Neftchi qahramonlari: o'tgan shon-shuhratdan kelajak g'ururi

Hey, bu haqiqatda ajoyib xotira! Men shu vaqtda Samarqandda edim, oʻrtoqlar bilan toʻyxonada kechlar o’tkazardik. Neftchi chempion boʻlganda, barcha qoʻngʻiroqlar, qoʻngʻiroqlar jaranglay boshlardi: "Qoʻshni! Yana gʻalaba!" deb! Qal’alarimizni buyon-dum oldin to’ldirardik — haqiqiy bayram edi. Oshxonalardagi taomlar koʻp boʻlib, bir pirogni 10 kishi yeb chiqardik, lekin hammasi birdan tugashi mumkin edi, chunki neftchilar maydonda jadallik bilan oʻynardi. Qolaversa, bunga hech kim ishonmagan edi! Bu qanday sevgi ekan — hech qanday tavakkal emas, faqat oʻz jamoasiga umid!

o'shanda neftchi chempion bo'lgan kechani xotirlab yubordi, o'zimning kichik ukam bilan Buxoroda oyog'imni yorigan edim. uyimizning darchasidan bugungi qozonda bug'doy pirogini pishirishni eshitib, xushbo'y hid kelar edi — neftchi uchun g'alaba zahirasi kabi. ukam esa bayram qozoni oldida zarg'aldoq yuzini o'chirib, "bu bilanmi?" deb so'rardi. men esa shunday deb javob berardim: "ko'rmadingmi, bunda neftchi uchun qilingan." ularning yuzlaridagi nur esa menga o'sha paytdagi bayramning o'zi edi, ularni daraxtlarga o'xshatib, o'tkan kunlarni eslayman.

O'shanda o'lponini xalqning o'zidan olgan jamoa edi. Har bir goldan oldin uylarda telba ayollar duo qilishar, otalar esa "bundaymaymiz-chi" degan so'zni astoydil ayamaydilar. O'yinga kelgan kishi xoh xohlab, yohud gapini chopmagan hammaga neftchilarning nomi bilan nom chiqardi. Hozir esa... bu boshqa tur faqat. Avvaliga maydon o'zi xuddi stadionday kabi, biroq tomoshabinlar soni bo'yicha farq. O'zbekistonning boshqa shaharlaridan kelgan ommaviy avtobuslarimiz to'xtaydi, lekin ularda odamlar soni avtobusga sig'maydi. Stadionga kirganda esa — ekranda futbolchilar emas, muxlislarning dumiqqanoq yuzlari. Bu ham yaxshi, bunday nur porlaydi, lekin avvalgi o'sha maxsus ruh yo'q. Qandaydir shov-shuvli konsertdek, lekin futbolchilarga qo'shiq chalayotgandek his qiladi. Veteranlardagi o'sha "biz oʻz boʻyimizda toʻgʻri turibmiz, oldinga boramiz" kayfiyati endi yoʻq. Unda chempionlik uchun kurash o'shanda qahramonlarcha kechgan. Hozirda esa har ikki oʻyindan keyin televidenie kanallarida muxbirlar "Neftchi yana oʻz darajasini koʻrsatdi" deyishadi — oddiy nutq. Va eng asosiy narsa: 1990-yillarda neftchilar g'alabalarining keyingi kunida hamma do'konlarga tushardi, sabzavotchilikka xam. Sababi hammasini ham jamoaning nomi bilan bog'ladilar, shuhrat ularni obod qilgan edi. Endi esa mavsum tugagach, muxlislar guruhi maydon atrofidagi birorta do'kondan shirinlik olishadi va ketishadi. Lekin barchasi yaxshi tomoni bilan — neftchilar endi boshqa yoʻl bilan ham muxlislarini qabul qiladi. Yangi avlod oʻyinchilarning boshqa sifatlari bor, vaqt o'zgaribdi. Va shu oʻzgarishlar orasida, oʻz-oʻzidan, eski ruhning qaysidir kichik qismlarini topish mumkin. Masalan, bu mavsumda yangi futbolchi Alisher Odilov hatto birinchi golini urganidan keyin tizzasiga tegib xalqqa salom berdi — bu an'anaviy bayramona harakat edi. O'shanda jamoani xalq yurgizardi, hozir esa jamoa xalqni yurgizmoqda. Va bu ikkalasi ham aynan oʻsha Neftchi — umidning ramzi. Faqatgina shakli boshqa.

Soch o'sib ketdi, xotimda esa — 1995-yil Buxoroning shovvoz bozoridagi pirog voqeasi. Albatta, o'shanda "Neftchi" chempion boʻlgan edi, men esa xammani uyiga olib ketishni oʻz zimmamga olganicha ketayotgandim. Qoʻqonlik daldalarimiz bilan birga shunday ehtiyotsiz yurgan edikki, birorta bilan quruklikdan oʻtish kerak edi — toʻgʻridan-toʻgʻri savdo rastasidan oʻtib ketdik. Pirog usti un bosilibdi, men esa tepada turibman, odamlarni tomosha qilib turganimda... qoʻlimdagi pirogning bir qismi notoʻg'ri yoʻnalishda uchib ketdi va toʻgʻri yaxshi odamning boshiga tushdi. U odam esa — yuzidagi unni qoʻli bilan artib: *"Qoʻshni, neftchilar gʻalaba qildimi?"* deb qichqirdi. Men esa: *"Ha, otamning so'zi bilan!"* Hammamiz bir vaqtda kulib, pirogga hamda gʻalabaga minnatdorsan qoldik. Va endi shunday oylayman — agar hozir Neftchi gʻalaba qilsa, men oʻz pirogimni uning futbolkasiga oʻraman! 😂🍿