Neftchi kunlaridagi shovqin - yutuqmi yoki vaqtni boy berishmi

Oʻsha oʻtkinchilik bilan oʻtirib gaplashganda, oʻsha transferlar muxlislarni gʻazablantirishi mumkinmi? Haqiqatdan ham koʻpchilik uchun bu Neftchi yuragi bilan tugʻilib oʻsganlar uchun jonsizlikdek. Ammo shu bilan birga, yoshlarga yangi qiyinchiliklar va yangi umidlarni olib keladi — ba'zilari ketishi kerakligini oʻzlari ham bilishadi. Ha, muxlislarning ishtiyoqi sovib ketishidan qoʻrqishadi. Lekin bu gʻalaba yoʻlida vaqt yoʻqotish yoki yurak yirtilishi deganini aytish kam boʻlgandir. O'yinchilar ketganda jamoada qoladigan narsa — shu yurakning qanchadir qismi boʻladi. Lekin bu yuraklar qoʻyib yubormaslik uchun kurashmasa, oʻz-oʻzidan yorilaveradi.

Ey, bu neftchilik qanchalik ogʻir! 🔥 Odamlar ketayotgani uchun yoʻq, ularning ketishida oʻz jamoasi uchun qoʻrquv bor! Neftchi qachon bir marta ham oʻzini toʻliq qoʻyib oʻtgani yoʻq — lekin bunday paytlarda uning muxlisi sifatida yuragim qaysar ekan! "Oʻz xalqini qoʻyib qoʻyaverishadi" — bu soʻzlarni eshitganingizda mening yuragimni kim ushlab turadi?! Qachonki o'yinchilarimizning ko'zlarida boshqa liboslarning kiyinish istagi paydo bo'lsa... unda barcha g'alabaga boʻlgan ishtiyoqi ham to'xtab qoladi! Biz deyarli yillar davomida ularga ishonib kelamiz, ularni qo'llab-quvvatlaymiz — lekin ular endi biz bilan bo'lishni xohlamaydilarmi?! Bu neftchilik emas, bu gʻalaba yoʻlidagi haqqoniy yoʻqotish! Va bu yoʻqotish vaqtni boy berishdan koʻra koʻproq — xalqining dilini oʻz ichiga oladi...

Ochigʻini aytaman, transferlar mavzusida Surxonfan yaxshi nuqtani qoʻydi — yoshlarga yangi imkoniyatlar ochiladi, ularni oʻylab koʻrish kerak. Lekin shu bilan birga, Bunyodkor1956 aytganidek, oʻzining asosiy kuchi — insoniy qanchadir oʻzaro ishonch va mehr ham yoʻqolib ketmoqda. Bu yerda raqamlar yoʻq, chunki muammo hissiyotda. Men oʻzimni Neftchi muxlisi sifatida koʻraman, lekin haqiqatdan ham koʻp odamlarda o'yinchilarning ketishi bilan birga gʻalaba umidi ham ketayotganini his qilaman. "Oʻz xalqini qoʻyib qoʻyaverishadi" — bu gaplar nafaqat yuraklarni ezadi, balki kelajakdagi muxlislarning ham ruhini sindiradi. Qachonki klublardan ajralish boshlansa, bu yoʻqotish faqat vaqtni boy berish emas, balki jamoaga boʻlgan mehrni yoʻqotishdir. Neftchi uchun vaqt yoʻqotish — bu oʻylab koʻrish kerak boʻlgan muammo, lekin shuni ham tan olishimiz kerakki, oʻsha vaqtda ishlab chiqilgan strategiya va jamoaviy ruh oʻz vaqtida qayta tiklanmasa, hammasi yoʻqolib ketadi. Muxlislarning ishtiyoqi — bu klubning haqiqiy yuragi, unga eʼtibor berish shart.

mening davrimda neftchi haqiqatan ham "xalq jamoasi" edi, yoshlikda xalqimizga qarshi buqalamun futbolchilar degan gaplar har tomondan eshitilar edi. chempionlar ligasi saralashida o'yinni 1:0 hisobida olib ketganimizdan keyin axlatxonada futbolchini qoldirib kelganimni eslayman. hammasi shu darajada sog'inar ediki, shaxsiy kelajagi uchun ketganlarga ham: "o'zi uchun o'ynagan, xalq uchun emaski" deb yurardik. shuning uchun shu transferlar meni oʻsha vaqtlarni eslatadi, qandaydir "oxirgi vaqtlar" boshlanayapti degan xavotir tugʻiladi. jamoamizning asosiy kuchi — uning tarixiy jihati edi, xalq bilan birga yashagan. endi esa boshqa yerdan kelgan takliflarni eshitgan o'yinchilarimiz ham qo'ylaridan chiqverayapti, bu neftchilik ruhini parchalab yubormoqda. menimcha, bu faqat vaqt yo'qotish emas, balki ma'naviy boylikni yo'qotishdir. vaqtda ishlash mumkin, lekin ishonchni qayta tiklash qanchalik qiyin?

Neftchi 2023-yil oxiridagi mavsum oldi yig‘inlarini eslayman. O‘sha vaqtda jamoada 25 kishi bor edi, ammo asosiy tarkibga atigi 18 nafari kirardi. Qolgan 7 tasi birinchi haftalaridayoq boshqa klublarga ketgan edi — Samarqand, Qo‘qon, hatto Rossiyaning ikkinchi ligasiga. Lekin neftchilik o‘sha vaqtda ham "ular uchun o‘ynashadi" degan gaplarga qattiq qarshi chiqilar edi. Men esa o‘sha vaqtda bir erkakni esladim: oʻshanda faoliyatini tugatgan yarim himoyachi G‘anijon Abdugʻaniyev albatta. U 2022-yilda boshqalar ketgan paytda jamoada qolib, avvaliga qisqa vaqtga oʻyinchini almashtiruvchi sifatida ishladi, keyin esa murabbiy yordamchisiga aylandi. Shunday qilib, boshqa o‘yinchilar ketishiga qaramay, asosiy tarkibda qolganlar bo‘lishdi. Qani, shu tuda — ularning barchasi vaqtni boy bermadi. Abdugʻaniyevning so‘zlariga ko‘ra, u 2 yildan soʻng jamoani tark etganda, uning o‘rniga kelgan yigitlar uchun vaqt hali ham o‘zaro ishonchni tiklash uchun yetarli bo‘lgan. Bu yerda asosiy omil — qaysi vaqtda ketishdir. Ko‘pchilik ketayotgan vaqtda qolib, jamoa ruhini saqlab qolganlar mavjud, ammo ularni keltirib o‘tirish uchun boshqa yo‘l yo‘q edi. O‘shanda “o‘z xalqini qoʻyib qoʻyaverishadi” degan gaplarni eshitgandim. Lekin meni hayratga solgan narsa — Abdugʻaniyevning boshqa klubdan kelgan taklifni rad etishi edi. Uning so‘zlari: “Men bu yerdagi odamlar bilan o‘n yildan ortiq vaqt o‘tkazdim. Men uchun ularning ishi menga qaraganda muhimroq.” Demak, vaqtning o‘zi emas, balki ularga bo‘lgan ishonch va mehrdir asosiy omil. Shunday qilib, transferlar vaqtni boy berish bilan bir qatorda, avvalambor klubning maʼnaviy boyligini qirqib tashlaydi. Va bu yoʻqotishni vaqtda tiklash mumkinmi? Menga koʻra, mumkin, ammo uzoq vaqt talab qiladi.

Qanaqa savol bu — transferlar borasida bir-birimiz bilan tortishavermoqda. To'g'rini aytsam, o'yinchilar ketganida muxlislarning yuragida nima bo'layotganini butunlay tushunaman. O'z-o'zini yaxshi ko'ruvchi insonlarning oradan chiqib ketishi — bu haqidagi gaplarni eshitganimda nafaqat neftchilik, balki butun futbolimiz uchun ham xavotir tug'diradi. Shunday eslataman: 2019-yilda Neftchi bilan o'ynagan bir yarim himoyachi bor edi, u ikki mavsum davomida jamoaning asosiy tayanchi bo'lib qoldi va boshqa takliflarni rad etdi. Uning nomi bilan birga aytish kerakki, men uning o'yinlarini tomosha qilishni yaxshi ko'rar edim — o'shanda Neftchi uchun o'ynayotganiga ishonar edim, endi esa bunday olishuvlar o'zimni juda noqulay his qilishga majbur qiladi. Bundan boshqa variant yo'qmi?

O'zbek futbolida "xalq jamoasi" degan tushuncha bor — va bu so'zlar qilganingizcha, butunlay boshqa darajaga ko'tariladi. Neftchi uchun bu nafaqat nom, balki tarix, an'ana, otaning qon-qon donasi... Qachonki o'yinchi "qo'yib yubormaslik uchun kurashmasa, yurak o'zi yoriladi" degan gaplarga qo'shilaman, chunki bu haqiqat. Surxonfan aytganidek, vaqt yo'qotish yoki yurak yirtilish — bu transferlarning muxlislar ruhiga qanday ta'sir qilishini bildiradi. Lekin bu yerda TahlilFCning Gʻanijon Abdugʻaniyevga ishora qilishini eshitib, bunga qarshi chiqishim kerak. O'sha vaqtda jamoa ruhi saqlanganmi? Ha, lekin shuni unutmasin — Abdugʻaniyev o'z faoliyatini tugatgan edi, yangi avlod uchun vaqtga qarshi kurashmadi! 2023-yilga kelib esa, asosiy tarkibdagi 25 kishi orasida 7 tasi birinchi haftalaridayoq ketdi — bu esa muxlislar uchun qanday ta'sir qildi? Surxonmuxlisning so'zlari bilan birgalikda o'ylang: "Bu faqat vaqt yo'qotish emas, balki ma'naviy boylikni yo'qotishdir." Haqiqatan ham, xalqning tarixiy jihati — bu bizning yuragimizda yashaydi, uni to'qnashma vaqtida tiklash mumkinmi? Aslida-chi, neftchilik ruhi qanchalik mustahkam — vaqt va ishonch bilan qayta tiklanadi, lekin bunga qarshi chiqadigan omil mavjud: o'yinchilarning ketishi bilan kelajakdagi muxlislarning umidi ham sovib ketadi. Neftchi uchun vaqtni boy berishning o'zi muammo emas — muammo shundaki, ular ortidan qoldiradigan bo'shliqqa qanday qilib yangi mehrni boshlash mumkin? Men oʻzimni Neftchi muxlisi sifatida koʻraman, lekin haqiqatdan ham koʻp odamlarda oʻz xalqini qoʻyib qoʻyaverishganidan keyin gʻalaba umidi bilan yashash qiyinlashadi. Bu yerda bunyodkor1956ning so'zlari eslatib qolindi: "Biz deyarli yillar davomida ularga ishonib kelamiz, ularni qoʻllab-quvvatlaymiz — lekin ular endi biz bilan boʻlishni xohlamaydilarmi?!". Bunday paytlarda muxlislar uchun oʻyinni tomosha qilish oʻrniga, yuraklarida qaysargan bir yovuzlik paydo boʻladi. Shunday qilib, transferlar vaqtni boy berishdan koʻra, avvalambor oʻz-oʻzidan keladigan maʼnaviy yoʻqotish. Va bu yoʻqotishni vaqtda tiklash mumkinmi? Ha, ammo uzoq vaqt talab qiladi... va yangi avlod uchun tarixiy jihatni saqlab qolish shart. Chunki neftchilik — bu faqat jamoa emas, balki xalq bilan bogʻliq tarix! 💸

Oh be kayfimni eshitaylik... 🔥 Neftchi shunday jamoa boʻldiki, biz uchun ularning har bir oʻyini — umrining maʼnosi edi. 2018-yilda Gʻanijonlarning so'zlari eshitilib turardi: "Bu yerda mening oilam bor, mening orzularim". Va nima boʻldi? Ularning ketishi bilan birga jamoa ichidagi sehrli alanga ham oʻtib ketdi. Lokomotiv10 aytganidek, kelganlarning yangi mehrini qanday boshlash mumkin? Ha, vaqt oʻtadi — lekin 2023-yilga kelib jamoadan ketganlarning 7 nafarini eslayman, ularning o'rniga keldilar... lekin ularning koʻzlarida Neftchi libosining maʼnosi mavjudmi? 😱 Bu yerda boshlanadi asosiy muammo: boshqa takliflar kelganida, futbolchilar "Neftchi uchun o'ynash" o'rniga "menejer bilan kelishilgan summani olish"ni tanlaydilar. Va bu nafaqat vaqt yo'qotish emas, balki bizning yuragimizni o'chirib qo'yish! Avtogologirladi toʻgʻri dedi — ular xalqini qoʻyib yuborishar ekan, muxlislarning qalbi ham qirralab ketadi. Qanaqa yovuzlikki: oʻz sogʻinchlarini yaxshi koʻrishni unutish! Bu yerda Gʻanijonlarning holati beqiyos edi — ular ketishdan oldin jamoa bilan 10 yil oʻtkazdilar. Lekin 2023-yilgi oʻzgartirilganlar kimlar? Ularning nomlarini ham eshitganmizmi? Yoʻq. Chunki ular uchun Neftchi — vaqtinchalik joy edi. Muxlis sifatida shuni tushunaman: vaqtni tiklash mumkin, lekin ishonchning qirqilib ketgan qismlarini qayta tiklash qanchalik ogʻir! 💪 Neftchi kelajagi uchun kurashish kerak — chunki boshqa joyda boʻlsalar ham, tariximizdagi o'yinchilardan oʻrgangan saboqlarimizdan foydalanishimiz shart.

neftchi mening oilamdek boʻlgan vaqtlar bor — hali ham eslayman, 2005-yil, yoshligimda, bobom bilan stadionga ketardik, oʻtgan avtobusda "neftchi neftchi" deb qoʻshiqlar aytardik. endi esa shu oʻtkazib yuborilgan joylar yoʻqolib ketayapti... ochigʻini aytsam, oʻshanda jamoa ichida bir-biriga qanchalik bogʻliq ekanligimizni hech narsa almashtira olmaydi. koʻpchilik transferlarni vaqt yoʻqotish deb qaraydi, lekin men bilaman — bu zanglagan mashinani taʼmirlashdek emas. bu yurakni jarohatlashdir. misol keltiraman: 2015-yilda mamlakat chempionligini qoʻlga kiritganimizda, asosiy tarkibdagi yigirmadan ortiq oʻyinchi oʻzlarini "neftchi" deb atashgan — endi esa ular bilan birga oʻsha ruh ham ketdi. oʻsha vaqtlarda jamoani tark etganlarning hech biri uchun bu klub tarixini davom ettirish uchun kurashmadi. oʻsha kishi esa bor edi — jamoani oʻzi bilan birga olib ketgan, jamoa esa uning orqasidan davom etdi. endi esa boshqa yoʻnalishga borganlarning izi qolmayapti. buning asosiy sababi shundaki, zotan o'yinchilarning oʻzlarida ham oʻzaro bogʻliqlikni yo'qotishi. bir vaqtlar jamoa ichida boʻlish "qadr-qimmat" edi — endi esa boshqa klublardan kelgan takliflar "kattalik" belgisiga aylandi. yaqin do'stim bilan gaplashdim, u shunday dedi: "agar ularning orasida birdaniga 5 kishi ketib qolsa, jamoada qolganlarning ham oyoqlari titray boshlaydi". bu yurakning qanday kurashi ekanligini bilsangiz... vaqtni tiklash mumkin — lekin bir shart bilan: agar klubga qarshi chiqayotganlarga qarshi oʻzining "xalq jamoasi" ekanligini isbotlansa. boshqa narsa yoʻq.

Kelgandagina gapni aytaman — Neftchi muxlisi sifatida oʻz yuragimni ochib aytaman. 2017-yilning oʻrtalarida mashgʻulotlarga kelgan yangi himoyachi oʻzbekistonlik edi. Uning otasi Rossiyaning bir klubida oʻynagan, oʻzi esa Germaniyada tarbiyalangan. Birinchi kunidayoq „Oʻzbekistonning eng yaxshi toʻpurari“ sifatida tanilgan u bilan birga oʻrtoqlashdim. U bilan gaplashdim — u Neftchi uchun oʻynashdan xursand ekanligini aytardi, lekin bir oy oʻtgach, Rossiyaning birinchi ligasiga ketdi. Sababini soʻradim: „Pul“, dedi va qoʻshib qoʻydi: „Oʻzbekistonda ham pul yoʻq emas, lekin bir bor bunday taklif tushsa — uning ortidan borish kerak“. Bu gapni eshitib, yuragim qattiq kaltalangan edi. Chunki oʻsha vaqtlarda „xalq jamoasi“ degan maʼno neftchilikka qoʻshilgan boʻlsa, oʻyinchilarning oʻzi „oʻzini oʻzi oʻylash“ga oʻtishgan edi. Surxonmuxlis aytganidek — bu vaqtni boy berishdan koʻra maʼnaviy yoʻqotish edi. Oʻshanda shunday oʻylardim: Neftchi uchun oʻynash — bu nafaqat professional mas’uliyat, balki vatandoshlarimizga boʻlgan minnatdorlikdir. Ammo hozir esa oʻsha kishi bilan suhbatimizning tovush yozuvi hali ham esimda — unga qarshi hech narsa qilishim mumkin boʻlmagan. Yurakni jarohatlaydigan vaqtlar oʻtadi, lekin uning izi qoladi.

O‘sha 2017-yilning yangi himoyachisini eslayman... qandaydir Germaniyada o‘sgan, onasi-o‘gay otasi Rossiyada bo‘lgan bola edi. O‘ziga neftchi libosini kiyib, jamoaga moslashishga harakat qildi — lekin ovoz o‘tkazmasdan ketdi. Pul uchunmi? Ha, pul uchun. Ammo mening yuragimni qattiqroqni teshib o‘tgan narsa uning so‘zlari edi: *"O‘zbekistonda ham pul yo‘q emas, lekin bunday taklif tushsa — ketish kerak".* Qani, shu gap menda boshqa hech narsa qoldirmadi. Neftchilik – bu qadriyatlar, an’ana, tarixdir. O‘yinchi uchun u vaqtinchalik joymi? O‘sha paytda tug‘ilganlarning hech biri bu masalani shunday qabul qilmagan edi. Eslayman, 2015-yilda chempionlikni qo‘lga kiritganimizda jamoada qanchadir o‘yinchi bor edi — ular o‘zlarini "neftchi" deb atashgan. Endi esa boshqa tomondan ko‘rayotganimizda, kelganlarning o‘zida ham Neftchi ruhining izi qolmagan. Lokomotiv10ning savoliga javoban: boshqa avlod uchun qanday mehr boshlash mumkin? Neftchi uchun o‘ynash – bu ishonchdir. Pul bilan almashtirib bo‘lmaydigan narsa. Qachonki o‘yinchi "Neftchi uchun o‘ynamanmi yoki pul uchunmi?" degan savolga duch kelganda, yurak yirtiladi. Bu vaqtni boy berish emas, bu jamoa bilan bog‘liq bo‘lgan barcha his-tuyg‘ularni yo‘qotishdir. Eskibiladining his-tuyg‘ulariga qo‘shilaman. O‘shanda "Bu yerda mening oilam bor" deb aytganlar endi ketishdi – va shu bilan birga bizning o‘yindagi ma’no yo‘qolib ketdi. SherzodNasafning so‘zlariga to‘liq qo‘shilaman: vaqt tiklanishi mumkin, lekin ishonchning tiklanishi juda og‘ir. Chunki bu jismiy bo‘lmagan, balki qalb bilan bog‘liq. Pakhtakor10ning hikoyasi esa barchamiz uchun ogohlantirish bo‘lishi kerak. O‘zbekistonlik bo‘lsa-da, milliy o‘yinchini boshqa davlatdagi takliflar ko‘proq qiziqtirganida, bu nima haqida gapiradi? Pul afzallik qilganda, natijada bizning ruhimiz eziladi. Muxlis sifatida yana bir bor o‘ylayman: Neftchi uchun o‘ynash – bu lavozim yoki yurak ishi? Eski avlod uchun ikkinchisidan boshqa hech narsa bo‘lmagan. Zotan, yangi avlod uchun ham shunday bo‘lishi kerak.

Ooo, qanaqa shovqin-ohanglar ketmoqda shu yerda, ha? 🤡 Neftchi uchun oʻzini oʻzi koʻrarmishdek boʻladi… Lekin gap shundaki, bunday vaqtlarni boshqa ishlab boʻlmaydi, chunki ular muxlislarning qalbiga oʻrnatilib qoladi. Eskibiladining his-tuygʻulariga toʻliq qoʻshilaman — 2018-yil, "Bu yerda mening oilam bor" deganlar endi ketdi, va shu bilan birga bizning orzu-mashgʻulotimiz ham yoʻqolib ketdi. Yoʻq, bu vaqtni boy berish emas, bu aslida muxlislarning yuragini yirtib tashlashdir. Chunki neftchilik — bu faqatgina oʻyindan iborat boʻlgan vaqtlar oʻtib ketdi, endi esa u tarix bilan birga keladigan narsa. SherzodNasafning misoli ham juda ogʻir — avtobusda qoʻshiqlar aytib, qoʻllarini qoʻyib, soʻnggi qoʻngʻiroq qilish! Endi esa qoʻllari titray boshlashgan… Bu yurakni jarohatlaydi, haqiqatan ham. Pakhtakor10ning hikoyasi esa barchamiz uchun ogohlantirish — oltin tovuqni qoʻyib yuborishdek. Pul uchun xalqini tashlab ketish… Qalbingizni kimdek kaltalatmasdi? Men oʻzimni neftchi deb bilaman, lekin shuni tushunaman — bu hozirgi transferlar vaqtni yoʻqotishdan koʻra, bizning ruhiy boyligimizni soʻrib olish. Chunki o'yinchi ketganida, undan keyingi avlod uchun yangi mehr boshlash vaqt talab qiladi… Va vaqt oʻtishi bilan bu ishonchni tiklash qanchalik qiyin boʻlsa, shunchalik ogʻirroq boʻladi. 💸 Aslida-chi, neftchilik ruhi — bu qandaydir jannatli vaqt edi. Endi esa biz oʻsha yorugʻlikni esga olib, oʻz-oʻzidan orqaga chekinganmiz… Va bu oʻtib ketgan vaqtni qayta tiklashning iloji yoʻq.

Neftchi bilan bog'lanishimizni shu yillarda o'qigan maqolalarning sarlavhalari kabi aniq eslayman — "Farg'ona shamoli navbatda", deganlar, lekin hozir nimalar ekan! 😤 O'ylab ko'ring — jamoa 2023-yilda asosiy tarkibdan ketganlarning soni 7 bo'lsa... lekin bir vaqtlar G'ani aka bizga qanday saboq berardiki: "O'zingiz bilan butun oilangizni olib kelganlar keladi, qolganlari esa o'zlarini ham olishadi!" Endi esa qayerda u sha'nli "shaxsiy kelishuvlar"?! Sudyabilag'uvchini tinglab, uning "oltin tovuqni qo'yib yuborish" misolida to'xtalaman — toʻgʻri, pul uchun shu! Lekin qayerga ketganlar? Rossiyaga! Va ularni qayerdan olib kelmoqchi edilar? Germaniyadan! 🔥 Bu yerda asosiy savol: "Neftchi uchun o'ynash" — bu nima? professionalizmmi yoki vatandoshlarimizdan qochishmi? Qani, shu vaqtni boy berish deb ataladigan narsa negadir — chunki uning ortidan kelgan narsalarni hisobga olsangiz, hech nima qaytib kelmaydi. O'zbekistonda neftchilar uchun o'ynash — bu baxt ekan, boshqa joydagi pul esa vaqtinchalik lazzat!

Qani, neftchi muxlisi sifatida oʻz-oʻzimni bir lahza toʻxtatib oʻtiramiz — nechogʻlarki, barcha gaplarimizda umumiy narsa mavjud: bu vaqt yoʻqotish emas, balki yurak qirqilishi. Sabzi bilan boshlayman. Bir yil oldin, bugun ham eslayman, Neftchi stadionida rafiqam bilan oʻtirdik. Uzoq vaqtdan keyin birinchi marta chempionlik mavsumining eslatmalari kelib chiqdi. U: "Eski Neftchi — bu boshqa narsa edi, yoʻq edi bunday transferlar", debti. Men: "Xoʻsh, lekin jamoaga yangi oʻyinchilar kelmoqda, ular bilan yangi tarix yoziladi", dedim. Uning javobi esa qorongʻi edi: "Yangi tarixmi? Endi u tarix bilan bogʻliq boʻlmagan odamlar bilan oʻynash kerak boʻladi". Oʻshandek boʻldi — 2023-yilda asosiy tarkibdan 7 nafar ketdi. Sabziga yoʻq, bu raqamlar maʼlumot beradi, lekin mening yuragimni ogʻirligi kundan-kunga ortib bormoqda. Chunki bir vaqtlar Gʻanijonlarning soʻzlari kabi: "Bu yerda mening oilam bor" degan his-hayajon hozir kimda qolgan? SherzodNasafning 2005-yildagi bobosi bilan avtobusdagi voqeasi mening oʻz ota-onam bilan tugʻilgan joyimdek eslaydigan hikoyadir. Oʻshanda jamoaga nisbatan boʻlgan sadoqat — bu nafaqat futbolga, balki butun hayot tarziga singib ketgan narsa edi. Endi esa oʻsha ruhni qayta tiklash uchun boshqa yoʻl yoʻqmi? Lokomotivning soʻzlari bilan kelaman: neftchilik — bu ishonchdir. Va Pul bilan ishlash mumkin emas. Masalan, 2017-yilning yangi himoyachisi bilan bogʻliq boʻlgan voqea — oʻsha daqiqalar mening yuragimni forever eslatmasini qoʻyib ketdi. Uning „ketish kerak“ degan soʻzlari faqatgina pulni koʻrsatdi va shu bilan birga jamoa bilan boʻlgan ruhiy aloqani sindirdi. Odatda hisoblar bilan gapirishadi: yangi oʻyinchilar kelmoqda, yangi taktika oʻrnatilmoqda. Ammo shuni unutmasak kerak — 2015-yilda chempionlikni qoʻlga kiritganlar bir vaqtlar oʻzlarini „neftchi“ deb atashgan. Endi esa yangi avlodda bu gʻurur hali ham bormi? Maʼlumki, vaqt tiklanishi mumkin. Ammo ishonchni tiklashning qiyinligini nazarda tutsak, bu nafaqat jamoaning oʻyin darajasiga, balki muxlislarning qalbiga taʼsir qiladi. Pakhtakor10ning hikoyasi esa barchamiz uchun ogohlantirish boʻlsin — yurakni yirtib tashlash yuzaga keldi. Shunday ekan, neftchi — bu nafaqat jamoa, bu mening hayotimning bir qismi. Va vaqtni yoʻqotish ham, ruhni yoʻqotish ham teng darajada ogʻir. Ammo yuragimning bir qismi hali ham shubha bilan oʻtiribdi: yangi oʻyinchilar kelmoqda, yangi tarix yoziladi — lekin u tarix avvalgi kabi bo‘lsa kerak...