Neftchi legendalari eshitmasin: istiqbolimizda abadiy ozodlik

Qaysar hayotimdagi birinchi Neftchi oʻyinini eslayman — 17 yoshim, Oliy liga, Samarqand degan stadionda... qor yogʻayotgan edi, men eshik oldida turib gullayotgan bayroqni ushlab, sovuqni unutdim. Orqa qatorlardagi barcha odamlar bir narsa uchun tirqishib turardi — bittasini: "Uchquduq, yeng!" shiori ularning qalbiga singib ketgan edi. Men oʻz-oʻzimdan ichkarida "lekin ular yoʻq ekan boʻlsin" deb o'ylaganimni hali ham yodimda... Neftchi esa maydonda futbol oʻynamagan — umid tarqatgan! Oshkora qorning shabadasida gʻalaba shovqinlari minglab yumush qoʻllarning orqasida қолмас edi... oʻshanda tushundimki, futbol oʻyin emas, bu qayerdadir yuragimiz bilan yuradigan maydon.

qani uzoq vaqt oldin, neftchi jizzaxliklar bilan to'qnashgan paytlar — 1990-yilning kech qishida edi, yomg'ir-puchga chidamaydigan sharoitlar. butun stadionning orqa qatorlarida quloqning zo'r eshita oladigan o'g'lonlar yig'ilib, bitta gapni aytardilar: "Uchquduq, qaysar yo'q!" — hech kimning ishonchicha u yengilmaydigan bo'lib tuyulardi. ammo neftchi maydonga tushgani bilan hamma narsani o'zgartirib yubordi. oʻyindan keyin, bizning qizg'inlarimiz stadiondan chiqib ketayotganda, guruhda bir katta aka buni kelajakdan xabar sifatida qabul qildi: "erkalabimiz uchun bu yo'l, ertalab esa qaytaveramiz — chempionlik keltirib qoʻyamiz." shu zahoti, o'sha qorli tun, ularning hayotlari tugab, yangi boshlangan edi.

Ochko, buning aytishga ham til qolmas. O‘shanda Neftchi olovday edi, endi esa g‘ovur-g‘ovur, yonib-kuydirmay. Esitib qoʻyaver, o‘shanda jamoa birligining nari ekanini, endi esa maydonda o‘n bir kishi, uydan esa butun shahar ketar edi. Qor yog‘gan tunlar bilan quvonchlar birga kelgan, endi esa mavsumlar orasida „yaxshi“ degan gaplar o‘ynaladi. O‘shanda bitta shior — „Uchquduq yeng!“, endi esa istalgan vaqtda o‘zgarib turgan „qiladiganimiz“ deyishlar. Qor qo‘llarda bayroqlar borardi, endi esa tiklanish uchun o‘n kunlik „rejaning“ foydasini kuta boshladik. Bir vaqtning oʻzida xalqning qoʻllari bir narsani xohlardi — gʻalaba, endi esa ijtimoiy tarmoqlarda „u yigitlar qayerda?“ degan gaplar koʻp eshitiladi. Uzoq vaqtga yoʻldosh boʻldi u jamoa, endi esa asosiy mashgʻulotlar har hafta yangi „taktika“ni gapirishda. Qarindoshlik, yurak birligi — oʻsha go‘yo, endi esa transferlar, murabbiylar almashishi. Avval xalq maydonda edi, endi esa oʻrindiqlarda „o‘zbekiston chempioni“ deb yig‘layotganlar koʻp. Bu haqiqatni hech kim inkor etolmaydi.

qani o‘shandagi issiq yuraklar qaerdan… butun shaharni qamrab olgan o‘shandagi hayajonni hech kim eslay olmaydi, chunki hozir boshqa narsani tastaqlamoqchi — "rejalash" ni. shunda stadiondan chiqib ketayotganlar orasidagi odamlar o‘rtasida bir kishi boshqa tomonga yaqinlashib "erka-labimiz uchun bu yo‘l, ertaga qaytaveramiz — chempionlik keltirib qo‘yamiz" deb aytganda, buni eshitganlarning hech biri "bu mening hayotimni o‘zgartiradi" deganini bilmas edi. shuning uchun ham o‘sha qorli kechada xalqning quvonchi bayroqlar bilan qorning o‘zi kabi oq edi. chunki o‘shanda maydonda o‘n bir futbolchi emas, bittagina umid yurardi. va bu umidning nomi — Neftchi edi. shuning uchun ham Samarqandda qor yog‘gan kunlarda boshqa hech narsani eshitmasdan "Uchquduq, yeng!" degan shiorni boshqa guruhlarga qarshi guruhda birdamlik bilan aytishardi — chunki ular uchun bu oddiy g‘alaba emas, xalqining farovonligi edi. bir marta chempion bo‘lgan jamoa o‘ylab topmaydigan narsani qilish uchun yurardi, oddiy hayotdagi ishlardan voz kechib maydonga chiqardi. o‘shandagi ishonchni endi qayerda topish mumkin? bu kunlarda yo "qiladiganimiz" degilarda, yo esa "yaxshi" degan gaplar bilan vaqt o‘tkazmoqchilik qiladi. lekin o‘sha vaqtda ular orqasidagi shiorni tinglaganlar uchun bu jamoa hech qachon yo‘qotmaydi — chunki ularning orasida bitta umid bor edi. va shu umidning nomi bugun ham o‘ynamasdan qolmaydi.

Ochganimdan beri mening yuragimda bir bayroq bor — uning ustiga Neftchi logotipi tikilgan. Bir kuni uyqusiz tunlarimning birida, o'zimni o'ynamoqchi bo'lib, devorga qog'ozga "Uchquduq yeng!" deb yozaman. Ertasi kuni ishga ketayotganda yigitlar o'zlarini: "U sening bayroq ekanligini bilmayman, lekin Neftchi deb o'ylayman!" deb hayron qilishdi. Men esa: "Qani endi, bugun kechasi qiziq bo'ladi, chunki shu bayroqni yuqoriga ko'targanimda, derazadan yomg'ir o'rniga chempionlik medalini tushirdim! 🤣 Qora qoruning o'rniga oltin snaryad bilan qarshi oldim!"