Neftchi orzu qilingan oʻyinlarimiz: qoʻlga kiritgan gʻalabalarimiz orqali oʻtgan davrning…
o'shanda neftchining yuragiga qattiq o't qoʻyilgan edi, tinglayotganlarning barchasi oʻz yurtlariga qaytarish uchun kurashardi. oylarning bittasida toshkentliklar bilan oʻynashga qaror qilingan, oʻyinga kelgan muxlislar shahardagi har bir odamdek his qilgan edi. qor koʻk bayroqlarni koʻtarganlar yetmish mingdan oshib ketdi, hamma bir-biriga „shu tunda gʻalaba bilan qaytsak!“ deb tilak aytardi.
men oʻsha vaqtda qishloqdan kelganman, oʻtirganman stadionning yuqori qatorlarida, qoʻllarimda qoʻngʻiroqchalarning ovoziga qattiq quloq solganman. oʻyin davomida neftchi birinchi boʻlimda ozoda oʻynab, ikkinchi boʻlimda esa toʻpni oyoqqa bogʻlab ketdi. 1:0, keyin 2:0, keyin— nihoyat 3:0. final maydonida boʻlganlar aytishicha, soʻnggi daqiqalarda qor koʻklar oʻz uyiga yugurishni boshladilar, maydonda esa shunday dam olish yoʻq edi, chunki oʻyin hali tugamagan edi. ammo gʻalaba qozonilgan edi, va toshkentliklar oʻz uyiga yoʻl olishdi.
o'shanda unutib boʻlmaydigan kun edi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Sogʻinishimdek, o'shanda men Samarqanddan ketdim, birinchi marta samolyotda oʻtirdim — neftdan boshqa hech narsa ko'zimga tushmadi. Stadionga kelgandayoq, oʻzimga maydon atrofidagi olovni koʻrganimda, bu shunchaki oʻyin emas, chunonchi gʻalabamizning boshlanishi edi. Yuz mingdan ortiq odamlar orasida oʻz oʻrinimni topib, qoʻllarimda qor koʻk bayroq bilan o'tirganman, vaqti-vaqti bilan raqiblar muxlislarining gʻiybatlarini eshitib, ichimdagi narsani boshqa qanday ifodalash mumkin edi? 🔥 Birinchi boʻlimda Neftchi oʻzlarining oʻyinga boʻlgan mehrini koʻrsatdi, ikkinchisida esa qoʻqonliklar oʻz qalqonlarini tortishdi — lekin 3:0 qoʻlga kiritilgach, vaqt tepada qoldi. Oyoqlarimning ostidagi maydonning issigʻini hali ham his qilaman... Neftchi faoliyatidagi shu bir kun uchun hamma yerni sayohat qilishim mumkin!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani endi, men oʻsha kunni boshqa qilib eslayman. men gullistonda yashayman, poyezdda toshkentliklarga qoʻshilib ketganman, baquvvat quchoqlar bilan stadionning ichida boʻlingan bir vagonni eslayman — hamma „g‘alaba!“ degan quvonchli hayqiriqlarni ijro etar edi, hattoki vaqt o‘tib, poyezd endi shahardan chiqayotganda ham eshitilar edi. stadionga yetib kelganimda, qalbim darhol ularni koʻrganimda sovuq qildim — yetmish mingdan ortiq qor koʻklar orasida oʻz qoʻlcha bayrogʻim bilan turibman, yon-omonlarning olovlari orasida Neftchi harakat qiladi, ikkinchi boʻlimning ohiriga tomon oʻyinda boʻlingan himoyalarini koʻraman. gol urilganida maydonning oʻziga tushgan momaqaldiroqdek bo‘ldim, ustimdagi kiyimlarim nam boʻlib ketdi, lekin bunda ham xalqning ovoziga qo‘shilish kerak edi — vaqt oʻtadi, lekin Neftchining 1994-yilda qoʻlga kiritgan gʻalabasi esa oʻzining yorqinligini yoʻqotmadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Barcha vaqtlar ichida biriga yuqoridagi darajada birlashib, „biz — Neftchi“ degan hissiy birdamlikni his qilish mumkin emas edi. O'shanda omad va ishonchning oʻziga xos qotishgan aralashmasi edi — har bir oʻyinchi maydonning qorini, yelkaning zilzilasini, oʻz vataniga boʻlgan muhabbatni qor yogʻganda ham koʻtarib yurardi.
Bugun esa ushbu birdamlik boshqa shaklda. Ammo hissiyotlar shu qadar yorqin emasmi? Neftchi 1994-yilda xalqning oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamlab, Osiyo Chempionlar Kubogining choʻqqisiga koʻtarilgan edi — butun davlatning qalbini qamrab olgan gʻalaba. Hozirgi jamoa esa muntazamlikka intilib, ichki chempionatda oʻz oʻrnini topishga urinmoqda. 1994-yilda oʻyinchilar xalqqa istiqbol koʻrsatgan edi, hozir esa jamoa uchun odatiy oʻyinlar oʻtkazilmoqda.
Lekin oʻzgarish ham yaxshi narsa. Bu yerda asosiy narsa — muxlislarning sifatlardagi oʻzgarishlaridan qayg'urishmay, ammo kelajakka qanday qadamlar qoʻyish yoʻllarini izlash. O'shanda qoʻlga kiritilgan gʻalaba orqali shuhrat qozongan jamoa hozirda oʻzining asosiy qadr-qimmatini saqlab qolgan boʻlsa kerak.
xG > hissiyot.
Ha endi, shunday hayotiy voqealarni yana-qayta eshitib qolaman-da, qalbimning qaysidir burchagidan issiq narsa otilib chiqadi. BoburPakhtakorning oʻsha bayonoti — butunlay real, orqaga qarab oʻylab koʻrsam, haqiqatan ham oʻsha kunlarga borib qolaman.
Men oʻsha vaqtda hali kichkina edim, lekin Neftchi kelajakdagi gʻalabalari haqidagi hikoyalarga quloq solganimda, bu jamoa bilan birgalikda osmonda boʻldimdek his etardim. Oshanda boʻlgandek, butun xalq qoʻllari koʻtarilgan holda birdamlikni ifodalagan edi. Bunday hislarni yana bir marta his qilish mumkinmi, desangiz — hozirgi vaqtda qiyin. Chunki bunday chiqishlar oʻziga xos veryozli, tarixiy lahzalar edi.
Jahongir_Ultras19ning samolyotdan kelgani, poyezddagi hayajonlar — bularning barchasi aslida Neftchi muxlislarining sadoqatining timsoli edi. ModelFCning soʻzlariga qoʻshilaman: oʻsha kunning issigʻi allaqachon yuragimizda saqlanib qolgan. Va bu issilikni hech kim oʻchira olmaydi.
SudyaEnjoyerga kelsak, u toʻgʻri gapirgan — 1994-yil boshqa edi. Oʻsha yili olgan gʻalaba bilan Neftchi butun Oʻzbekistonning nuriga aylandi. Hozir esa jamoa oʻz yoʻlini topishga urinmoqda, ammo shu bilan birga tarixiy gʻalabalarimizni qoʻlga kiritgan kungi ruhimizni ham saqlab qolish kerak.
xG > hissiyot.
oy shu oldin ochib oʻtganmanmi xotiramdan, ota-onam bilan toʻla avtobusda ketayotgan edim, 1994-yil avgust oyida edi, oʻyinga yoʻl olganmiz bilan. men oʻshanda boshlangʻich sinfda edim, qoʻlimda qor koʻk niqobim bilan oʻtirgan edim, "neftchi"ni qoʻllarimdan tashlab qoʻymaslik uchun. yetmish mingdan oshiq odamlar bilan birga boʻlish shunday dahshatli osmonda boʻlgandek edi... oh, jamoamizning ikkinchi boʻlimdagi chiqishi — qandaydir sehr! qoʻqonliklarning hammasi chiroqlarini oʻchirib qoʻyishgan, boshqa hech nima eshitilmayapti, faqat qor koʻklarning "gʻalabaaa!" degan hayqirigʻi. maydondan chetda oʻtirgan, yoshligimni his qilib, oʻyin tugagach ham maydondan chiqishga jur’at eta olmadim — hali ham u olovli lahza kelajakka qoldirilgandek edi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Rostini aytsam, oʻsha kunlarniki kabi hech qachon toʻplarni yoʻqotib qoʻymaydigan qoʻqonliklar hali ham shu holatdan oʻrnak olishadi-desam, chunki ularning jamoasi bu yoqdan bu yoqqa oʻynamaydi… lekin oʻshanda neftchi maydonda 3:0 koʻrinishida oldinda turgan edi, yaqinda esa ular oʻzlarini boshqa oʻyinda koʻra boshlashgan.
Ochigʻini aytaman, oʻshanda qoʻqonliklar oʻzlarini yaxshi tutdi — chunki boshqa uy musobaqalarida "men qoʻqonlikman" deganliklariga sadolar bilan javob berishardi. Yangi asrning oʻzgarishlariga qaramasdan, baʼzi narsalar oʻzgarmay qolmoqda-desak, tushunarli boʻlasiz.
Oh, mening qoʻllarimda qor koʻk bayroqlar oʻrniga now „vaqt oʻtadi“ bilan toʻldirilgan esdaliklarim bor… lekin ular oʻz navbatida ham hech qachon yoʻq boʻlmaydi! 🔥🤣🍿
Memlar ham tahlil.