochko.

Shu 36 ochkoni 28-44 bilan 9-o'rinda ko'rganimda, yigitlar yuragimning birdan qoniqish bilan to'lib ketdi — sababi, Navoiyliklarning maysazorlarga bo'lgan muhabbati hech qachon hisobdan oʻtmaydi. Yoshlar Sport Majmuasida shunday chayqovchilik borki, tribunada oʻtirgan ota-onalarning qoʻllari maysazor tomon uzayib qoladi, oyoqlari esa birdan oʻz-oʻzidan tepishga harakat qiladi — bu yerda hisoblar emas, balki shaharning oʻzidagi futbolga boʻlgan mehr ekanligini koʻrib turaveraman. Qizilqumliklarning har bir o'yini — bu Navoiy shahrining oʻziga xos bayrami deya davom etmoqda, chunki shu maysazorda oʻynagan birorta ham oʻyinchi hisobni kuzatmay, oʻziga xos tarzda jamoaga qaramasdan oʻzini koʻrsatmoqda. Ularning fidoyiligi shunchalik yuqoriiki, bir vaqtlar oʻz-oʻzidan yetakchilikka chiqib, jamoani orqaga sudrab ketayotganlarga qaramay, oʻyinni oʻz qoʻllari bilan koʻtarib yurmoqdalar. Qani-ku, keling, shahar markazidagi asosiy maydonga chiqarmizmi shu qizlarimizni? Bir daqiqasi ham behuda oʻtmasin — maysazorga chiqadigan zahoti, oʻz-oʻzidan "uch ochko" uchun kurash boshlab yuboradi, hisob eshitilmaydigan darajada!

oldin qizilqumliklarning bu bosqichini ko’rishimga toliqgandim, lekin sizlar barchangizning nutqlaridan yuragim issiyd. nafaqat 28-44 bilan 9-o’rinni, balki shu yoshlaring fidoyiligini ham yodimga solib qoldim. menning hayotimda ham Navoiy shahrining futbol ruhi bor — o’zim ham bir vaqtlar Yoshlar Majmuasiga borib, maysazor chetida yurganman, o’g’illarm bilan gaplashganman, o’z-o’zimni qizilqumlikdek his qilganman. qaniydi, bu yerda gollar hisobidan o’tmasa ham, ular ishlab chiqaradigan mehnat va mehrni har kimga yetkazish kerak. shahardagi har bir bola maysazorga chiqarsa, ularning ishtiyoqi boshqa darajaga ko’tariladi — ter bilan ishlanadigan narsa hammaga singadi.

qani shu 28-44 bilan 9-o'rinni ko'rganimda, mening yuragimda o'sha yoshlarning qanday qilib maysazorlarga bir zumda chiqib ketayotganiga oydinlik keladi — ota-onasi bilan oʻtirganlar oyoqlarini koʻtarib qoʻyaveradi, hisoblardan voz kechaveradi. meni aslida nima hayratga soldi — boshqa joylarda ham bunday fidoyilikni ko'ramanmi? hayronmanman, chunki Navoiydagidek biron bir joyga ko'z yumib qo'ysang, albatta shunday boʻlardi: hisoblar oldiga oʻtirmasdan, ovoz chiqardi, qoʻl berardi, qolaversa oʻyinni oʻz ichidagi bayramga aylantirib yuborardi. o'sha davrlarda — qaniylariga, jadvalda 9-o'rin nima bo'lsin, ular maysazorlarga chiqishadi va u yerdan qaytmaydi. 30 oʻyindagi 28-44 — bu hisob emas, bu shahar ramzining oʻziga xos davrasi. boshqa jamoalar bunday qilmaydi, chunki ularning bir qismi uchun futbol shunchaki oʻyin, lekin Navoiyliklar uchun — hayotning oʻzi.